درباره حرص زدن برخی برای خرید وسایل خانه
آپارتمان‌های نقلی
گلاب بانو
بعدازظهر روز تعطیل، تازه چشممان داشت گرم می‌شد که همسایه‌های جدید طبقه پایین آغاز اسباب‌کشی‌شان را با قل خوردن یک عدد زود پز در راه‌پله‌ها اعلام کردند. مادراز روزها قبل گوش به زنگ چنین حادثه‌ای بود و مدام از پنجره بیرون را نگاه می‌کرد که ببیند همسایه‌های جدید کی از راه خواهند رسید. بعد از اسباب‌کشی و مراسم خداحافظی و گریه و زاری همسایه قدیم و گرفتن آدرس جدید و پاشیدن آب به دنبالشان در طول کوچه، نوبت آمدن همسایه‌های جدید بود.
خانه کوچک بود و گنجایش بیش از چهار نفر را نداشت. آن چهار نفر هم نمی‌توانستند همگی بزرگ باشند بلکه باید عقلشان به داشتن اتاق مجزا نرسد و با هم در یک اتاق کوچک با وسایل کم سر کنند.
همسایه قبلی‌مان دو بچه نسبتا بزرگ داشت و یکی هم در راه بود و خانه‌ای با دو تا اتاق خواب کوچک کفاف جمعیت رو به افزایش و در حال رشدشان را نمی‌داد، برای همین هم دل از همسایه‌ها بریدند و رفتند.
همسایه‌های جدید، آن‌طور که پدر از آقا مرتضی صاحبخانه شنیده بود یک بچه داشتند و هر دو کارمند بودند. برای همین خانه کاملا مناسبشان بود.
مادر چادر گلدار تازه دوخته‌اش را روی دست انداخت و در حالی‌که پدر را از خواب قیلوله بیدار می‌کرد تذکر جدی داد که؛ اون پیرهن آبی تو بپوش... اینا همسایه جدیدن و با اشاره به سوراخ بزرگ روی پیراهن پدر که بر تنش بود با جمله آبروریزی نشه، راهی آشپزخانه شد تا به رسم همسایه‌داری که از مادربزرگ به ارث برده بود، برایشان چای بگذارد و با کمی شیرینی خانگی به پیشوازشان برود.
...