سینما

مهناز کرمی

در حالی‌که روی صندلی کنار دست عمه جابه‌جا شدم، رو به او می‌گویم:

ـ عمه، الان فیلم شروع میشه.

ـ مادر با آرنج سقلمه‌ای به دستم می‌زند:

ـ نرگس کاش باباتم می‌آوردیم!

هنوز جواب مادر را نداده‌ام که عمه سرم را به سمت خود می‌چرخاند:

ـ نرگس کاش به فرنگیسم می‌گفتیم می‌اومد، اون خوب بلده چه جوری جاهای هیجانی فیلم سوت بزنه و جو رو شاد کنه.

عجب! به گمانم عمع سینما را با مجلس عروسی اشتباه گرفته بود. من بینوا چه تقصیری داشتم که صندلی بین مادر و عمه گرفتار شده و از هر دو طرف یک ضربه‌ای نصیبم می‌شد و هر کدام در گوشم چیزی می‌گفتند:

ـ نرگس، عمه زریت و عروسش رفتن فیلم رو دیدن، می‌گفتن خیلی قشنگه.

ـ نرگس اگه فیلمش قشنگ بود یه بار دیگه‌ام بیایم ببینیم، این دفعه فرنگیسم با خودمون می‌بینیم.

ای واااای... سرگیجه گرفتم از بس آن‌ها نرگس نرگس کردند و سرم را به دو طرف چرخاندن! با وجود اینکه به عمه تأکید کرده بودم با خودش تخمه نیاورد اما باز او کار خودش را کرده و یک نایلون پر از تخمه با خودش آورده بود. او با هیجان تخمه‌ها را می‌شکست و پوستش را به هوا فوت می‌کرد. با کلافگی رو به عمه می‌کنم:

ـ آخه مگه من نگفتم با خودتون تخمه نیارید عمه؟!

عمه نگاه خیره‌اش را به من می‌دوزد و پوست تخمه داخل دهانش را به هوا فوت می‌کند و می‌گوید:

ـ ببخشید سرکار خانم! آخه تو نیم وجب بچه می‌خوای به من بگی چی‌ کار کنم؟والا از قدیم که می‌رفتیم سینما، پای ثابت خوراکی‌هامون تخمه بود، الان مثل اینکه زمونه عوض شده!

تا جایی که من یاد دارم در روستایی که عمه زندگی می‌کرد، سینمایی وجود نداشت! حتما زمانی‌که غروب کنار چشمه جمع می‌شدند و تخمه می‌شکستند را می‌گفت! هنوز فیلم شروع نشده، عمه نصف تخمه‌ها را شکسته بود! نمی‌دانم برای تماشای فیلم آمده بودند یا شرکت در مسابقه تخمه‌خوری! بالأخره فیلم شروع می‌شود در همین حین صدای جیغ و هورای عمه هم به هوا می‌رود! دستان عمع را در دست می‌گیرم و او را به آرامش دعوت می‌کنم:

ـ عمع خودتو کنترل کن، فیلم تازه شروع شده، بذار یک کم از فیلم بگذره بعد!

ـ عمع با حرص دستم را پس می‌زند:

ـ نرگس از الان بهت گفته باشم اگه بخوای همش غرغر کنی از سینما پرتت می‌کنم بیرون!

چشم، چه عصبانی! مادر خودش را از روی من کش می‌دهد و به عمه نزدیک می‌کند و دستش را داخل نایلون تخمه‌ها می‌کند و مُشتی تخمه برمی‌دارد و رو به عمه می‌کند:

ـ خدا خیرت بده ملوک، من پاک یادم رفته بود تخمه بیارم!

مادر همچنان به حالت کش آمده روی پاهایم با عمع گپ می‌زند! سرم را نزدیک گوشش می‌برم و زمزمه می‌کنم:

ـ مامان میشه لطف کنی از روی پاهام بلند شی! حالا آنقدر با عمه حرف بزنید تا صدای مردم را دربیاورید. اومدید فیلم ببینید یا درددل کنید؟!

مادر با اخم روی صندلی‌اش می‌نشیند:

ـ چته باز خودتو گم کردی نرگس خانم!

عجب شانس خجسته‌ای داشتم. نمی‌شد به هیچ‌کدامشان حرف زد. اصلا من چرا بی‌عقلی کرده و بین آن‌ها نشسته بودم؟! هنوز در ذهنم با خودم درگیر بودم که با صدای جیغ عمه در جا میخکوب می‌شوم. عمه با هیجان دستانش را به هم می‌کوبد و می‌گوید:

ـ آفرین، یه کم سرعتتو بیشتر کن، تو می‌تونی بگیریش، بدووو...

