یکی برای شکوفه

ندا آقابیگی

شکوفه در آستانه در ایستاده بود و کفش پوشیدن دختر کوچولوی دوستش را تماشا می‌کرد. رضوان همان‌طور که بند کفش‌های بچه‌اش را می‌بست گفت:

ـ شکوفه جون خیلی زحمتت دادم. ایشالا جبران کنم.

نگاه شکوفه به دخترِ دوساله دوستش بود.

ـ کاری نکردم عزیزم. خیلی بهمون خوش گذشت.

رضوان رو به دخترش گفت:

ـ بریم مامان؟ با خاله شکوفه خداحافظی کن!

دخترک دستش را بالا آورد.

ـ بای بای...

شکوفه برای دخترک بوس فرستاد و بای بای کرد. برگشت داخل آپارتمان. تکیه داد به در و مشغول تماشای هال کوچک خانه‌اش شد. هر گوشه‌ای را نگاه می‌کرد اسباب‌بازی‌ای افتاده بود. و این جدا از خرده‌های غذا روی مبل‌ها و قالی‌هایش بود. خانه را مرتب کرد. نزدیک سه بعدازظهر بود. هنوز دو ساعت به آمدن سامان مانده بود. رفت توی اتاق‌خواب. پشت میز کار کوچکش نشست. روی میز پر بود از خرده‌های نمدهای رنگی. توی قفسه کنار میز، عروسک‌های نمدی کوچک، تمیز و مرتب کنار هم چیده شده بودند. حوصله کار کردن نداشت. روی صندلی چرخید. دست زد زیر چانه‌اش و مشغول تماشای دیوار اتاق‌خوابش شد. روی دیوار کنار تخت خوابشان دو سه تا قاب عکس از عروسی‌شان چسبانده بود. کل دیوار را با عروسک‌های بافتنی و نمدی و دسته‌گل‌های دست‌ساز خودش پرکرده بود. لابه‌لایشان هم ریسه‌های لامپ‌های رنگی کوچک کشیده بود. شب‌ها که ریسه‌ها را به برق می‌زد، دیوار تماشایی می‌شد. سامان گفته بود تزئینات دیوار اتاق‌خواب را دوست دارد اما هر که می‌آمد خانه‌شان می‌گفت با این کار اتاق‌خوابش را بچگانه و جلف کرده. عاقبت برای حل مشکل یک پاراوان چوبی خرید و به بهانه آن‌که نمی‌خواهد کسی تخت خوابشان را ببیند، دیوار را از دید مهمان‌ها پنهان کرد. همه می‌گفتند به‌جای این بچه‌بازی‌ها خودت بچه‌دار شو. سه چهار سالی از ازدواجشان می‌گذشت. اما خبری از بچه نبود. اوایل اصلا به روی خودشان نیاوردند. امیدوار بودند مشکل هر چه هست خودبه‌خود حل شود! اما کم‌کم زمزمه‌های فامیل شوهر بلند شد. سامان فرزند اول و تنها پسر خانواده‌اش بود. پدر و مادرش گرچه یکی دو تا نوه دختری داشتند اما بی‌تاب بغل کردن نوه پسری بودند. از همان موقع دکتر رفتن‌ها شروع شد. بعد از کلی آزمایش و عکس‌برداری، تشخیص این بود که سامان مشکلاتی دارد و باید درمان‌های طولانی‌مدتی را پشت سر بگذارد. دو بار دور از چشم خانواده‌هایشان رفته بود زیر تیغ جراحی و مدت‌ها بود هر دو داشتند دارو می‌خوردند. هنوز خبری از بچه نبود. اما دکترها می‌گفتند به‌زودی بارداری اتفاق می‌افتد. آه کشید. از اتاق بیرون زد. خیلی وقت بود فکرش مشغول این مسائل نشده بود. انگار بچهِ رضوان هوایی‌اش کرده بود. ناهار بار گذاشت. چای دم کرد. فکر کرد میز کارش را هم مرتب کند. هر وقت میز شلوغ بود، سامان غرغر می‌کرد که به همه لباس‌هایش خرده‌های نمد چسبیده. وقتی داشت از جلوی سرویس بهداشتی رد می‌شد نگاهش به در بازمانده حمام افتاد. یک پوشک کثیف گوشه حمام افتاده بود. طشت حمام هم پر از آب بود. یادش افتاد بعد از رفتن دوستش فراموش کرده حمام را تمیز کند. رضوان وقت دکتر داشت و نمی‌دانست کارش توی کلینیک چقدر طول می‌کشد. از طرفی شب مهمان منزل مادر شوهرش بودند. ناچار با خودش حوله و صابون و لباس آورده بود و از شکوفه خواهش کرده بود بچه را حمام ببرد. شکوفه اول به‌شدت مخالفت کرده بود و گفته بود تا حالا بچه کوچکی را حمام نبرده و می‌ترسد بلایی سر طفل معصوم بیاورد. اما رضوان خیالش را راحت کرده بود که دخترش بچه بدقلقی نیست و عاشق آب‌بازی است. وارد حمام شد. پوشک را داخل یک نایلون انداخت و درش را گره زد. روی آبِ داخل طشت چندتایی عروسک پلاستیکی شناور بود. تکیه داد به دیوار و زل زد به آب. در تمام مدتی که داشت بچه را می‌شست، دخترک سرش به آب‌بازی‌اش گرم بود و گاهی با او و گاهی با خودش حرف می‌زد. چه لذتی برده بود از لیف کشیدن به تن نرم و لیز دخترک و پاک کردن کف شامپو از موهای فرفری بلندش. لب‌هایش لرزید. دندان‌هایش را به هم فشار داد. سرش را بلند کرد و نگاهش را سقف دوخت. آه کشید. اشک‌هایی را که از چشم‌هایش بیرون ریخته بود، پاک کرد. آب طشت را خالی کرد و حمام را شست. رفت توی اتاق‌خواب. میز کار را تمیز کرد. دوباره نشست پشت میز. یک کاغذ تمیز برداشت و مشغول کشیدن الگوی لک‌لک شد. توی ذهنش طرحی از یک لک‌لک بود که بقچه‌ای با یک نوزاد را به منقار گفته بود و پرواز می‌کرد. تزئین قشنگی برای اتاق یک نوزاد بود. یک‌دفعه به خودش آمد و دید به‌جای الگو کشیدن دارد به بچه دوستش فکر می‌کند. به کاغذ الگو نگاه کرد. شروع کرد به نوشتن زیر نقاشی‌ لک‌لک. یک‌دفعه صدایی از پشت سرش گفت:

