فرهنگ یکی از ارکان مهم زندگی

حجت‌الاسلام‌والمسلمین ماندگاری

ما اعتقاد داريم اگر فرهنگ ما درست شود، اقتصاد ما هم درست مي‌شود. ما در سياست‌مان، در مديريت‌مان هم مشكل فرهنگي داريم، ما پاي دينمان بايستيم، يك ذره از دينمان كوتاه نياييم. همه هم حساس باشيم. اگر اين آب آلوده باشد، من نمي‌گذارم بچه‌ام بخورد. ولي فرهنگ پوشش او آلوده شود، جلوي او را نمي‌گيرم. فرهنگ نگاهش آلوده شود، فرهنگ اينترنتش آلوده شود حساسيت نشان نمي‌دهم. ما به فرهنگمان كه خوراك روحمان است، حساس شويم. صدا و سيماي ما فرهنگ مي‌دهد، نهادهاي فرهنگي، فرهنگ مي‌دهند، حساس شويم خدا هم به ما كمك مي‌كند.

......................................

یادی از امام عصر

حجت‌الاسلام‌والمسلمین عالی

خدا يكي از خوبان و عاشقان امام زمان‌عجل‌الله‌تعالی‌فرجه را رحمت كند. شايد مثلا ده، پانزده سال پيش مرحوم شد. ميرزا اباالفضل در قم بود. ايشان خيلي نسبت به امام زمان‌عجل‌الله‌تعالی‌فرجه توجه داشت و اشك و شوق داشت و نجواها با حضرت داشت. ايشان در يك جلسه در يك جايي مي‌نشست، ديد و بازديد‌هايي كه مي‌رفت، اگر مي‌ديد يك جايي مثلا غيبتي مي‌كنند، حرف لغوي مي‌زنند، با زبان نمي‌گفت: اين كار را نكنيد. نه! همان گوشه‌اي كه خودش نشسته بود، شروع مي‌كرد اشعاري را براي امام زمان‌عجل‌الله‌تعالی‌فرجه مي‌خواند و اشك مي‌‌ريخت. با حالش حال جلسه را عوض مي‌كرد و نهي از منكر مي‌كرد. با اينكه خيلي سواد آن‌چناني هم نداشت، اما دلش پر از نور معرفت بود.

بس كه او در عشق فاني گشته بود *** آن زميني، آسماني گشته بود

طور ديگري بود. مي‌گفتند: ايشان شب‌هاي چهارشنبه و جمعه شب‌ها جمكرانش ترك نمي‌شود. سه‌شنبه بعد از ظهرها، جمعه بعدازظهرها مي‌رفت. در بازار قم يك قهوه‌خانه‌اي داشت و چاي مي‌داد. يك موقع بعضي از بازاري‌ها به او گفته بودند: ميرزا اباالفضل، اگر جمعه‌ها مي‌خواهي بروي، برو براي خودت! اما سه‌شنبه‌ها نرو. ما چاي مي‌خواهيم، غذايي مي‌خواهيم، تعطيل نكن! گفت: نه! من تعطيل مي‌كنم. من جمكران را ترك نمي‌كنم.

به او گفتند: اگر اين بار رفتي ما در مغازه‌ات را قفل مي‌كنيم. تهديدش كردند. گفت: هركاري مي‌خواهيد بكنيد. سه‌‌شنبه بعدازظهر رفت، شب خواب ديد كه امام زمان‌ عجل‌الله‌تعالی‌فرجه فرمود: «ميرزا اباالفضل، مي‌خواهند در مغازه‌ تو را ببندند.» گفت: آقا من فداي شما شوم. من مغازه را براي چه مي‌خواهم؟ فردا كه بلند شد رفت و ديد كه پايين كركره‌ مغازه را قفل زدند. خودش رفت و يك قفل بزرگتر زد و دو قفله‌اش كرد، كه اگر شما شوخي مي‌كنيد، من جدي هستم. با اين چيزها از ميدان به در نمي‌روم!

