مادر است دیگر...
مرضیه ولی حصاری
نگاهی به ساعت مچی‌ام می‌اندازم یک ربعی بود که اینجا منتظر مسافر ایستاده بودم. بعضی چقدر بی‌ملاحظه هستند خوب هر موقع که حاضر هستید با آژانس تماس بگیرید. هنوز در حال غر زدن بودم که درخانه قدیمی باز شد. در حال چیدن کلمات درذهنم بودم که اعتراضم را به مسافر نشان دهم که با دیدن مسافر پیر و فرتوت دهانم بسته شد. پیرزن به سختی چمدان بزرگی را روی زمین می‌کشید. نگاهش کردم، سنش بالای نود نشان می‌داد. چادری به سر داشت که به زحمت از افتادنش جلوگیری می‌کرد. قدش کوتاه و کمی خمیده بود. دلم طاقت نیاورد. پیاده شدم و به سمتش رفتم تا چمدان را از دستش بگیرم.
ـ سلام مادر بده به من اون چمدون، هیچ‌کس نبود بیاد کمکتون؟!
ـسلام به روی ماهت ننه قربون دستت، برات زحمت میشه، خودم میارم.
ـ چه زحمتی! بدید به من می‌ذارم براتون تو صندوق عقب.
پیرزن نفس نفس می‌زد. معلوم بود به سختی این چمدان را تا جلوی درآورده است. چمدان را داخل صندوق گذاشتم و در را برای پیر زن باز کردم تا بنشیند. با زحمت نشست. معلوم بود همه استخوان‌هایش در می‌کند اما چیزی نمی‌گوید. پشت فرمان نشستم. از آینه به پیرزن نگاه کردم. داشت به خانه قدیمی‌اش نگاه می‌کرد. انگار قصد سفری طولانی داشت.
ـ مادر جان کجا برم فرودگاه یا ایستگاه قطار؟
پیرزن لبخندی تحویلم داد و گفت:
ـ هیچ کدوم ننه، میرم به این آدرس.
کاغذی مچاله را به دستم داد، به کاغذ نگاه کردم با خط میخی نوشته شده بود. معلوم بود بچه مدرسه‌ای ناشی برایش آدرس را نوشته است.
ـ مادر کی برات آدرس نوشته؟! خیلی بدخطه، نمیشه خوندش!
ـ امان از این نوه سیده خانم، گفتم درست بنویس‌ها ولی مگه بازیگوشی می‌ذاشت حواسش جمع کنه!
ـ عیب نداره، یه کاریش می‌کنم، می‌خونمش یجوری.
با دقت به آدرس نگاه کردم. مسیرش دور نبود به آخر آدرس که رسیدم نتوانستم جلوی تعجبم را بگیرم.
ـ می‌خواید برید خونه سالمندان؟!
ـ آره ننه، تونستی بفهمی کجاس؟
ـ بله فهمیدم.
سرم را ازروی تأسف تکان دادم و ماشین را روشن کردم. از آینه به چهره معصوم پیرزن نگاه کردم در حال گرداندن تسبیح بود و زیر لب ذکر می‌گفت. چهره‌اش آرام بود. نتوانستم طاقت بیاورم، پرسیدم:
ـ مادر یه سؤال بپرسم ناراحت نمیشید؟
ـ نه ننه جون، بپرس.
ـ بچه ندارید که می‌خواید برید خونه سالمندان؟
ـ چرا ننه دوتا پسر دارم، شاخ شمشاد.
ـ پس الان این شاخ شمشادها....
هنوز جمله‌ام تمام نشده بود که صدای تلفن همراه پیرزن بلند شد. پیرزن به سختی گوشی تلفن را از کیفش درآورد و آن را به سمتم گرفت.
ـ ننه چطوری این جواب بدم؟ هر چی به این پسر گفتم من بلد نیستم با این‌ها کار کنم به گوشش نرفت!
گوشی ساده و قدیمی پیرزن را گرفتم و دکمه پاسخگویی را فشار دادم و گوشی را دست پیرزن دادم.
ـ بیا مادر صحبت کن.
