برف بازی

مهناز کرمی

از پشت پنجره به برف که در حال ریز ریز باریدن بود نگاه می‌کنم. به سمت مادر وعمه چرخ می‌زنم و با ذوق دو دستم را به هم می‌کوبم:

ـ ای وااااای، ببینید چه برفی داره میاد.

عمه ملوک کلاهش را تا روی ابرو پایین می‌کشد و رو به من می‌کند:

عوض اینکه اونجا بالا و پایین بپری، بدو برو آماده شو بریم برف‌بازی!

مادر ریز می‌خندد:

ـ اوا، مگه بچه شدی ملوک؟!

عمه در حال دست کردن دستکش‌هایش رو به مادر می‌کند:

ـ بچه کدومه مینا، کی گفته فقط بچه‌ها برف بازی می‌کنند؟

مادر در حال پاک کردن سبزی، رو به عمه می‌کند:

ـ حالاهر چی، فقط مراقب باشید سرما نخورید.

لباس پوشیده و آماده روبروی عمه می‌ایستم:

ـ من آماده‌ام

عمه نیم نگاهی به من می اندازد:

ـ چه عجب!

با عمه به حیاط می‌رویم. در حال لذت بردن از منظره بارش برف و... بودم که با کوبیده شدن گلوله برفی به صورتم به خودم می‌آیم. مثل اینکه عمه دستور حمله را صادر کرده بود. سمت باغچه خیز برمی‌دارم و گلوله‌ای بزرگ درست می‌کنم. قبل از این‌که بتوانم از جایم بلند شوم، چند گلوله برفی به سر و صورتم می‌خورد. می‌دانستم چکار کنم! گلوله برفی بزرگ را به سمت عمه نشانه می‌گیرم و قبل از هرگونه حرکتی از سوی او، به سمتش پرتاب می‌کنم. گلوله برفی به صورت عمه اصابت می‌کند و صدای جیغش هوا می‌رود:

ـ نرگس ورپریده، نصف صورتم کنده شد. لعنتی این گلوله برفی بود یا گلوله تانک؟

دستانم را به نشانه تسلیم بالا می‌گیرم:

ـ عمه ببخشید، تسلیم!

می‌دانستم با تهدیدهایی که عمه می‌کند، تا من را زیر برف دفن نکند دلش خنک نمی‌شود. عمه با حرص گلوله برفی بزرگی درست می‌کند و قبل از اینکه بتوانم حرکتی کنم به سمتم پرتاب می‌کند. با اصابت گلوله برفی پخش زمین می‌شوم و رگبار گلوله‌های برفی عمه به سویم سرازیر می‌شود. احساس می کردم زیر خروارها برف گیر افتاده‌ام. با صدایی که از ته گلویم بیرون‌می‌آمد رو به عمه می‌کنم:

ـ ای واااای، عمه بسه دیگه، بذار بلند شم...

با سرو صدای ما، مادر خودش را به حیاط می‌رساند. بادیدنم دست روی گونه‌اش می‌کوبد:

ـ ای وای، خاک بر سرم. ملوک مگه داری با دشمنت می‌جنگی؟! بچم از دست رفت...

عمه بدون مکث گلوله‌ها را به طرفم پرتاب می‌کرد. دیگر برف بازی این مدلی ندیده بودم که دیدم! به نظرم عمه بیشتر قصد جانم را کرده بود تا بازی! قبل از اینکه مادر بتواند مانع پرتاب گلوله برفی به سمتم شود، عمه گلوله‌ای هم نثار مادر می‌کند. مادر با دست صورتش را که با برف پوشیده شده پاک می‌کند و رو به عمه می‌گوید:

ـ خدا شفات بده ملوک، معلوم هست چته؟!

عمه با دندان‌های به هم فشرده، رو به مادر می‌کند:

ـ بهتره بگی خدا دخترت رو شفا بده. موقعی که گلوله‌ اندازه هیکلشو به سمتم پرت می‌کرد، شما کجا تشریف داشتی مینا خانم، ها؟!

نخیر، مثل اینکه به ما خوشی نیامده بود. چنان زیر برف مدفون شده بودم که توان بلند شدن نداشتم. با کمک مادر، به پذیرایی می‌رویم. از سرما دندان‌هایم به هم می‌خورد. مادر پتویی به دورم می‌پیچد و رو به ما می‌کند:

ـ آخه من نمی دونم، این چه مدل برف‌بازیه؟ خوبه گفتم مراقب باشید خودتون سرما ندید...

عمه به اتاقش می‌رود و در را محکم پشت سرش می‌بندد. مادر لب ورمی‌چیند و رو به من آرام زمزمه می‌کند:

ـ نگاه کن ببین چجوری لج آدم را در‌میاره. اصلا تو بگو چرا اونجوری روی زمین ولو شده بودی و تکون نمی‌خوردی، ها؟

دستانم را در هم مچاله می‌کنم:

ـ مگه ندیدی چه جوری کوه برف رو روی سرم ریخته بود؟! به نظرت من چه جوری باید بلند می‌شدم؟! به من چه خواهرشوهرت جنبه هیچی رو نداره!

تمام قضایا یک طرف قهر کردن عمه جانم یک طرف! چنان لرزی کرده بودم که دندان‌هایم به هم می‌خورد. پتو را محکم‌تر به خود می‌پیچم. مادر لیوان شیر گرم را به سمتم می‌گیرد:

ـ بگیر بخور یه کم گرم بشی، آخه هیچ چیزتونم شبیه آدمیزاد نیست!

