سوء تفاهم!
معصومه پاکروان
من یکی از اهالی آپارتمان خیابان گل و بلبل هستم. اینجا ساختمانی است که هرگز روی آرامش ندیده و به گمانم نخواهد دید.
در یک روز معمولی مثل بقیه روزها همه اهالی ساختمان آپارتمان گل و بلبل در آرامش در خانه‌های خود بودند که صدای بگومگو و بده بستان‌های کلامی آقاسلمان و آقای پزشک‌مهر در ساختمان پیچید و چون این سرو صداها زیاد شد یکی یکی اهالی ساختمان پیدایشان شد تا بدانند باز درساختمان گل و بلبل چه اتفاقاتی رخ داده است؟! اول از همه خانم سعادت بود که خودش را به آن‌ها رساند و پرسید:
ـ اتفاقی افتاده است؟
آقاسلمان گفت:
ـ آقای پزشک‌مهر خیلی ناراحت است من دارم دلداری‌اش می‌دهم!
آقای پزشک‌مهر با عصبانیت گفت:
ـ نه آقاسلمان! کار با دلداری دادن درست نمی‌شود. آدم که دلش چوب و شیشه نیست با چسب درست شود!
خانم سعادت گفت:
ـ والا شیشه اگر با چسب درست می‌شد آن گلدان بیچاره من الان درست شده بود!
آقاسلمان سری تکان داد و رو به خانم سعادت گفت:
ـ شما راستی گلدانتان را با چه چسبی چسباندید؟
آقای پزشک‌مهر با عصبانیت بیشتری این بار گفت:
ـ باز بحث عوض شد! چرا کسی نیست مرهمی به زخم من باشد و بگوید که حق با من است!
خانم سعادت که از شنیدن چنین مکالمه‌ای سر در نیاورده بود نگاهی به آن دو کرد و سپس گفت:
ـ حق چه چیزی با شماست!
آقاسلمان گفت:
ـ جناب آقای شاهرخی اعصاب آقای دکتر را خرد کرده است!
آقای پزشک‌مهر با شنیدن این حرف آهی از نهاد سینه بیرون داد و گفت:
ـ کاشکی اعصاب من را خرد می‌کرد. خودم را خرد کرده... غرورم را... شخصیتم را...
آقای تهرانی هم که همراه بقیه اهالی خودش را به جمع آن‌ها رسانده بود، گفت:
ـ آقای دکتر... جناب شاهرخی با شما چه کرده است؟
...