ستوده

حسنی احمدی

ماه کم‌کم از پشت ابرها بیرون می‌آید امشب کائنات را شوقی عظیم فرا گرفته است. صبح فردا آفتاب مهر و سعادت به شهر مکه خواهد تابید.

نگاه همه فرشتگاه به خانه عبدالمطلب است، و من عاشقانه چشم به راه حبیبم هستم. آمنه امشب بیدار است حس عجیبی وجودش را فرا گرفته است. کم‌کم درد در وجود آمنه ریشه می‌دواند. آمنه ماه‌ها است که انتظار این روز را می‌کشد. از گوشه چشمانش اشکی روان می‌شود چقدر دوست داشت عبدالله در این زمان در کنارش بود. عبدالله در مسیر بازگشت از سفر شام درگذشته و همان جا به خاک سپرده شده بود و اینک آمنه بیشتر از همیشه احساس تنهایی می‌کرد. با خود زمزمه می‌کرد سرنوشت این طفل یتیم بی‌پدر چه خواهد شد.

اما ما مقدرکرده‌ایم تا آمنه تنها نباشد. آمنه چشمانش را بسته است که ناگهان بویی خوش مشامش را نوازش می‌کند، چشمانش را که می‌گشاید چهار بانوی نورانی و معطر را در اطراف خود می‌ییند. متحیر و شگفت‌زده با خود می‌گوید: «این‌ها چه کسانی هستند و چگونه وارد شد‌ه‌اند.» یکی از بانوان نجوایی در گوش آمنه می‌کند و آمنه لبخند می‌زند و زیر لب شکر به جا می‌آورد.

..