نفرین

حسنی احمدی

خون از لبان حبیبم محمد جاری است. دندان مبارکش شکسته و صورتش مجروح شده است. جنگ به نفع کفار مکه تمام شده و مسلمانان شکست خورده‌اند. عده‌ای از اصحاب ناراحت و غمگین دور محمد جمع شده‌اند. یکی از آن‌ها رو به حبیب مهربانم محمد می‌کند و می‌گوید:

ـ ای رسول خدا دشمن را نفرین کنید.

محمد خون را از روی صورتش پاک می‌کند و بعد رو به آسمان کرده و می‌گوید: خدایا قوم مرا هدایت کن زیرا ناآگاه هستند.

یکی دیگر از اصحاب که از دعای رسولم محمد خشمگین شده است، برآشفته رو به محمد می‌کند و می‌گوید:

ـ ای رسول خدا حضرت نوح‌علیه‌السلام بر قوم خود نفرین کرد و گفت: «پروردگارا در زمین احدی از کافران را زنده مگذار» حالا شما در حالی که صورتت مجروح است و دندان‌هایت شکسته است به جای نفرین برای دشمن دعا می‌کنید؟

محمد با همان لبان مجروح رو به یاران و اصحاب می‌کند و می‌گوید:

ـ من برای نفرین کردن مبعوث نشده‌ام. بلکه مبعوث شده‌ام برای دعوت مردم به سوی حق و رحمت برای آن‌ها.

محمد از جا برمی‌خیزد تا به کمک زخمی‌ها بشتابد. او می‌خواهد به دنبال بدن پاره پاره عموی شجاع و دلیرش حمزه بگردد که داغش را در این جنگ بر دل گذاشتند.