سقوط یک ستاره
ندا آقابیگی
دخترخاله‌ام، سپیده شونزده سالش بیشتر نبود. یک بچه دبیرستانی که درسش هم خیلی خوب نبود، متوسط رو به پایین. استعداد خاصی هم نداشت. یعنی چند سالی رفته بود کلاس نقاشی و یاد گرفته بود چهارتا خط کج‌وکوله بکشه. هرکس هم ازش ایراد می‌گرفت که اینا چی‌ان کشیدی فوری جواب می‌داد شماها از هنر مدرن سر در نمیارین. یه بار یه کارت صد آفرین برای دانش‌آموزان مدرسه‌ای که زن‌دایی‌ام مدیرش بود، طراحی کرده بود که به گفته زن‌دایی‌ام همه معلم‌ها گفته بودن شبیه نقاشی‌هایی شده که فیل‌ها با خرطوم‌شون کشیدن و حاضر نشده بودن اونا رو به دانش‌آموزان‌شون هدیه بدن! تنها موفقیت چشمگیری که سپیده تا اون روز توی زندگیش کسب کرده بود این بود که یه بار تونسته بود توی بازی «مجلس ساکت بود، ناگهان خری آمد و گفت...» اول بشه! اما از اونجا که این دهه‌هشتادی‌ها خدای اعتمادبه‌نفس هستن همین جوجه توی جشن تولدش، درست بعد از پایان مراسم کادو دادن، یهو بلند شد و همه رو دعوت به سکوت کرد و بعد گفت:
ـ به‌زودی اتفاقی می‌افته که باعث میشه همه شما رو به اسم من بشناسن!
منظورش این بود که مثلا دایی‌ام که استاد دانشگاه بود و آدم متشخصی هم بود، قرار بود توی جامعه به اسم داییِ سپیده شناخته بشه! یا مثلا مامانم که خیاط معروف و پنجه‌طلائی شهرمون بود رو قرار بود به اسم خاله سپیده بشناسن! حتی من که اصولا یه دانشجوی یه‌لاقبا بیشتر نبودم قرار بود اسمم بشه دخترخالهِ سپیده! فامیل زبونشون بند اومده بود. همین‌جوری مبهوت زل زده بودن به سپیده با اون قد یک متر و پنجاه سانتی و هیکل تکیده چهل کیلویی‌اش! یهو داداشم سکوت رو شکست و اشاره‌ای به گوشی هوشمندی که سپیده تازه از باباش هدیه گرفته بود کرد و گفت:
ـ نکنه می‌خوای توی لایو اینستاگرام خودکشی کنی؟!
کم سن و سال‌ها که معنی حرف داداشم رو فهمیدند زدند زیر خنده. بزرگ‌ترها هم به خنده بقیه خندیدند. سپیده حسابی بهش برخورد و قهر کرد و رفت یه گوشه بست نشست. شوهرخاله‌ام هم پشت دخترش دراومد و قضیه سربازی نیمه‌تمام مونده داداشم رو پیش کشید و جلوی همه خجالت‌زده‌اش کرد. مامانم هم که حرصش گرفته بود برای هزارمین بار با صدای بلند تأکید کرد که حیفِ خواهرش که زن شوهرخاله‌ام شده و خاله‌ام هم برای هزارمین بار در جواب مامانم گفت خودِ او هم با آدم همچین فوق‌العاده‌ای ازدواج نکرده و حیف شده! خلاصه مهمانی با دلخوری و گریه و زاری و آخرش هم عذرخواهی و ماچ و بوسه تمام شد. چند هفته بعد، یه شب درحالی‌که ماجرای مهمونی اون شب و حرف سپیده رو کلا فراموش کرده بودم داشتم واسه خودم توی اینستاگرام ول می‌چرخیدم که یهو یه چیزی چشمم رو گرفت. دختری با موهایی به رنگ سبز فسفری، صورتش رو با رنگ‌های تند گریم کرده بود و داشت جلوی دوربین اداواطوار درمی‌آورد. قیافه دختره برام آشنا بود. یعنی درواقع چشماش آشنا بود. انگار قبلا جایی دیده بودمش. زدم روی فیلم و صداش رو بلند کردم و دیدم بله... خودِ خودشه، سپیده! وارد صفحه اینستاگرامش شدم. یه عکس از خودش با همون موهای فسفری رنگ و صورت گریم شده واسه پروفایلش گذاشته بود و اسم «وروجک دهه‌هشتادی» رو برای خودش انتخاب کرده بود. صفحه‌اش پر بود از