ـ سلام! تو اینجایی؟

شکوفه از جا پرید. جیغ خفه‌ای کشید. چند ثانیه به سامان که بالای سرش ایستاده بود زل زد و یک‌دفعه به خودش آمد.

ـ عه! سلام. خوبی؟ چه زود اومدی! خسته نباشی.

ـ سلامت باشی. تازه نیم ساعت هم دیرتر اومدم! هر چی صدات کردم جواب ندادی، فکر کردم خونه نیستی.

شکوفه لبخند زد.

ـ ببخشید... اصلا نشنیدم.

مرد جوان مکث کرد. با سر به کاغذ الگو اشاره کرد.

ـ چی می‌نوشتی؟

شکوفه فوری کاغذ را برگرداند.

ـ هیچی!

از جا بلند شد.

ـ چایی آماده‌س. تا تو لباس عوض کنی، می‌ریزم میارم.

سامان مشغول درآوردن کتش شد.

ـ عجله نکن! اول نماز می‌خونم.

شکوفه سر تکان داد و راه افتاد طرف در. سامان گفت:

ـ راستی کیک خریدم. بیار با چایی بخوریم.

شکوفه محکم سر تکان داد.

ـ باشه.

از اتاق بیرون رفت. سامان لباس‌هایش را عوض کرد. ایستاد جلوی دیوار اتاق‌خواب. شکوفه هرروز قبل از تاریک شدن هوا ریسه‌های روی دیوار را روشن می‌کرد. امروز یادش رفته بود. دوشاخه ریسه‌ها را زد به پریز. نورهای سبز و سفید و سرخ ریسه‌ها افتاد روی عکس‌های عروسی‌شان. مرد جوان لبخند زد. آمد از اتاق بیرون برود. یک‌دفعه چشمش افتاد به کاغذ الگوی روی میز. کاغذ را برگرداند. به نقاشی لک‌لک و نوزاد توی بقچه‌اش نگاه کرد. زیر بقچه نوشته بود: «خدایا! شکوفه از عروسک ساختن خسته شده، عروسک واقعی خودش رو می‌خواد. خدایا! لطفا به لک‌لک‌هات که برای مامان‌ها نی‌نی می‌برن بگو یکی هم برای شکوفه بیارن...»