پله برقی

مهناز کرمی

ـ مینااااا، نرگس، بجنبید دیگه، اینجوری که شما دارید حاضر می‌شید شب شده...

نگاه اخم آلودم را به مادر می‌دوزم:

ـ مامان خانم از الان گفته باشم اگر خواهر شوهرت بخواد بلندگو دستش بگیره و هوار بکشه و دستور بده من نیستم!

مادر در حالی‌که با دست روی گونه‌اش می‌کوبد، رو به من می‌کند:

ـ وااااای نرگس، اونو ولش کن بذار اینقدر داد بزنه که راه نفسش بند بیاد. هنوز که عمه زریت و لیلا نیومدن

عمه ملوک خودش را در آینه قدی برانداز می کند و رو به ما می‌گوید:

ـ بفرمایید، سه سوت آماده شدم، من نمیدونم شما چرا اینقدر حاضر شدن براتون سخته!

بله! عمه خانم تنها کاری که می‌کرد زخحمت آماده شدن بود! نه کار به ریخت و پاش خانه داشت و نه جمع و جور کردن لباس‌های عوض کرده‌اش. آن‌وقت شیپورش را دستش می‌گرفت و اعلام حاضر شدن و زرنگ بودن می‌کرد!

مادر بی توجه به حرف‌های عمه، به آشپزخانه می‌رود پشت سرش وارد آشپزخانه می‌شوم:

ـ مامان دوباره عمه چش شده؟! چیهباز جوگیر شده، اگه بخواد تو بازار هم از این کارها کنه، من اعصابم نمی‌کشه، گفته باشم‌هاااا!

مادر لبش را به دندان می‌گیرد:

ـ خدا منو بکشه که هم از دست غر غر کردن‌های تو راحت شم هم از دست اون عمه بی‌خیر و بهره‌ات!

نه! مثل اینکه بحث با مادر بی‌فایده بود. او در این جور مواقع، فقط از موضع جیغ و داد وارد می‌شد و خودش را از هر گونه بحث و جدل راحت می‌کرد. به سمت عمه می‌روم و دستم را به کمر می‌زنم و رو به او می‌گویم:

ـ چی شده عمه ؟ مشکل کجاست که شما داری داد می‌زنی؟!

عمه نیم نگاهی به من می‌اندازد و دستش را در هوا تکان می‌دهد:

ـ ببخشید سرکار خانم. متوجه حضورتون نشدم! دختره بی‌عقل مگه من دوساعته حنجره ام را پاره نمی‌کنم میگم زودتر آماده بشید، اونوقت تازه اومدی میگی چی شده؟!‍

نگاه کلافه‌ام را به عمه می‌دوزم:

ـ مگه عمه زری و لیلا اومدن که شما داری اینجوری داد می‌زنی؟!

عمه ملوک براق می‌شود و نگاه خیره‌اش را به من می‌دوزد:

ـ داد می‌زنم که می‌زنم! اون زری بی‌خیال هم بدتر از شما خدا لعنتش کنه که هر جا می‌خواد بره اول باید منو ذق بده بعد تشریفشو بیاره. ده بار گفتم اونو با خودمون جایی نبریم، باز این دل وامونده من طاقت نمیاره!

هنوز جمله عمه تمام نشده، صدای زنگ خانه بلند می‌شود. به سمت آیفون می‌روم و گوشی را برمی‌دارم.

ـ کیه؟

از پشت آیفون صدای عمه زری به گوشم ‌می‌رسد:

ـباز کن نرگس جون ماییم.

دکمه آیفون را می‌زنم و رو به عمه ملوک می‌کنم:

ـ بفرما، آبجی خانمت با عروسش هم تشریف آوردن

عمه ملوک زیر لب می‌گوید:
ـ می‌خوام صد سال نیاد با این اومدنش ، دیگه چه فایده لنگ ظهره

با مادر به استقبالشان می‌رویم. عمه زری نگاهش را به صورت برافروخته عمه ملوک می‌دوزد:

ـ چته باز ملوک؟! یه بار نشد بیایم و قیافه تو رو خوشحال ببینیم.

عمه ملوک دستانش را به دو طرف باز می‌کند:

ـ بله، با این خوش قولی و سر وقت اومدنتون بایدم همچین توقعی داشته باشی زری خانم!

