شربت توت فرنگی

فرشته شهاب

نمی‌دانم کی خوابم برده بود ولی حس خوبی داشتم. به آرامی چشم‌هایم را باز کردم. نگاهم به شربت توت فرنگی‌ام افتاد، بعد هم از همانجایی که خوابیده بودم، برایش بوسه‌ای فرستادم و گفتم:«دوست دارم»

در همین حین با صدای صحبت‌های داخل اتاق کنجکاو شدم و سرم را به سمت تختی که کنار پنجره بود برگرداندم، یک زن میانسال بستری شده بود که دختر و پسری جوان کنارش ایستاده بودند، چهره‌های نگران و مضطربی داشتند. بعداز چند دقیقه متوجه شدم زن میانسال جلسه اول درمانش را می‌گذراند. به آن‌ها حق می‌دادم حالشان چندان خوب نباشد، چند جلسه اول دوران خیلی سختی است.

به شربت دوست داشتنی‌ام نگاهی انداختم. برخلاف روزهای اولی که از این مایع خوش رنگ می‌ترسیدم حالا دوستش دارم. خب اوایل هیچ شناختی به این شربت نداشتم. اسمش برایم وحشتناک بود. نمی‌توانستم باورکنم که سرنوشتم به این شربت قرمز رنگ گره خورده است اما حالا بعد ازگذشت این چند ماه متوجه شدم که دوست خوب و مهربانی است. چه حیف که ما آدم‌ها دوست‌های خوبمان را دیر می‌شناسیم.

نفس کوتاهی کشیدم، افکارم پروازکرد به هشت ماه پیش، به زمانی که دکترم جواب پاتولوژی را برروی میزش قرار داد و خیلی قاطع گفت: «شما سرطان دارید.»

چشم‌هایم را روی هم گذاشتم. با شنیدن این سه کلمه قلبم ازحرکت ایستاد. بدنم مثل یخ سرد شده بود و آب دهانم خشک. زندگیم را برباد رفته می‌دانستم. به آرش مردی که قرار بود‌ زندگی‌ام را با او بسازم، چه باید می‌گفتم؟!... نمی‌دانستم چطور باید خبر این مریضی لعنتی را به او بگویم.

ـ خانم سبحانی حالتون چطوره؟

چشم‌هایم را بازکردم. خانم مریدی بود، پرستار بخش. تا امروز پرستاری به این خوشرویی و خوش اخلاقی ندیده بودم. لبخندی زدم و گفتم:

ـ خوبم، خدا راشکر.

ـ خب، شربت توت فرنگیت تموم شد، حالا باید بهت شربت بیدمشک بزنم.

سرم سفید رنگ رابرایم تزریق کرد، چشمک ریزی هم بهم زد و رفت به سمت تخت آن خانم میانسال. به تابلوی نقاشی شده روبرویم چشم دوختم دوباره سوار بر پرنده افکارم به گذشته سفرکردم. به همان روزی که از ناراحتی نمی‌توانستم به خانه برگردم.

نمی‌دانستم اگرمادر و پدر مسنم متوجه نوع مریضی‌ام می‌شدند، چه به سرشان می‌آمد. بعد از این همه سال آن‌ها داشتند خودشان را برای عروسی تنها دخترشان آماده می‌کردند اما حالا باید...

بالأخره سراز خانه دوستم زری درآوردم. برروی تختم نشستم. دهانم خشک شده بود. لیوان آبم را از روی میزکنار دستم برداشتم. چند قلوب آب خوردم و گلویی تازه کردم. زری با شنیدن مشکلم برای چند ثانیه ناراحت به چشم‌هایم نگاه کرد. بعد ساعت‌ها با هم حرف زدیم. توانست با حرف‌هایش من را تا حدودی آرام کند. قرار شد که زری موضوع را با خانواده‌ام در میان بگذارد. او قدرت بیان خوبی داشت، بلد بود که چطور کلمات را درکنارهم قرار بدهد.

اما آرش، آرش راچکار باید می‌کردم. اگرمتوجه مشکلم می‌شد، ممکن بود من را برای همیشه ترک کند. حق هم داشت. کدام مردی حاضر می‌شد با دخترسرطانی که آینده مبهمی داشت زندگی کند. دوستش داشتم، بالأخره در 38 سالگی توانسته بودم مرد زندگی‌ام را پیدا کنم. مرد تمام عیاری بود. با ایمان خانواده اصیلی هم داشت، تحصیلکرده، مدیر ارشد شرکت مهندسی در جنوب، مسلط به چند زبان بود، خوش قد و بال، خوش برخورد و مهربان، سرزنده و سالم. دوران سختی بود، خیلی سخت گذشت تا توانستم بیماری‌ام را به آرش بگویم.

