به مناسبت ولادت امام حسن عسگری علیه السلام
عرش ابدی
محمد قاسمی
اي كه در محبس گيسوي تو شب زنداني ست
كار خورشيد، به فرمان تو نور افشاني ست
سامرا نه! كه جهان سيطره قدرت توست
اي كه در عرش تو را مرتبه سلطاني ست
تا كه تكميل شود فيض ربيع‌الاول
موعد جلوه نمایيت، ربيع‌الثاني‌ست
خضر را پيرغلاميّ تو فخري ابدي‌ست
در حريمي كه سليمان، شرفش درباني‌ست
هركسي چشم دلش باز شود مي‌بيند
شغل داوود نبي نزد تو مدحت‌خواني‌ست
پسرت حضرت مهدي‌ست اگر«رب الارض»
كل حالات و صفات پدرش، رباني‌ست
تو به قدري حسن‌بن‌علي استي كه چو ما
حال آيينه هم آشفته‌تر از حيراني‌ست
دل ندادن به تو از سخت‌ترين مشكل‌ها
دل سپردن به تو، برعكس، پر از آساني‌ست
مي‌شود بي‌سر و سامان تو باشم گر چه
هر كه را ديدم، دنبال سر و ساماني‌ست
«سرگراني صفت نرگس رعنا باشد»
همچناني كه مرا روزي سرگرداني‌ست
خيس اشك، از غم دنيا بشود چشمانش
هر كسي آرزويش ديدن سامرا نيست
اربعين هر كه مشرف به حريمت شد گفت:
«صف زوار ضريحت چه قدر طولاني ست»
فاطمه، باني رفتن به بهشت است او را
آنكه اندازه خشتي، حرمت را باني‌ست
«سائل» رحمت بي‌منت و بي‌پايانت
چشم در راه تو در آن نفس پاياني‌ست
*****
مزرعه سبز استجابت
با تلخیص یوسف رحیمی
ز خاک پای تو اول سرشت قلبم را
سپس غبار حریمت نوشت قلبم را
میان مزرعه سبز استجابت تو
کنار چشمه خورشید کشت قلبم را
خدا گواست که من از ازل گدای توام
اسیر رحمت و فضل تو، مبتلای توام
بهشت چشم رئوفت چه رونقی دارد
که با بهشت خدا هم برابری کرده
چقدر تازه مسلمان کنار خود داری
مسیح چشم تو کار پیمبری کرده
شکوه ناب ولایت تویی که دل‌ها را
تجلیات نگاه تو حیدری کرده
همیشه معجزه‌های تو منجلی بوده
همیشه ذکر کثیرت علی علی بوده
خدا نهاده در این چشم‌ها صلابت را
شکوه و هیبت و آقایی و سیادت را
برای اهل زمین آسمانی از فیضی
ببار بر دلمان کوثر فضیلت را
به لطف گوشه چشم تو حضرت باران
خدا گشوده روی خلق باب رحمت را
تمام همتت این بود که بفهمانی
به شیعه سرّ بقا، معنی ولایت را
چقدر گفتی از آن آفتاب پشت ابر
حکایت ولی و انتظار و غیبت را
خوشا کسی که دمی غائب از حضورش نیست
حجاب خود نشده بی نصیبِ نورش نیست
شده ست مرقد تو اعتبار سامرا
شکوه گنبد زردت وقار سامرا
به یمن مقدمت آقا طواف می‌کردند
تمام ارض و سما در مدار سامرا...
*****
به مناسبت وفات حضرت معصومه سلام الله علیها
بانوی بهشتی
حسین ایزدی
بانو سلام، دختر موسای طورها
هر جا قدم زدی شده کوهی ز نورها
من عاشقِ قدیمیِ این خانواده‌ام
راهی شدم به محضرت از راه دورها
پیش شما هوای بهشت از سرم پرید
این جا پر است بهجت و شور و سرورها
آن قدر هیبت و عظمت دارد این حریم
جایی نمانده است برای غرورها
وقتی که آشیانه آل علی قم است
فرش حریم آن شده گیسوی حورها
من چشم بسته‌ام به عطای کریم‌ها
راضی نیم به تکه نان مثل مورها
در قم همه ز بودن تو فیض می‌برند
تنها نه زنده‌ها، که گرفتار گورها
هم چون عقیله عالمه بی‌معلمی
طعنه زده کلام شما بر زبورها
گفتم عقیله و دل من رفت کربلا
آخر به سمت قتلگه افتد عبورها
در پیش صبر زینب ما صبر هم شکست
حرفی نمانده بود برای صبورها
شکر خدا برادر تو نیزه‌ای نخورد
شکر خدا نرفته سرش در تنورها
بر روی پیکرش همه گل هدیه کرده‌اند
جسمش نماند زیر هجوم ستورها
*****
مروارید قم
حمیدرضا برقعی
آمد این‌گونه ولی هرچه که آمد نرسید
عشق همواره به مقصود و به مقصد نرسید
که اویس قرنی هم به محمد نرسید
عاقبت حضرت معصومه به مشهد نرسید
آه بانو چه کشیدید نفس تازه کنید
خسته از راه رسیدید نفس تازه کنید
دل این شهر گرفته‌ست شما می‌دانید
تشنه آمدن است و شما بارانید
و کویر دل قم، رحل و شما قرآنید
به دل شعر من افتاده شما می‌مانید
قم کویر است؛ کویری که تلاطم دارد
چادرت را بتکان قصد تیمم دارد
صبح شب می‌شد و شب نیز سحر، هفده روز
چشم او چشمه‌ای از خون جگر هفده روز
بین سجاده ولی چشم به در هفده روز
چشم در راه برادر شد اگر هفده روز
دم به دم چشم ترش روضه مرتب می‌خواند
شک ندارم که فقط روضه زینب می‌خواند
بمان تا پنجره باغ ارم وا باشد
و از آن آینه در آینه پیدا باشد
حرم‌اش موجب آرامش دل‌ها باشد
حرم او حرم حضرت زهرا باشد
تا که ما روضه ی بسیار بخوانیم در آن
روضه های در و دیوار بخوانیم در آن
روضه گریه مادر به سر سجاده
مادرم بر سر سجاده زمین افتاده