فیلم‌های الکی و ناجور! دابسمش، حرکات موزون، لوس‌بازی‌هایی که با چند تا دختر هم سن و سال خودش انجام داده بود، حتی چند تا فیلم هم بود که یواشکی سر کلاس پشت سر معلم گرفته بودن! ده هزارتا هم دنبال کننده داشت! مونده بودم چطور توی چند هفته این‌همه فالوئر واسه خودش جمع کرده بود. مغزم سوت کشید. نمی‌دونستم خاله‌ام و شوهرش خبر دارن دخترشون داره چیکار میکنه یا نه. شوهرخاله‌ام که هنوز همون موبایل3310 عهدبوقی پونزده سال پیشش رو داشت. از اون آدمایی بود که هنوز اعیاد رو با پیامک تبریک می‌گفت! معتقد بود گوشی هوشمند مث مواد مخدر هست و آدم رو از زندگی می‌اندازه. حالا روی چه حسابی رفته بود دو و نیم میلیون تومان داده بود مواد مخدر خریده بود و داده بود دست دختر شونزده ساله‌اش الله‌اعلم! باز صد رحمت به خاله‌ام. گوشی هوشمند داشت. اما نهایت استفاده‌ای که می‌تونست ازش بکنه رفتن توی پیام‌رسان‌ها و خوندن پیام‌های این و اون و جواب دادن بود. گاهی هم که می‌خواست مثلا عکسی چیزی واسه مامانم بفرسته، اشتباهی کل عکس‌های توی حافظه گوشیش رو می‌فرستاد! اون شب به روی خودم نیاوردم. یعنی فکر کردم سپیده تازه وارد دنیای مجازی شده و همه چی براش جذابه، بعد از یه مدت از سرش می‌افته. بعدشم باجود اون همه سلبریتی و شاخ‌های کله‌گنده اینستاگرام کی به دخترخاله ما نگاه میکنه! اما اشتباه می‌کردم. چون درست یک ماه و نیم بعد، محال بود برم توی اینستاگرام و دکمه سرچ رو بزنم و هفت هشت‌تا فیلم از سپیده بالا نیاد! فیلم‌ها و عکساش توی اینستاگرام دست‌به‌دست می‌چرخید. همه هم تیتر زده بودن دهه‌هشتادی چنین کرد، دهه‌هشتادی چنان کرد. دهه‌هشتادی فلان حرف رو زد، دهه‌هشتادی فلان لباس رو پوشید. دهه‌هشتادی رنگ موهایش را عوض کرد! دنبال‌کننده‌های صفحه‌اش هم که مث قیمت دلار همین‌طوری بی‌حساب و کتاب بالا رفته بود. نمی‌دونم فالوئر خریده بود یا واقعی بود! کم‌کم زمزمه فعالیت‌های اینتستاگرامی سپیده توی فامیل پیچید. کسی نبود که حداقل یکی از شیرین‌کاری‌هاش رو ندیده باشه. یعنی به‌غیراز خاله و شوهرخاله‌ام کسی نبود! آخر‌شب‌ها صفحه اینستاگرامش پر می‌شد از تبلیغ پیج‌های فروش لباس و لوازم‌آرایش و مؤسسات زیبایی! چقدر بابت این تبلیغات پول می‌گرفت، فقط خدا می‌دانست. البته از سر و وضعش هم می‌شد حدس‌هایی زد. تازگی توی مهمونی‌ها هربار با یه تیپ جدید ظاهر می‌شد. مانتوهای شیک، کفش‌ها و کیف‌های ست و گرون قیمت، عطرهایی که از فرط خوش بویی هوش از سرت می‌برد، عینک‌های آفتابی مارک‌دار. تازه توی اون گرونی طلا، هِی زیورآلاتش رو عوض می‌کرد. مامانم این وسط خیلی حرص می‌خورد. هم نگران سرنوشت خواهرزاده‌اش بود و هم از بی‌خیالی خواهرش کفرش در اومده بود. آخه سپیده کم‌کم داشت تغییر ظاهر می‌داد. به‌طور تقریبا نامحسوسی توی صورتش دست آورده بود. گاهی هم رنگ و لعابی می‌مالید. موهاش هم که... نمی دونم این اواخر موهاش زیادی بلند شده بود یا روسری هاش زیادی کوتاه! علاوه بر آن هر روز به یک رنگی درمی‌آمد، صورتی، آبی، نارنجی... آخرش یه بار مامانم طاقت نیاورد و از خاله پرسید:
ـ اصلا خبر داری سپیده پول این‌همه لباس و جواهر و عطر و فلان رو از کجا میاره؟!