عمه زری که اوضاع را پس می‌بیند با خنده رو به مادر می‌کند:

ـ خدا این حشمت رو نکشه، از شانس امروز هوس کوفته کرده بود. منم مجبور شدم براش درست کنم. به خاطر همین یه کم دیر شد...

هنوز حرف عمه زری تمام نشده، عمه ملوک رو به او می‌کند:

ـ اوووووو، پس حشمت‌الدوله، امروز فرمودن خانمشون ببساط کوفته راه بندازن! نیست که همیشه حرف حشمت واست سنده، به خاطر همنی نتونستی بهش نه بگی!

عمه زری نیشخندی می‌زند و با دست به عمه ملوک اشاره می‌کند:

ـ خدانکشتت ملوک، چه حرفایی می زنی، تاحالا کی حشمت حرف زده که من رو حرفش حرف زده باشم، ها؟ خب بنده خدا دلش کوفته خواسته دیگه، چیکار می‌کردم؟!

عمه ملوک شانه‌هایش را بالا می‌اندازد:

ـ هیچی، بادگلوی بعد از غذاشم می‌گرفتی، بعد می‌اومدی، چه رویی داره ولله!

مادر رو به جمع می‌کند:

ـ بابا تمومش کنید این بحث الکی رو، راه بیفتید به اندازه کافی دیر شده

همگی راه می‌افتیم ، مادر رو به عمه ملوک می‌کند:

ـ ملوک جان شما تازه بار اولته داری می‌ری بازار ، اونجا خیلی شلوغه، حواست باشه یه وقت خدایی نکرده گم نشی!

عمه ملوک که حرف مادر به او برخورده بود بن می‌کند و با حرص می‌گوید:

ـ مینا جان شما نمی‌خواد نگران من باشید. شما حواستو جمع کن این یکی خواهر شوهرت زیر دست و پا له نشه!

عمه زری با صدای نیمه بلند می‌گوید:

ـ تو به من چیکار داری ملوک؟ چرا هر چی میشه برقت منو می‌گیره؟

عمه ملوک که هنوز دلش خنک نشده بود رو به عمه زری می‌کند:

ـ آخه نیست بچه که بودی چند بار نزدیک بود زیر دست و پای گاو وگوسفند‌ها له بشی و اگه ننه نجاتت نمی‌داد، الان باید هر پنجشنبه با دسته گل می‌اومدم فاتحه خونیت، به خاطر همین میگم!

عمه زری لبش را با دندان می‌گزد:

ـ آره دیگه! من مثل تو نبودم که یه بار راه گوسفندا رو بسته بودی و می‌خواستی به زور شیرشون رو بدوشی!

عمه ملوک با یک چشم تنگ و یک چشم گشاد، رو به عمه زری می‌کند :

ـ خب همون وقت می‌خواستم یه کم شیر بیارم واسه تو که از ترس زبونت بند اومده بود بخوری صدات باز شه!

مادر با کلافگی رو به عمه‌ها می‌کند:

ـ میشه لطفا بس کنید! زشته به خدا وسط خیابون معرکه گرفتیم. ببینید همه دارن نگامون می‌کنن!

لیلا با دست عمه زری را به سمت خود می‌کشد و او را به آرامش دعوت می‌کند. من هم دست عمه ملوک را می‌گیرم:

ـ عمه این حرف‌ها رو ول کن، بگو ببینم از بازار چی می‌خوای بخری؟!

عمه ملوک با خشم دستش را از دستم بیرون می‌کشد:

ـ هیچی، ‌می‌خوام خلعتی بخرم!

ای بابا، چه عصبانی! یک بار نشد با دل خوش جایی بریم. اصلا نمی‌دونم چه اصراری بود که وقتی آن‌ها با هم سازش ندارند، همه جا هم با هم بروند!

وارد مترو می‌شویم. کمی که جلو می‌رویم عمه ملوک با دیدن پله‌برقی قدمی به عقب برمی‌دارد:

ـ باید با این بریم پایین؟!

مادر، عمه ملوک را به جلو هل می‌دهد:

ـ آره دیگه، پس فکر کردی قراره بال دربیاریم و پرواز کنیم؟!

عمه ملوک آب دهانش را به سختی فرو می‌دهد:‌

ـ منو بکشید پامو رو این نمی‌ذارم، مگه از جونم سیر شدم!

با خنده رو به عمه می‌کنم:

ـ ای بابا، مگه پله برقی ترس داره آخه؟!