ـ الو الو صدات نمی‌شنوم ننه. آهان بهتر شد بگو پسرم. آژانس گرفتم دارم میرم. نه ننه پشیمون نمیشم. آخه چرا داری گریه می‌کنی، ننه جان من خیالم اینطوری راحت‌تره... تو هم میای بهمون سر می‌زنی دیگه... هااا چی گفتی؟ اصغر جان، صدات نمیاد الو الو.
ـ فکر کنم قطع شد مادر.
ـ آره دیگه ازش صدا نمیاد حالا چیکارش کنم؟
ـ می‌خواید بدید شماره رو بگیرم براتون دوباره صحبت کنید؟
ـ نه نمی‌خواد ننه، رسیدم به یکی از پرستارها می‌گم از تلفن اونجا برام شماره بگیرن آخه این ماسماسک چیه شما جوون‌ها می‌گیرید دستتون.
چهره پیرزن کمی در هم شده بود. گوشی را داخل کیفش گذاشت و تسبیحش را دوباره دست گرفت.
ـ مادر من می‌خوام یه چبز بگم می‌ترسم از دستم ناراحت شی!
ـ بگو ننه
ـ پسرهاتون خیلی بی‌معرفتن که شما رو ول کردن به امون خدا، فقط بلدن زنگ بزنن اشک بریزن؟! آخه چطور دلشون میاد شما رو بفرستن خونه سالمندان، حتی نکردن بیان بدرقه‌تون!
ـ نگو ننه پسرهام خوبن، اگر اصغرم نیومد بدرقه چون تحمل نداشت، منم گفتم نیاد.
ـ خوب اگر تحمل نداره، ازتون نگهداری کنه، چرا خونه سالمندان؟!
ـ ای ننه جان... چی بگم آخه، من نزدیک نود و چهار سال از خدا عمر گرفتم، دو تا پسر دارم اکبر و اصغر، اکبر هشتاد سالش، اصغرم هم هفتاد و پنج سالش شده دیگه، من این دوتا پسر رو به یتیمی بزرگ کردم. خیلی با معرفتن، تا حالا از برگ گل بهم نازک‌تر نگفتن. ولی چی بگم ننه. اکبرم 3 سالی هست آلزایمر گرفته، دیگه هیچ‌کس رو نمیشناسه حتی من. دیشب زنگ زدم حالش بپرسم دیدم عروسم من و من می‌کنه... آخرشم گفت بردن اکبرم گذاشتن خونه سالمندان. گفت دیگه نمی‌تونستن تو خونه ازش مراقبت کنن.گفت بچه‌ها هر کدوم سر خونه زندگیشون هستن نمی‌تونن بیان رسیدگی کنن به باباشون...
پیرزن به پهنای صورت اشک می‌ریخت. حال مادری را داشت که فرزندش را سر راه گذاشته‌اند.
ـ از دیشب دارم دیوانه میشم، رو پا بند نیستنم، بچه‌ام الان تنها چه حالی داره؟ نه آشنایی، نه کس و کاری، آخه آدم با پدرش همچین می‌کنه؟ این همه سال بچه‌ام زحمت کشید تا بچه‌هاش درس بخونن واسه خودشون کسی بشن آخه رواست الان بذارنش خونه سالمندان. منم همون دیشب زنگ زدم به اصغر گفتم من می‌خوام برم پیش بچه‌ام. خودم همون جا پیشش می‌مونم ازش مراقبت می‌کنم. ننه وظیفمه‌ام، پاره تنمه...
پیرزن سکوت می‌کند. اشک در چشمانم می‌نشیند. جلوی سرای سالمندان پارک می‌کنم. چمدان بزرگ پیرزن را برمی‌دارم و تا جلوی در همراهی‌اش می‌کنم. پیرزن می‌ایستد، دست در جیبش می‌کند مشتی نخود چی و کشکش در دستم می‌ریزد:
ـ بیا ننه، بخور دلت ضعف نره باعث زحمتت شدم، چمدون بذار همین جا خودشون میارن داخل. تو برو دیگه دیرت میشه.
داخل ماشین می‌نشینم. پیرزن با قد خمیده آهسته به سمت خانه سالمندان می‌رود. قدم‌هایش را محکم و استوار است. بغض گلویم را می‌فشارد. زیر لب می‌گویم: مادر است دیگر..