اگه می‌دونست با پرسیدن این سؤال چه قشقرقی به پا میشه شاید زبونش رو گاز می‌گرفت تا نتونه کلمه‌ای حرف بزنه! بس که این دو تا خواهر روابط‌شون باهم صمیمانه و خواهرانه بود، خاله‌ام منظور مامانم رو بد متوجه شد. یک‌دفعه شروع کرد به سیلی زدن به خودش و داد و بیداد راه انداخت و گفت:
ـ اِی خدا خواهر من فکر میکنه خواهرزاده‌اش یه دختر فاسده! فکر میکنه پاره تن خواهرش دزدی میکنه. خدایا به کی بگم خواهرم چشم نداره خوشبختی بچه من رو ببینه...
و جملات قصاری ازاین‌دست! این‌دفعه دیگه بعد از جیغ ود اد و گریه‌های دو خواهر، کار به بغل کردن و عذرخواهی و ماچ و بوسه نرسید. بلکه خواهران توی صورت همدیگه زل زدن و عبارت‌هایی با مفهوم همون جمله قدیمی قهر قهر تا روز قیامت به زبون آوردن و مهمانی رو ترک کردن! از بعدِ اون روز تا دقیقا شش ماه بعد دیگه خانواده خاله‌ام رو ندیدیم. البته به غیر از سپیده. سپیده به‌قدری معروف شده بود که صبح تا شب توی اینستاگرام می‌دیدیمش. هرچقدر هم می‌رفتم توی منو گوشه صفحه و عبارت «کمتر نشان دادن پست‌هایی از این قبیل» رو انتخاب می‌کردم باز سپیده از یه گوشه می‌زد بیرون. حتی یه بار توی یه روزنامه که مقاله‌ای درباره آسیب‌های اینستاگرام برای دختران جوان نوشته بود، عکس شطرنجی سپیده رو دیدم. به‌عنوان یکی از دخترهایی که هیچ مهارت و هنری نداشت اما شاخ فضای مجازی شده بود عکسش رو چاپ کرده بودن. توی دانشگاه هم همکلاسی‌هام عکس‌ها و فیلماش رو به هم نشون می‌دادن. یه عده ازش تعریف می‌کردن و می‌گفتن بامزه‌س و حقشه بره خارج مدل یا بازیگر بشه، یه عده دیگه ازش متنفر بودن و می‌گفتن یه بچه بی‌اصل و نسبه که ننه باباش زیادی کاه و یونجه بهش دادن!! این وسط من فقط روزی هزاربار خدا رو شکر می‌کردم و صدقه می‌دادم که احدی خبر نداره وروجک دهه‌هشتادی فامیل ماست! قانون جنگل اینه که هر کرگدنی که تنومندتر باشه و شاخش بلندتر، زودتر هم تیر شکارچی توی تنش فرو میره! وروجک دهه‌هشتادی هم زیادی شاخ شده بود و توی چشم بود. یه روز عصر چسبیده بودم به بخاری و داشتم واسه امتحان درس می‌خوندم که زنگ خونه رو زدن. در رو که باز کردیم خاله‌ام پرید داخل و خودش رو انداخت توی بغل مامانم و صدای گریه‌اش بلند شد. من حدس زدم لابد اومدن سپیده رو گرفتن و کردن توی گونی و بردن ناکجاآباد! اما اتفاقی افتاده بود که از نظر خاله‌ام خیلی بدتر از توی گونی رفتن بود. توی محل آبرو براشون نمونده بود. کل خانواده