عمع چنان هیجان‌زده قهرمان فیلم را راهنمایی می‌کرد که یک لحظه احساس کردم کارگردان فیلم است! کمی سرم را به پشت سر می‌چرخانم. نگاه همه روی عمه خیره مانده بود. من از موقعیت استفاده کرده و با هر ترفندی که شده نایلون تخمه‌ها را از زیر دست عمه بیرون می‌کشم و داخل کیفم می‌چپانم. حداقل از دغدغه تخمه جویدن او کمی خلاص می‌شوم. مادر بضربه‌ای به پهلویم می‌زند و با چشم و ابرو به کیفم اشاره می‌کند. سرم را تکان می‌دهم که چه می‌خواهد، مادر لب ور می‌چیند:

ـ دختر مگه نمیگم تخمه‌هایی که چپوندی تو کیفت رو بده به من؟! انگار دارم با در و دیوار حرف می‌زنم!

اولا اصلا مادر با من صحبت نکرد و فقط با چشم و ابرو اشاره کرد، دوما اگر می‌خواستم تخمه‌ها را بدهم کسی بخورد مگر مرض داشتم این خطر را به جون بخرم و تخمه‌ها را از روی پای عمه کش بروم؟! سرم را نزدیک گوش مادر می‌برم:

ـ مامان اگه می‌دونستم می‌خواین اینقدر منو حرص بدین پامو تو سینما نمی‌ذاشتم. از وقتی اومدیم فقط دارین می‌خورین. از فیلم هم چیزی متوجه شدین؟!

مادر با دست چانه‌ام را به سمت دیگری می‌چرخاند:

ـ برو بچه، اصلا تخمه نخواستم!

مادر از داخل ساکی که به همراه آورده، سه لقمه بزرگ و یک بطری دوغ بیرون می‌آورد. چشمان گرد شده‌ام را به مادر می‌دوزم:

ـ مامان اینا چیه آوردی؟! مگه اومدی پیک‌نیک؟!

مادر چپ چپ نگاهم می‌کند و می‌گوید:

ـ تخمه که قدغنه، ساندویچم که نمی‌تونیم بخوریم، دل ضعفه گرفتیم، یه دفعه بگو اسیری آوردی!

عجب! هنوز نیم ساعت نیست که به سینما آمده‌ایم. لحظه‌ای هم دهان مادر و عمه از حرکت نیفتاده بود، آن وقت مادر می‌گوید دل ضعفه گرفتیم! کاش حداقل لقمه‌ها را در سایز کوچک‌تری درست کرده بود. مادر با صدایی نیمه بلد عمه را صدا می‌زند:

ـ هی ملوک، منو نگاه کن!

با دندان لبم را می‌گزم:

ـ واااای مامان آروم تر.

عمه نگاهش را به مادر می‌دوزد:

ـ چیه مینا؟!

مادر خدش را به سمت عمه خم می‌کند و لقمه را به دستش می‌دهد:

ـ بیا این لقمه رو بخور تا از گشنگی غش نکردی! صبر کن الان برات یه لیوان دوغ هم می‌ریزم لقمه تو گلوت گیر نکنه!

عمه، لقمه را می‌گیرد و می‌گوید:

ـ لقمه چیه؟

ـ لقمه کوکو سیب‌زمینی که خیلی دوست داری با خیارشور و گوجه...

دیگر مجال ادامه کلاس آشپزی را به مادر نمی‌دهم و او را با یک حرکت از روی پاهایم بلند می‌کنم:

ـ مامان میشه لطف کنی از روی پاهام بند شی؟ بسه دیگه، همه دارن نگاهمون می‌کنن.

مادر بی توجه به حرف‌هایم لیوانی از داخل ساک بیرون می‌کشد و دستم می‌دهد.

ـ بی اینو نگه دار تا واسه عمه‌ات دوغ بریزم، می‌دونی که اون غذای ساندویچی تو گلوش گیر می‌کنه!

مادر لیوان را با دوغ پر می‌کند و به خاطر دید کم و تاریک بودن فضا، لیوان سرریز شده و لباس من بیچاره خیس می‌شود. مادر با دست روی گونه‌اش می‌کوبد:

ـ ای وای، خاک بر سرم! تمام دوغ‌ها هدر شد!

وااای خدا، مادر غصه هدر شدن دوغ را می‌خورد، آن وقت من را که مثل موش آب کشیده شده بودم را نمی‌دید! فقط از خدا طلب صبر می‌کردم و امیدوار بودم هر چه زودتر فیلم تمام شود و به خانه برویم. با حرص لیوان را به سمت مادر می‌گیرم:

ـ بفرما اینم لیوان دوغ خواهرشوهرت، حالا می‌ذاری فیلم رو ببینیم یا نه؟!

