چند روایت از ینگه دنیا
آن‌سوی دوردست‌ها
گردآوری و تنظیم:مریم سیادت
متخصص ایرانی در شارل دوگل
به خاطر ناراحتی جسمی، با پرس و جو از همکاران برای یافتن پزشکی حاذق، یک پزشک نه چندان معروف ایرانی را که در حوالی میدان شارل دوگل پاریس مطب داشت معرفی کردند. با اینکه پزشک متخصص بود ولی مطب خیلی خلوتی داشت و شاید یک نفر قبل از من آن‌جا بود. اول کمی برایم سؤال برانگیز بود. بعد از حدود یک ربع مریض قبلی که یک فرانسوی بود بیرون آمد و منشی مرا به داخل راهنمایی کرد.
مرد میانسال و موقری بود و پس از ورود و سلام شروع به سؤال کرده، در کنار مشکل اصلی از سایر ناراحتی‌ها و سوابق بیماری‌های دیگر من هم سؤال کرد و در معاینه هم خیلی وسواس به خرج داد و نهایتا پس از یک ویزیت که تقریبا 45 دقیقه طول کشید نسخه‌ای دستم داد.
با خود فکر کردم کاش قبل از معاینه هزینه آن را سؤال می‌کردم و فکر کردم با این وقتی که دکتر گذاشته حتما ویزیتش دو، سه برابر پزشکان دیگر است.
وقتی هزینه ویزیت را پرسیدم که بپردازم، بدون اینکه شغل و کار مرا بپرسد گفت: آیا در پرداخت حق ویزیت مشکلی نداری؟ دیگر شکم داشت به یقین تبدیل می‌شد که باید حق ویزیتش هم گران باشد که این سؤال را می‌کند.
گفتم: خیر چطور مگر؟
گفت: من معمولا از ایرانی‌ها چون غالبا مهاجر و دانشجو یا پناهنده هستند و احتمالا وضع مالی مناسبی ندارند حق ویزیت نمی‌گیرم لذا همیشه از ایرانی‌ها اول می‌پرسم آیا مشکلی ندارند؟ به عنوان یک هموطن این تنها کاری است که می‌توانم در این غربت برایشان انجام دهم.
تعجب کردم و از اینکه در مورد او گمان بد برده بودم از خودم خجالت کشیدم. با این حال گفتم خیر مشکلی نیست. اما او برای اطمینان از اینکه تعارف نکرده باشم دوباره تاکید کرد من وضع مالی‌ام خوب است و بدون این حق ویزیت هم مشکلی ندارم و ادامه داد: می‌دانم خیلی از ایرانی‌های مهاجر ممکن است بیمه نداشته باشند یا از بیمه‌های ضعیفی برخوردار باشند. آیا مطمئنی که مشکل نداری؟
تشکر کردم و پاسخ دادم خیر، من کارمند سفارت هستم لذا هم حقوق مناسب دارم و هم بیمه خیلی خوبی دارم و 90 درصد این حق ویزیت که به شما می‌پردازم را بیمه به من بر‌می‌گرداند.
او یک بار دیگر گفت: پس معادل همان نود درصد را بپرداز ولی من قبول نکردم و حق ویزیت کامل را دادم.
جالب این بود که به رغم صرف وقت 45 دقیقه‌ای برای ویزیت، همان تعرفه عادی و معمولی یک متخصص را دریافت کرد. وقتی از ایشان خواستم بیشتر بنویسد زیرا 45 دقیقه وقت گذاشته است، گفت فرقی نمی‌کند 5 دقیقه یا 45 دقیقه باشد، آنچه مهم است اینکه پزشک حتی‌الامکان به تشخیص دقیق برسد و نسخه درست بدهد.