ايشان يك مرتبه خدمت حضرت تشرفي در جمكران داشته‌اند، سؤال كرده بود كه آقا شما تشريف نمي‌آوريد؟ اين همه خواهان هستند، اين همه از شما مي‌گويند. حضرت فرمود: ميرزا اباالفضل، آن‌هايي كه خواهان خود من هستند، زياد نيستند. خيلي‌ها دنبال حاجت‌هاي خودشان هستند، ولي خواهان من نيستند. يك عيازي پيدا نشد كه بگويد: خودت را مي‌خواهم!

..........................................

سیره پیامبرصلى‌الله‌عليه‌و‌آله در برخورد با کودکان

حجت‌الاسلام‌والمسلمین بهشتی

بچه‌ها که به دنیا می‌آمدند مسلمان‌ها مُصر بودند نزد پیامبر بیاورند که به آن‌ها دعا کند. پیغمبر هم استقبال می‌کرد با اینکه کار و گرفتاری زیاد داشت ولی این امر را مهم می‌دانست. در تاریخ دارد که یک بچه‌ای را آوردند پیامبر دعا کند و نام برایش بگذارد، آن بچه در دامن پیامبر بول کرد. کسی که همراه بچه بود، مضطرب شد و خواست شیون بزند. حضرت فرمود: لباسم را می‌شویم، به بچه نباید داد بزنید. اینکه با ورود بچه‌ها به این دنیا را پیامبر مراسم‌هایی می‌گرفت. پیغمبر فرمود: من پنج کار را پیوسته انجام می‌دهم تا بعد از من رسم شود. یکی سلام کردن به بچه‌هاست، سلام نشانه احترام و تکریم است. وقتی من به شما سلام می‌کنم یعنی برای شما عزت و شخصیت قائل هستم. بچه‌ها وقتی می‌بینند بزرگ‌ترها به آن‌ها سلام می‌کنند احساس بزرگی می‌کنند. البته ادب این است که کوچک‌تر به بزرگ‌تر سلام کند ولی بزرگ‌ترها هم نباید دریغ کنند. بگویند: من بزرگ هستم، عالم هستم. خود پیامبر هم در سلام کردن پیشقدم بودند. حتی کسی می‌خواست این سد را بشکند. سر سه راهی پشت دیوار پنهان شد که تا پیامبر به آنجا می‌رسد جلو بپرد و سلام کند، حضرت نرسیده به آن چهارراه فرمود: ای کسی که پشت دیوار پنهان شدی، سلام علیکم! شیرینی‌های زندگی پیامبر است. سلام کردن به بچه‌ها!

تکریم کودکان

اخلاق پیامبر این بود که وقتی می‌خواست مسافرت برود با بچه‌ها خداحافظی می‌کرد. مسافرت‌های پیامبر قاعدتا کاری بود یا جبهه جنگ می‌رفتند، ولی چطور در دستگاه فکری حضرت بچه‌ها امنیت داشتند؟ واکنش این بود که از سفر می‌آمد بچه‌ها به استقبال می‌آمدند. زیاد هم تکرار شده است. پیامبر از راه رسیده، یا از جنگ آمده یا از سفر، اولین گروهی که به استقبال می‌آمدند بچه‌ها بودند. بعد پیامبر آن‌ها را روی کتفش می‌نشاند و به اصحاب می‌فرمود: شما هم بچه‌ها را سوار خودتان کنید به طوری که بعد از سی سال که از این واقعه گذشته بود، بچه‌های قدیم، الان بزرگ‌ترهای امروز شدند. چهل ساله، پنجاه ساله، در دورهمی‌ها می‌نشستند و تعریف می‌کردند در فلان تاریخ من بچه بودم و سلمان مرا به دوش گرفت. دیگری می‌گفت: ابوذر مرا به دوش گرفت. خاطراتی از کودکی‌شان بود که ما در جامعه‌ای بزرگ شدیم برای ما عزت قائل بودند و احترام قائل بودند.