با دستانی لرزان، لیوان شیر را از مادر می‌گیرم و یک نفس سر می‌کشم. مادر به سمت اتاق عمه می‌رود و ضربه‌ای به در می‌زند:

ـ ملوک ملوک خانوم

صدایی از عمه در نمی‌آید. مادر به آشپزخانه می‌رود و با لیوانی شیر به سمت اتاق عمه می‌رود. با دست ضربه‌ای به در می‌زند:

ـ ملوک، ملوووک خانم، درو باز کن، برات یه لیوان شیر آوردم.

عمه در را باز می‌کند و نگاه خشمگینش را به مادر می‌دوزد:

ـ ببر بده اون بچه‌لوست بخوره یه وقت خدایی نکرده نچاد!

چه گرفتار شده بودم من! هرچه برف در حیاط بود، عمه بر سر من الک کرده بود و الان طلبکار هم بود! مادر لبش را با دندان می‌گزد:

ـاوا ملوک، ما که چیزی نگفتیم. بیا لیوان شیر رو بگیر، بخور گرم بشی.

عمه با دست لیوان را پس می‌زند و به اتاقش می‌رود و آماده بیرون رفتن می‌شود. مادر به سمتش می‌رود و رو به او می‌گوید:

ـ تو این برف و سرما کجا می‌خوای بری ملوک؟!

عمه پشت چشمی نازک می‌کند:

ـ می خوام برم خونه آبجی زریم!

آهااااان آبجی زری! در این جور مواقع، عمه زری می‌شد آبجی!

مادر دست عمه را می‌گیرد:

ـ حالا یه وقت دیگه برو، الان مگه مجبوری تو این سرما بری...

عمه دستش را از دست مادر بیرون می‌کشد و از خانه بیرون می‌رود، مادر با حرص به سمتم می‌آید:

ـ ورپریده، حالا می‌مردی سر به سر عمه‌ات نمی‌ذاشتی؟! چند تا گلوله برفی بهت زد، خمپاره که نبود اینجوری کف حیاط ولو شده بودی...!

بفرما! دوباره همه کاسه کوزه‌ها بر سر من بینوا شکسته شده بود. هم زیر برف مانده بودم و هم زیر زبان مادر! اصلا کاش قلم پایم می‌شکست و به حیاط نمی‌رفتم. با چند عطسه پی در پی من، مادر دستش را روی آن یکی دستش می‌کوبد:

ـ بیا اینم از هنرنمایی امروزتون، بازم من بدبخت گرفتار شدم!

ساعتی از رفتن عمه نگذشته بود که صدای زنگ خانه بلند می‌شود. مادر آیفون را برمی‌دارد و دکمه را فشار می‌دهد و رو به من می‌کند:

ـ خدا بخیر کنه! عمه ملوکت چرا این‌ قدر زود برگشت؟!

عمه در را باز می‌کند و وارد می‌شود و با گریه رو به مادر می‌کند:

ـ به من چه آخه، چرا هر چی میشه سر من خراب می‌کنن؟!

مادر با نگرانی به سمت عمه می‌رود:

ـ چی شده ملوک؟!

عمه با حرص روی مبل می‌نشیند:

ـ هیچی، ایشالا ملوک بمیره که همه راحت شن!

نگاه بهت زده‌ام را به عمه می‌دوزم. خدا می‌داند که در خانه عمه زری چه دسته گلی به آب داده بود، که اینجوری گریه و زاری می‌کرد!

عمه با مشت تخته سینه‌اش می‌کوبد:

ـ خدایا منو بکش راحتم کنم، ای ننه جان چرا تنهام گذاشتی ، ای واااااای...

مادر کلافه دست عمه را می‌گیرد:

ـ بسه دیگه ملوک، چرا اینجوری می‌کنی؟! میگی چی شده یا نه؟!

عمه بغضش را فرو می‌خورد:

ـ رفتم خونه زری دیدم محسن و لیلا هم اونجا دارن برف بازی می‌کنند و من بدبخت بدشانس هم یه گلوله برفی درست کردم پرت کردم سمت محسن. محسن خیرندیده هم جا خالی داد گلوله خورد وسط پیشونی حشمت! داد حشمت دراومد. نگو داخل گلوله برفی یه تیکه سنگ بوه و...

عمه با صدای بلند گریه می‌کند و به خودش بد وبیراه می‌گوید:

ـ آخه یکی نیست بگه ملوک در به در، تو که دیوارت کوتاهه، چیکار داری برف بازی می‌کنی! مگه من می‌دونستم رو زمین یه تیکه سنگه که رفت داخل گلوله برفی! ای خدا...

مادر سری تکان می‌دهد و رو به عمه می‌کند:

ـ حالا برای آقا حشمت چه اتفاقی افتاد؟!

عمه با دست روی پایش می‌کوبد:

ـ هیچی پیشونیش باد کرد اومد بالا!
مادر ریز می‌خندد. به گمانم به صحنه‌ای که عمه هیجان‌زده گلوله برفی را به سمت محسن پرتاب کرد و اشتباهی به پیشانی آقا حشمت خورده، فکر می‌کرد! مادر به آشپزخانه می‌رود و سبد به دست به سمت‌مان می‌آبد:

ـ بلند شید لباس‌های گرم بپوشید بریم یه آدم برفی بزرگ درست کنیم، اینم هویج و لبو...