چند روایت از ینگه دنیا
ریز و درشت‌های فرنگ
گردآوری و تنظیم:مریم سیادت
پنجره اتوبوس
وقتی برای اولین بار سوار اتوبوس شدم، از همان دم در روی اولین صندلی خالی پشت سر راننده نشستم. مسافرانی که پس از من سوار می شدند هر کدام با نگاهی متفاوت به من، از جلوی من رد می‌شدند و به سوی صندلی‌های پشت سری می‌رفتند. با اینکه چند صندلی در کنار من خالی بود ولی همه ترجیح می‌دادند بروند عقب‌تر و کسی روی آن صندلی‌ها نمی‌نشست.
ضمن اینکه کمی تعجب کرده بودم، قبل از هرچیز سر و وضع و لباس خود به‌خصوص زیب شلوارم را وارسی کردم! وقتی دیدم همه چیز روبراه است و مشکلی نیست، فکر کردم بی‌جهت در خصوص نوع نگاه مسافران دچار توهم شده‌ام ، لذا با خیال راحت به صندلی تکیه دادم و سرم را روی دسته پشتی صندلی خواباندم: ای داد و بیداد... دیدم بالای پنجره اتوبوس نزدیک سقف برچسب‌هایی نصب شده با چند شکل و علامت: خانمی باردار، یک کالسکه، پیرمردی با عصا، یک ویلچر و کنار آن‌ها نوشته است: «اولویت با» تازه فهمیدم که دسته گل آب داده‌ام!
صندلی‌های نزدیک درهای خروجی جلو و عقب اتوبوس به این افراد اختصاص داده شده بود تا با زحمت کمتری سوار و پیاده شوند. با لبخندی بر لب بلند شده و به سمت عقب اتوبس راه افتادم. وسط‌های اتوبوس روی یک صندلی خالی نشستم و بلافاصله بالای پنجره و نزدیک سقف را وارسی کردم تا اگر تابلو یا برچسب هشدار و اخطاری هست ببینم و دوباره گاف ندهم. خوشبختانه چیزی نبود و درست نشسته بودم.
چون گرمایی هستم و کنار پنجره هم نشسته بودم، بی‌درنگ دست بردم که شیشه را بازکنم و از هوای بیرون که خنک‌تر بود استفاده کنم. متوجه شدم که با خط چاپی کم رنگی ـ به نحوی که خیلی جلوی دید را نگیرد ـ روی شیشه نوشته است: «در فصل سرما اولویت با بسته بودن شیشه است، در فصل گرما اولویت با باز بودن شیشه است، در صورت بروز اختلاف، نظر کسی اولویت دارد که در کنار شیشه نشسته باشد.»
خیلی جالب بود! مدیریت اتوبوسرانی شهر حتی این را هم پیش‌بینی کرده بود که ممکن است بین مسافران اتوبوس در مورد باز یا بسته بودن شیشه اختلاف نظری بروز کند و پیشاپیش برای آن چاره‌ای اندیشیده و راهکاری نشان داده بود.