مدام اشک می‌ریختم و به عالم وآدم بد وبیراه می‌گفتم. از بخت و اقبالم شاکی بودم. با خودم مدام جمله می‌ساختم و داستان‌سرایی می‌کردم تا بتوانم بیماری‌ام را به آرش بگویم اما قدرت گفتن حقیقت را نداشتم. تصوراز دست دادن آرش برایم غیر ممکن بود. ازطرفی هم نمی‌توانستم موضوعی به این مهمی را ازآرش پنهان کنم.

ساعت‌ها مثل افراد مجنون و دیوانه دراتاقم راه می‌رفتم و خودم را متقاعد می‌کردم تا با آرش صحبت کنم ولی وقتی که می‌خواستم تصمیمم را عملی کنم، بغضم می‌ترکید و ناله‌کنان سرم را در بالش ام فرو می‌بردم و ساعت‌ها گریه می‌کردم.

چهار روزگذشت تا به اصرار زری با انگشت‌های لرزان شماره آرش راگرفتم. وقتی که صدای محبت آمیز او را از پشت گوشی شنیدم نفسم بند آمد. قلبم به شدت می‌کوبید. عرق سردی برروی پیشانیم نشست. زبانم سنگین شده بود و حرکت نمی‌کرد. مرتب ندایی درگوشم می‌پیچید که می‌گفت خوب این صدا را در حافظه‌ات ثبت کن، این آخرین باری است که این صدای گرم و محبت‌آمیز را می‌شنوی. قطرات اشکم بی اختیار برروی صورتم سرازیر شدند. ولی باید حرفم را می‌زدم. باید این کلمه نفرت‌انگیز را به زبان می‌آوردم و خودم را خلاص می‌کردم. مگراین بیماری چاره‌ای هم برایم گذاشته بود؟

آرش با شنیدن خبر بیماری‌ام شوکه شده بود. نمی‌توانست باورکند. تا مدت‌ها خبری از او نداشتم. چه دوران سختی بود، از یک سمت انتظار و بی‌خبری سیر کردن بود، از سمت دیگر پدر و مادری ناتوان که جز اشک ریختن کاری ازدستشان بر نمی‌آمد. رسما درخانه عزاداری داشتیم. از نظرروحی بهم ریخته و آشفته بودیم. خدا زری را خیر بدهد. توانست اوضاع خانه‌مان را جمع و جور کند. زری فرستاده‌ای ازطرف خدا برایم بود تا برای درمان همراهیم کند. او حتی از نظر مالی هم کمک می‌‌رساند. در این مدت پدر و مادر برای خرید جهزیه هرچه پس انداز داشتند، خرج کرده بودند و دستشان خالی بود.

دوباره روی تخت درازکشیدم و نگاهم به شربت سفید رنگ افتاد. ناخودآگاه لبخندی برروی لبم نشست. خودم را برای انتخاب اسم این سرم‌ها، تحسین کردم. با گذاشتن این اسامی روی آن‌ها واقعا حس می‌کردم مشکل خاصی ندارم. خانم مریدی دوباره به سراغم آمد و گفت:

ـ عزیز دلم؛ الان این سرم شستشو تموم می‌شه، بعد هم برای همیشه باید با این شربت‌ها خداحافظی کنی.

ـ آره باید خداحافظی کنم. باید از این شربت‌ها خیلی ممنون باشم چون این‌ها باعث سلامتی و زنده بودنم شدند.

ـ خب بالأخره تموم شد، دستت رو حرکت نده. می‌خوام سوزن رو ازدستت بیرون بیارم.

خانم مریدی سوزن را از دستم بیرون کشید و برروی دستم چسب سفید بزرگی چسباند و پیشانیم را بوسه‌ای زد وگفت:

ـ امیداوارم که دیگه هیچ وقت گذرت به اینجا نیفته.

تشکرکردم. لباس‌هایم را مرتب کردم و بعد به آرامی از روی تخت بلند شدم و به سرویس بهداشتی رفتم. می‌خواستم آبی به دست و صورتم بزنم. نگاهم به آیینه افتاد، با دیدن خودم کمی ناراحت شدم. با وجود اینکه ازکلاه یخی استفاده کرده بودم و باعث شده بود جلوی ریختن خیلی از موهایم را بگیرد، اما باز هم موهای ابروهایم کم شده بود و موژه نداشتم. حالا از تصمیمی که درموردآرش گرفته بودم احساس رضایت می‌کردم.