انگشت نمای همسایه‌ها و اهل محل شده بودن. پسرهای بی‌تربیت و علاف محله مزاحم سپیده می‌شدند. خاله و شوهرش هم روح‌شون خبر نداشته که دلیل این‌همه مزاحمت و متلک و خنده‌های زیر لبی مردم چیه! درنهایت شب پیش میوه‌فروش محل فیلم یکی از شیرین‌کاری‌های سپیده رو به شوهرخاله‌ام که رفته بوده شلغم بخره، نشون داده بود! این‌طور که خاله‌ام تعریف می‌کرد شوهرخاله مث ببر زخمی اومده بود خونه و واسه سپیده کمربند کشیده بود و بعد از کلی زد و خورد در یک اقدام جنون‌آمیز موهای سپیده رو با ماشین اصلاح از ته تراشیده بود! ظاهرا سپیده از همون دیشب رفته بود توی اتاق و در رو پشت سرش قفل کرده بود و دیگه صدا ازش در نیومده بود. حالا خاله نگران بود. آخه یکی از اهالی به نسبت بقیه عاقل‌تر محل به گوشش رسونده بود که توی پست جدید سپیده توی اینستاگرام عکس او را با کله بی‌مو و صورت پر از خراش و کبودی دیده که زیرش هم نوشته امشب توی یه لایواستوری همه چی رو تموم میکنه! خاله نه می‌دونست پست و لایواستوری چیه، نه می‌دونست منظور سپیده از تموم کردن همه چی چیه. اما من برق از کله‌ام پرید که نکنه سپیده می‌خواد همون کاری رو بکنه که داداشم روز اول توی مهمونی برای مسخره کردنش به زبون آورد. یعنی می‌خواست توی پخش زنده اینستاگرام خودشو بکشه؟! بیخود نبود که به این دهه هشتادی‌ها می‌گفتن گودزیلا! خاله تا حرفای من رو شنید جیغ زد و گریه کرد و به بخت سیاه خودش لعنت فرستاد و بعد هم زنگ زد به شوهرخاله‌ام. شوهرخاله فوری اومد دنبال ما و همگی دسته‌جمعی رفتیم خونه اونا تا مانع ریختن خون یک دختر نوجوان بشیم. آخه شوهرخاله‌ام زده بود به سرش و می‌گفت اگه سپیده هم نخواد خودشو بکشه، او جلوی چشم همه خفه‌اش میکنه! باوجود ترافیک و بارون و شلوغی تا رسیدیم خونه خاله شب شده بود. خاله و شوهرش فوری هجوم بردن طرف اتاق سپیده. متأسفانه در قفل بود. جنس در و قفلش هم از اون مدل‌های ضد سرقت بود که مثل فیلم‌ها نمی‌شد با یه لگد شکست و بازش کرد. صدای جیغ و داد و التماس و تهدید خاله و شوهرخاله‌ام کل محل رو برداشته بود. من جلو رفتم و دعوت‌شون کردم به آرامش. بعد سرم رو چسبوندم به در اتاق و با یه لحن خیلی آروم و مهربون سپیده رو صدا زدم. سپیده که معلوم بود خیلی بی‌پناه و تنهاس فوری جواب داد:
ـ خودتی شقایق جونم؟!
بعد زد زیر گریه و خطاب به کسانی که نمی‌دونم کی بودن گفت:
ـ این صدای دخترخاله‌ام شقایقِ. شقایق مث فرشته‌ها مهربونه!
