مماشات به جای نقاب

فائقه بزاز

خیلی‌ها معتقدند راز موفقیت در زندگی این است که منحصر به فرد باشیم و راز منحصر به فرد بودن هم این است که خودمان باشیم، خودِ خودمان و هیچ نقابی هم روی صورت‌ نگذاریم و اجازه بدهیم تا جامعه درون‌ ما را ببیند. اما واقعا می‌توانیم خودِ خودمان را نمایش بدهیم؟

مثلا می‌شود وقتی دخترخاله جان موهایش را زرد بدترکیبی کرده و خیلی هم احساس خوشایندی دارد مستقیم تو چشم‌هایش زل بزنیم و بگوئیم تروخدا برگرد به قیافه اولت؟

یا مثلا می‌شود در واکنش به بچه همسایه که بی‌نهایت لوس است، خودِ خودمان را نشان بدهیم و به جای لبخند زدن و کشیدن لپ چاقش، سرراست و بدن رودربایستی به مادرش بگوئیم اگر این بچه با همین روند ننربازی پیش برود، باعث تهوع جامعه می‌شود؟

به نظرتان می‌شود وقتی شوهر عمه عکس پروفایلش را سه بار در روز عوض می کند و هر بار هم تصاویر درشت صورتش را به نمایش می‌گذارد سراغش برویم و در یک پیام صوتی اعلام کنیم؛ بابا جان بس کن دیگر! نارسیسیم و خودشیفتگی از سر و رویت بالا می رود.

یا مثلا وقتی توی واگن مترو همه به هم چپانده شده و از سر و کول هم بالا می‌روند و خانم پیری هم در حال غش کردن است، به محض خالی شدن یک صندلی، جوانی از دو متر آن طرف‌تر، با ژانگولربازی می‌پرد این طرف و پای دو سه نفر را هم لگد می‌کند تا روی صندلی خالی بنشیند، می‌شود به جای بی‌تفاوتی هر چه در دل می‌گوئیم با صدای بلند نثارش کنیم؟

به نظرتان وقتی برای کار اداری جایی گرفتار شدی و آقای کارمند در حال نوشیدن چای، مرتب با رفیقش حرف می‌زند و تو را با آن همه گرفتاری ول معطل گذاشته و ما هم برای راه افتادن کارمان فقط سکوت کرده‌ایم، واقعا می‌شود به جای سکوت، لنگه کفش را از پا درآورد و به نشانه اعتراض به سمت سقف پرتاب کرد؟
نه! نمی‌شود دیگر! اصلا نمی‌شود. اینجا و خیلی از جاهای دیگر است که اصل مماشات و مدارا به منحصر به فرد بودن توصیه شده در بالا می‌چربد تا کارمان راه بیفتد و قضیه به جاهای باریک نکشد!

بعد به این نتیجه رسیدم که خیلی نمی‌توانیم خودِ خودمان را نشان بدهیم. خودِ خودِمان خیلی موجود جالبی نیست و احتمالا اگر این نقاب‌های جورواجور را برداریم، جامعه با اردنگی ما را از خودش طرد می‌کند.

به قول بوکوفسکی؛ خیلی وقت‌ها دلیل دروغ گفتن‌مان این است که به هم نزدیک بمانیم.