سریع دست و صورتم را شستم و از سرویس بهداشتی بیرون آمدم. بدنم کمی ضعف داشت و نمی‌توانستم به تندی راه بروم ولی خوشحال بودم از اینکه از جلسه سوم به بعد تصمیم گرفتم همه کارهای درمانم را خودم به تنهایی انجام بدهم. دوست نداشتم کسی همراهی‌ام کند. حالا بعد از ده جلسه شیمی درمانی احساس اعتماد به نفس می‌کردم، احساس قدرت و توانایی. توانسته بودم با توکل به خدا و امید این بیماری را شکست بدهم. خوشحال و خندان برای همیشه از آن بخش خداحافظی کردم. به کافی شاپ بیمارستان رفتم و چای و کیک سفارش دادم.

به یاد دکتر هادیان‌زاده افتادم. چه خوب شد که آن روز در همایش شرکت کردم. خواست خدا بود. گارسونی قد بلند یک لیوان چای و بشقابی کیک مقابلم گذاشت. دستم را دور لیوان گرم چای حلقه زدم. گرمای لیوان بند بند وجودم را نوازش می‌کرد. بلافاصله یک قلوب از چای را خوردم. گلوی خشکم، تر و تازه شد.

دکتر هادیان‌زاده دکترروانشناس بود. روانشناسی که در همایش بیمارهای سرطانی شرکت می‌کرد. اولین باری که در این همایش شرکت کردم،دکتر می‌گفت: «همه شما دچار سرماخوردگی بزرگی شدید. نگران چی هستید؟ مگه تا به امروزکسی از سرماخوردگی مرده؟»

به آرامی چایم را خوردم. چه خوب شد که به حرفش گوش دادم.

در فکر بودم که تلفنم به صدا درآمد. آرش بود. با دیدن اسمش احساس کردم خونی تازه دررگ‌هایم جریان پیدا کرد. بدون معطلی تلفنم را جواب دادم.

ـ سلام خانم.

صدای گرمی داشت، وقتی که صدایش را می‌شنیدم همه ناراحتی‌هایم را فراموش می‌کردم. چه خوب که آرش من را ترک نکرد. از همه مهم‌تر با بیماری من چه خوب کنار آمد، هر چند که تا مدت‌ها خبری از او نداشتم. برای آرش هم دوران سختی بود، تصمیم‌گیری بین عقل و دل. اما در نهایت، عاشقانه کنارم ایستاد. هرچندکه دوران عقد شادی نداشتیم. هر دو نگران و مضطرب بودیم ولی ترس‌های من بیشتر بود، ترس از دست دادن آرش مدام در قلبم بود. می‌ترسیدم که از ادامه راه منصرف بشود. از طرفی، ترس از آینده هم داشتم. ترس از بیماریم. اسم ترسناکی را با خود به یدک می‌کشیدم. هر وقت به یاد این هیولا می‌افتادم خودم را بازنده زندگی می‌دانستم. در مقابلش احساس ناتوانی می‌کردم. احساس می‌کردم که آمده تا من را درکام مرگ فرو ببرد اما حالاخوشحالم. خوشحالم که توانستم مقاومت کنم.

بالأخره همه این دوران سخت گذشت. خدایا قدرتی به من بده تا بتوانم محبت‌های آرش، زری و پدر و مادرم راجبران کنم. خدایا ازت سپاسگزارم که در این دوران تنهایم نذاشتی.

ـ سلام آرش عزیزم.

ـ خانمم مبارک باشه. اومدم دنبالت می‌خوام به قولت وفا کنی، بهم ناهار بدی.

خنده‌ای کردم و با بی حالی گفتم:

ـ آرش اذیتم نکن. من که بهت گفته بودم دوست ندارم من رو این شکلی ببینی، خیلی زشت شدم.

‌ـ زشت بودنت رو هم دوست دارم. عاشق باید عاشق همه چی معشوق باشه.

مکث کوتاهی کرد و گفت:

ـ من اومدم بیمارستان ولی گفتن ترخیص شدی. الان کجایی؟

پس واقعا آمده بود بیمارستان، ناخودآگاه از هیجان ضربان قلبم بالا رفت، چشم‌هایم از خوشحالی می‌درخشیدند. گفتم:

ـ من الان داخل کافی شاپ بیمارستانم...

ـ سوگلم ازجات تکون نخوردارم می‌آیم.

دلم برای آرش خیلی تنگ شده بود. از موقعی که کم مو شده بودم، دوست نداشتم من را ببیند ولی حالا خوشحالم. خیلی خوشحالم که آرش اینجا بود.

به ساعتم نگاهی انداختم. هنوز یک دقیقه هم نگذشته ولی دلم می‌خواست زودتر ببینمش.

ـ سلام سوگلم.

سرم را بالا کردم به صورت جوان و بشاش آرش چشم دوختم. از خوشحالی خنده‌ای نثارش کردم.دستم راگرفت و دسته‌ای از گل‌های رز قرمز میان انگشتانم قرارداد و گفت:

‌ـ ازا ین به بعد باید خودت رو برای عروسی آماده کنی.