شوهرخاله‌ام فوری با اشاره بهم گفت ازش بخوام در رو باز کنه! بعدشم مشغول باز کردن کمربندش شد! آه کشیدم و خودمو به خاطر وارد شدن توی این بازی سرزنش کردم. حس آقا گرگه توی قصه شنگول‌ومنگول رو داشتم! بی‌صدا واسه شوهرخاله اخم و تخم کردم و با اشاره گفتم اون کمربند رو بذاره کنار. شوهرخاله هم محکم سر تکون داد و برای جلب اعتماد من کمربندش رو پرت کرد اون طرف اتاق. دوباره قربون صدقه سپیده رفتم و ازش خواستم در رو باز کنه و گفتم هیچ مشکلی نیست که با حرف زدن حل نشه و از این چیزا! ده ثانیه نشد که سپیده خام من شد و درحالی‌که زار زار گریه می‌کرد در رو باز کرد. باز شدن در همان و رد شدن خاله و شوهرخاله از روی من و پریدن توی اتاق سپیده همان. فریاد و جیغ و گریه همه‌مون باهم هوا رفت. خاله و شوهرخاله و سپیده که مشغول زدو خورد بودن. مامانم هم سرشون جیغ می‌زد که خجالت بکشن. منم توی درگاهی اتاق نشسته بودم و از درد انگشت شصتم که خاله پا گذاشته بود روش، اشکم در اومده بود. بالأخره جیغ‌های مامان اثر کرد و غائله خوابید. خاله و شوهرخاله بعد از خرد کردن گوشی هوشمند دو و نیم میلیون تومنی سپیده او را بخشیدند! سپیده هم از ترس کتک‌های بیشتر لال ماند و چیزی نگفت و به آغوش گرم خانواده برگشت. من و مامانم هم با آژانس برگشتیم خانه. البته سر راه رفتیم بیمارستان و انگشت شصت من را که اندازه متکا شده بود به دکتر نشان دادیم. این وسط درد جا انداختن مفصل دررفته و سه هفته تحمل سنگینی گچ، تنها چیزی بود که نصیب من شد! آخر شب که طبق معمول رفتم سراغ اینترنت‌گردی با صحنه‌ای مواجهه شدم که به قول بچه‌های اینستاگرام برق سه فاز از کلم پرید! فیلمی توی اینستاگرام پخش شده بود که اسمش رو گذاشته بودن صحنه به قتل رسیدن وروجک دهه‌هشتادی توسط پدر و مادرش! توی فیلم اتاقی نسبتا تاریک رو نشون می‌داد. وروجک دهه‌هشتادی با صورت کبود و موهای تراشیده وسط اتاق جلوی دوربین ایستاده بود و به پهنای صورت اشک می‌ریخت، صدایی مهربون از پشت در داشت دخترک بیچاره رو اغفال می‌کرد! دهه‌هشتادی گول صدای مهربون رو که اسمش شقایق بود، خورد و در رو باز کرد. ناگهان زن و مردی هجوم بردند داخل و روی سر دختر خراب شدند... این وسط پای یکی خورد به پایه میز و گوشی افتاد و تا اواخر فیلم دیگر چیزی جز سقف سفید اتاق و صدای جیغ و داد نبود. البته یک جا کله مردی آمد جلوی دوربین و از دیدن خودش توی صفحه موبایل هول کرد و فوری با جسمی سخت موبایل را به هلاکت رساند! به‌این‌ترتیب شاخ ستاره تازه متولدشده اینستاگرام شکست و غروب کرد. شایدم سقوط کرد! البته سپیده تا حدی به قولی که درباره معروف شدن و شناختن همه به اسمش خودش داده بود، عمل کرد. آخه تا مدت‌ها هرکی خاله یا شوهرخاله‌ام رو توی کوچه و محل می‌دید فوری می‌گفت عه! بابای دهه‌هشتادی! یا عه! اون مامان دهه‌هشتادی نیست؟! ترکش‌های این ماجرا حتی به خانواده ما هم خورد. آخه نصف صورت مامانم هم توی فیلم پیدا بود. خصوصا اونجا که از پشت موهای خاله رو می‌کشید و بهش می‌گفت:
ـ اگه با یه مرد درست و حسابی ازدواج کرده بودی دخترت این‌طوری نشده بود!
الان دیگه سپیده نشسته سر درس و مشقش و تصمیم گرفته از یه راه معقول و منطقی واسه خودش شاخ بشه! اون هم توی دنیا واقعی نه مجازی. شوهرخاله هم خیلی راسخ‌تر از گذشته درباره مضرات گوشی‌های هوشمند صحبت میکنه. حتی چند وقت پیش به بابام توصیه می‌کرد گوشی من رو هم ازم بگیره و زیر پا لهش کنه! بابام هم در جوابش گفت:
ـ کاش به جای خرد کردن گوشی بچه، یه گوشی واسه خودت خریده بودی که هم از فضای مجازی سر در بیاری. هم بالای سرت بچه‌ات بایستی تا بیراهه نره و سرت رو کلاه نذاره!
همه اینا به کنار، بعدازاین همه‌وقت من هنوز دارم به همکلاسی‌های دانشگاهم که با تردید نگام می‌کنن و میگن چقدر صدای اون دختره پشت در شبیه صدای تو بود، جواب پس میدم!