عمه ملوک رو به من جیغ می‌کشد:

ـ نرگس تو نمی‌خواد واسه من بگی چی ترس داره، چی نداره. مگه من می‌گم می‌ترسم که واسه خودت حرف می‌زنی؟! آخه کدوم آدم عاقلی پاشو رو این پله‌ها که معلوم نیست با چی بالا و پایین می‌ره، ‌می‌ذاره، ها؟!

نگاه مستأصل همه خیره عمه می‌شود. مادر دست عمه را در دست می‌گیرد و می‌گوید: ‌آخه ملوک جان، پله‌برقی که چیز خطرناکی نیست. می‌خوای من یه بار برم پایین و بیام تا ببینی هیچ اتفاقی نمیفته؟!

عمه ملوک سرش را به نشانه تأیید تکان می‌دهد. مادر پایش را روی پله‌ها می‌گذارد و پایین می‌رود. نگاه خیره عمه ملوک به مادر است. دوباره مادر از پله‌ها بالا می‌آید و رو به عمه نزدیک می‌شود و می‌گوید:

ـ بیا، دیدی هیچ اتفاقی نیفتاد!

عمه زری رویش را از عمه ملوک برمی‌گرداند و می‌خندد. عمه ملوک که حسابی عصبانی شده، رو به عمه زری می‌کند:

ـ تو نمی‌خواد اینجا از خنده ضعف بری. حقش بود همون بچگی وقتی رفته بودی رو نردبون و من داشتم نردبون رو برمی‌گردونم، اینکار رو می‌کردم تا اینجا واسه من هر و کر راه نندازی.

عمه زری با شنیدن حرف‌های عمه ملوک خنده از صورتش محو می‌شود و رو به او می‌گوید:

ـ دیدی که ننه نجاتم داد وگرنه تو همچین هم دلسوز نبودی که دلت به رحم بیاد و اون کار رو نکنی.

مادر استغفرالهی می‌گوید و رو به عمه زری می‌کند:

ـ تو رو خدا بسه دیگه زری خانم، الان که وقت این حرف‌ها نیست.

بعد رویش را برمی‌گرداند طرف عمه ملوک و با عجز می‌گوید:

ـ ملوک، جون من بیا بریم. زشته، همه دارن نگامون می‌کنن.

به طرف عمه ملوک چرخی می‌زنم و رو به او می‌گویم:

ـ عمه می‌خوای با هم از پله‌ها بریم پایین؟

عمه که چهره‌اش مشخص بود سر دو راهی قرار گرفته،‌رو به من می‌کند:

ـ باشه اما نرگس وای به حالت جلوتر از من بری پایین.

دست عمه ملوک را می‌گیرم و نزدیک پله‌ها می‌برم:

ـ اصلا بد به دلت راه نده، پاتو بذار رو پله، اون خودش تا پایین می‌بره.

عمه دستان یخ‌زده‌اش را در دستانم می‌فشارد. چنان رنگ از روی عمه ملوک پریده بود که گویی او را برای عمل جراحی می‌برند!

عمه ملوک نوک پایش را که روی پله می‌گذارد جیغ کوتاهی می‌کشد و خودش را به من می‌چسباند:‌

ـ ای وااای خدا، ای وااای ننه جان، ای وای ببین منو چه جوری دارن زجرکش می‌کنن، ای هواااار

به هر ترفندی که شده عمه را راضی می‌کنم که پایش را روی پله بگذارد. عمه که پایش را روی پله می‌گذارد، او را با دست نگه می‌دارم و خودم پشت سرش روی پله می‌ایستم. هرچه عمه تلاش می‌کند که خودش را به بیرون بیندازد، نمی‌گذارم.

ـ نرگس ذلیل مرده، الان پرت می‌شم پایین، ای وای سرم گیج رفت، ای وااااای...

هنوز عمه در حال جنگ و جدل است که به پایین پله‌ها می‌رسیم. عمه بهت‌زده می‌ایستد و به بالای پله‌ها نگاه می‌کند. هنوز باورش نمی‌شد که او این مسیر را آمده باشد. مادر و بقیه به ما ملحق می‌شوند. عمه ملوک تکانی به خود می‌دهد و گیره روسریش را محکم می‌کند:

ـ بفرما نرگس خانم، اینم از پله برقی، دیدی ترس نداشت! درسته یکم خطرناکه اما ترس نداره!

با چشمک به مادر لبخند می‌زنم و سرم را به نشانه تأیید تکان می‌دهم.