سوزن خیاطی

مهناز کرمی

عمه ملوک در حال آماده شدن رو به مادر می‌کند:

ـ بفرما، حالا اگه به زری و عروس خانمش خبر نمی‌دادیم می‌شدیم ابن‌ملجم!

مادر در حالی که سعی در آرام کردن عمه ملوک داشت، رو به او می‌کند:

ـ اینقدر سخت نگیر ملوک، خونه منیژه خانم که نزدیکه، امروزم که قراره برای اندازه‌گیری لباس بریم، دیگه عجله‌ات برای چیه؟!

عمه چشمانش را ریز می‌کند و در جواب می‌گوید:

ـ آره دیگه! هیچی واسه تو و اون خواهرشوهر بی‌فکرت مهم نیست. منیژه دوستم روی وقت خیلی حساسه!

عجب اشتباهی کردیم که به عمه ملوک، منیژه دوستش را بابت دوخت لباس‌هایمان پیشنهاد داده و الان گرفتار شده بودیم. عمه نگاهی به ساعت روی دیوار انداخت:

ـ خدا ازت نگذره زری، چه اشتباهی کردم به اون و عروسش گفتم بیان...

هنوز جمله عمه تمام نشده، زنگ خانه به صدا در می‌آید. عمه نگاهش را به من می‌دوزد و با تشر می‌گوید:

ـ چرا وایسادی داری منو نگاه می‌کنی، برو درو باز کن دیگه!

باز عمه ملوک عصبانی شده و تیرش به سمت من کمانه رفته بود. به طرف آیفون می‌روم و گوشی را بر‌می‌دارم.

ـ کیه؟

صدای عمه زری به گوشم می‌رسد:

ـ باز کن.

ـ بفرمایید تو عمه.

عمه ملوک با صدای نیمه بلندی می‌گوید:

ـ چی چی رو بفرمایید؟! خیلی زود اومدن، تعارف هم می‌کنه! بگو دم در صبر کنن تا ما بریم...

مستأصل مانده‌ام که چه کنم که عمه زری در را باز می‌کند و به همراه لیلا عروسش وارد می‌شوند. مادر به استقبالشان می‌رود:

ـ به به زری خانم، خوش اومدین، لیلاجون خوبی؟

عمه ملوک سلامی زیر لب می‌دهد و روی مبل ولو می‌شود:

ـ نه دیگه امروز خیلی دیر شد، باشه واسه یه روز دیگه.

عمه زری متعجب نگاهش را به عمه ملوک می‌دوزد:

ـ واسه چی دیر شده؟! مگه از متخصص مغز و اعصاب وقت گرفتیم؟!

مادر لبخندی می‌زند و رو به عمه ملوک می‌کند:

ـ پاشو دیگه ملوک، اینقدر ناز نکن.

عمه ملوک پشت چشمی نازک می‌کند:

ـ از همون بچگی هم ننه‌ام خدا بیامرز از دست بی‌خیالی‌های این زری حرص می‌خورد، آخرشم نتونست به این خانم بفهمونه...

هنوز جمله عمه ملوک تمام نشده، عمه زری با عصبانیت رو به او می‌کند:

ـ من بی‌خیالم یا تو که از بچگیتم موقع مدرسه رفتن این‌قدر لفتش می‌دادی که دیر می‌رسیدی. معلم همیشه زنگ اول روی یه پا نگهت می‌داشت تا ادب شی...

عمه ملوک انگشت اشاره‌اش را به سمت خودش می‌گیرد:

ـ من؟! خواب دیدی خیر باشه زری خانم، فکر کنم خودتو با من اشتباه گرفتی!

مادر استغفرالهی می‌گوید و رو به آن‌ها‌ می‌کند:

ـ اگه تا الان رفته بودیم خونه منیژه خانم، مشغول اندازه‌گیری بودیم، بسه دیگه، جای جنکگیدن راه بیوفتید.

من و لیلا به هم نگاهی می‌اندازیم و ریز می‌خندیم.

همگی راهی خانه منیژه خانم می‌شویم. کلا عمه ملوک عادتش بود که به کار‌هایش شاخ و برگ بدهد و بزرگ‌نمایی کند. بالأخره به خانه منیژه خانم می‌رسیم. مادر رو به عمه ملوک می‌کند:

ـملوک منیژه دوست توئه، تو زنگ رو بزن.

عمه ملوک لب ورمی‌چیند:

ـ چیه؟ این‌قدر دیر کردید که روتون نمیشه شماها زنگ بزنید؟!

خدا به دامان برسد که کارمان بابت دوا و درمان به عمه ملوک نیفتاد، وگرنه حساب‌مان با کرام‌الکاتبین بود!

قبل از اینکه بیشتر از این عمه ملوک ما را مورد لطف و عنایتش قرار دهد، انگشتم را روی زنگ می‌گذارم و فشارش می‌دهم. عمه ملوک با حرص ضربه‌ای با نوک پایش به پایم می‌زند:

ـ خوب خودتو شیرین می‌کنی نرگس خانم، باز چشمت به دو نفر افتاد از خودت درآومدی، آره؟!