مادر لب ورمی‌چیند:

ـ خُبه خُبه، چیه از وقتی اومدیم مثل برج زهرمار همش داری غُر می‌زنی!

چشمانم را می‌بندم و نفس عمیقی می‌کشم. با بی‌حالی چشمانم را باز می‌کنم و سرم را به سمت عمه می‌چرخانم، او با چنان ولعی به ساندویچش گاز می‌زد که اگر در خانه ناهار خوردنش را نمی‌دیدم فکر می‌کردم یک هفته‌ای هست که گرسنه مانده! عمه نگاهش را به من می‌دوزد و خیره نگاهم می‌کند. لبخند زورکی می‌زنم.

ـ بخور عمه، نوش جونت!

عمه هر لحظه چشمانش گردتر می‌شد. آب دهانم را فرو می‌دهم و رو به او می‌گویم:

ـ چیزی شده؟!

مادر با دیدن عمه دستپاچه لیوان دوغ را به سمتش می‌گیرد.

ـ بیا بگیر بخور تا خفه نشدی، ای وای خدا مرگم بده، ملوووووک...

لیوان را از مادر می‌گیرم و به دهان عمه نزدیک می‌کنم. او یک نفس دوغ را سر می‌کشد. انگار مجبور بود لقمه به این بزرگی را داخل دهانش بچپاند که نتواند قورت دهد! خدا رو شکر لقمه از گلوی عمه پایین می‌رود. مادر سری تکان می‌دهد و رو به من می‌کند:

ـ تو نمی‌گی عمه‌ات بدون دوغ خفه میشه؟! حالا اگه خدایی نکرده زبونم لال، لقمه تو گلوش می‌موند و خفه می‌شد، من چه خاکی تو سرم می‌ریختم، ها؟!

ای بابا! مگر من مسئول لقمه‌های عمه و خفه شدنش بودم؟! در مواقع دیگر، عمه مرا هم درسته قورت می‌داد! من که هنوز از محتوای فیلم چیزی نفهمیده بودم. با یک نگاه می‌شد فهمید بقیه هم نگاه‌شان به سمت ماست و به فیم توجهی ندارند!

با حرکاتی که مادر و عمه از خودشان نشان می‌دادند، بیشتر ما فیلم شده بودیم.

مادر لقمه‌ای را مانند قنداق بچه به دستم می‌دهد:

ـ بیا لقمه‌ات را بخور به جای اینکه همش به من چشم و ابرو بیای.

بدون هیچ بحثی لقمه را داخل کیفم می‌گذارم. خدا رو شکر و به سلامتی عمه لقمه و دوغش را می‌خورد. او آرنجش را روی پایم می‌گذارد و به سمت مادر خم می‌شود:

ـ بیا لیوان رو بگیر مینا، دستت درد نکنه، اگه شکلاتی، شیرینی هم داری بده، بعد از غذا می‌چسبه!

مادر سرش را داخل ساک می‌برد و یک موز که بیشتر شبیه برج ایفل است را بیرون می‌آورد:

ـ بیا موز بخور تا شکلات هم پیدا کنم.

آب دهانم را به سختی فرو می‌دهم. می‌دانستم با لقمه‌ای که عمه خورده،‌ دست مادر را رد می‌کند و موز را قبول نمی‌کند. در همین تفکرات بودم که عمه موز را از مادر می‌گیرد و رو به او می‌کند:

ـ خیر ببینی مینا، از کجا می‌دونستی هوس موز کردم، ها؟!

عمه موز را هم می‌خورد و شکلات بعد از غذایش را هم نوش جان می‌کند. فقط امیدوار بودم به خاطر حفظ سلامتی عمه هم که شده هر چه زودتر فیلم تمام شود!

چند دقیقه بعد بالأخره فیلم به اتمام می‌رسد و همگی از جایمان بلند می‌شویم و از سالن بیرون می‌آییم. قیافه عمه دیدنی‌ست. رنگ و رویش پریدن و با ایما و اشاره از مادر آدرس سرویس بهداشتی را می‌پرسد. با فهمیدن آدرس عمه با سرعت به سمت سرویس بهداشتی می‌رود و مادر هم به دنبالش!

اگر غیر از این می‌شد جای تعجب داشت. دیگر بعید می‌دانم بخواهم بار دیگر با آن‌ها آمدن به سینما را تجربه کنم.