مزاح

حسنی احمدی

پیرزن خود را عصازنان به حبیبم محمد رساند و گفت: ای رسول خدا من علاقه مند هستم که اهل بهشت باشم. محمد در حالی که لبخندی به لب داشت رو به پیرزن کرد و گفت: پیرزن به بهشت نمی‌رود. پیرزن دلشکسته و گریان رفت و در راه بلال حبشی را دید. از پیرزن پرسید: چرا گریه می‌کنی؟ پیرزن پاسخ داد گریه‌ام به‌خاطر این است که پیغمبر فرمود پیرزن به بهشت نمی‌رود.

بلال خود رابه محمد رساند و حال پیرزن را برای رسول مهربانم شرح داد، محمد باز لبخندی زد و گفت: سیاه نیز به بهشت نمی‌رود. بلال غمگین شد و پیش پیرزن برگشت و هر دو نشستند و گریه کردند. عباس عموی محمد آن‌ها ر ا گریان دید نزدیک رفت و پرسید چرا گریه می‌کنید؟ بلال سخنان حبیبم را برای عباس بازگو کرد. عباس خود را به برادرزاده‌اش رساند و ماجرا را برای او تعریف کرد. محمد باز لبخندی زد و گفت: پیرمرد هم به بهشت نمی‌رود. عباس هم سخت پریشان و ناراحت شد.

محمد شخصی را فرستاد تا بلال، پیرزن و عمویش را فرابخواند. زمانی که هر سه در محضر محمد نشستند، محمد با مهربانی به چهره هر سه نگاه کرد و گفت: خداوند اهل بهشت را در سیمای جوای نورانی درحالی که تاجی به سر دارند وارد بهشت می‌کند، نه به صورت پیر و سیاه‌ چهره و بدقیافه...

بلال، پیرزن و عباس با چهره‌های خندان از محضر محمد مرخص شدند.