قبل از اینکه تهدیدهای عمه ملوک تمام شود، منیژه خانم از پشت آیفون می‌پرسد:

ـ کیه؟!

عمه ملوک با صدایی کش‌دار می‌گوید:

ـباز کن منیژه جون ماییم.

همگی کنار می‌ایستیم تا عمه ملوک وارد خانه شود. منیژه خانم با دیدن‌مان به استقبالمان می‌آید:

ـ به به، خیلی خوش اومدین.

از استقبال منیژه خانم معلوم بود که ما همچین هم دیر نکرده‌ایم و او ناراحت نیست و عمه ملوک طبق معمول شلوغش کرده و بازار گرمی می‌کند!

همگی روی مبل می‌نشینیم و منیژه خانم متر به دست منتظر می‌ایستد تا یکی یکی برای اندازه‌گیری برویم. من مسئول نوشتن اندازه‌ها می‌شوم. عمه زری رو به عمه ملوک می‌کند و آرام زمزمه می‌کند:

ـ خب پاشو برو دیگه ملوک، تو که داشتی تو خونه خودتو می‌کشتی!

عمه ملوک پشت چشمی نازک می‌کند:

ـ فعلا شما تشریف ببرید، از بزرگ به کوچیک!

من که می‌دانستم هدف عمه ملوک از این کار چیست. او می‌خواست عمه زری اول اندازه‌هایش را بگیرد و او کلی بخندد، نوبت خودش که شد داخل اتاق به دور از چشم ما، منیژه خانم اندازه‌هایش را بگیرد. مادر که اوضاع را چنین می‌بیند، پیش قدم می‌شود. منیژه خانم متر را دور کمر مادر که می‌گیرد، عمه ملوک پقی می‌زند زیر خنده:

ـ منیژه جون واسه زن‌داداشم و زری یه متر اضافه‌تر لازم داریم تا به دور کمرشون برسه!

عمه ملوک بعد از گفتن این حرف به قهقه می‌افتد. لیلا سرش را نزدیک گوشم می‌آورد و آرام زمزمه می‌کند:

ـ خاله ملوک امروز حسابی سنگ تمام گذاشته.

مادر لبخند کمرنگی می‌زند و رو به عمه ملوک می‌گوید:

ای بابا ملوک جان، از ما دیگه گذشته برامون فرقی نمی‌کنه سایزمون چی باشه...

همین جمله مادر کافی بود تا خنده از صورت عمه ملوک محو شود. لابد پیش خود فکر می‌کرد مادر به او کنایه می‌زند تا او به فکر خودش باشد که اگر قسمت شد باید لباس عروس بپوشد! عمه زری که حسابی اعتماد به نفسش را از دست داده، رو به منیژه خانم می‌کند:

ـ منیژه خانم، من امروز یکم نفخ کردم! اگه میشه یه روز دیگه برای اندازه‌گیری میام...

عمه ملوک با صدا می‌خندد:

ـ ای بابا، زری جان شما همیشه نفخ داری، خودتو اذیت نکن. برو منیژه جون اندازه‌ات رو بگیره!

عمه زری با عصبانیت در حال جویدن لبش، چپ چپ نگاهی به عمه ملوک می‌اندازد:

ـ بله ملوک جان! حق با شماست.

اندازه‌گیری‌های ما که تمام می‌شود توبت عمه ملوک می‌رسد، او با خنده رو به منیژه خانم می‌کند:

ـ خب، منیژه جون بهتره بریم تو اتاق اندازه‌های منو بگیری!

منیژه خانم لبخند زورکی می‌زند:

ـ نه ملوک جان، همین‌ جا اندازه‌هاتو می‌‌گیرم.

از عمه ملوک اصرار و از منیژه خانم انکار. دیگر یقین داشتم بابت ممانعتی که منیژه خانم برای رفتن عمه ملوک به اتاق می‌کند تا او ته و توی قضیه را درنیاورد بی‌خیال نمی‌شود. بالأخره زور عمه ملوک می‌چربد و وارد اتاق می‌شدند. عمه زری نگاه پر غیضش را به سمت مادر می‌گیرد:

ـ شیطونه می‌گه بلند شم مثل زمان بچگی‌هاش تا می‌خوره این ملوک رو بزنم. ببین امروز چه اداهایی از خودش در‌میاره و چه‌جوری آبروی ما‌ها رو جلوی دوستش می‌بره؟! بی‌خیر و بهره بمونی ملوک!...

مادر رو به عمه زری می‌کند و با دندان لبش را می‌گزد:

ـ زشته زری خانم، حالا این بنده خدا فکر می‌کنه ما چه آدم‌هایی هستیم که نمی‌تونیم یه ساعت بدون جنگ و دعوا باشیم. ملوک رو ولش کن امروز معلوم نیست چشه.

عمه زری با دست روی گونه‌اش می‌کوبد:

ـ خب نگاه کن مینا، ملوک ذلیل مرده همچین میگه تو همیشه نفخ داری که انگار خودش قهرمان زیبایی اندامه!

من ولیلا با شنیدن حرف‌های عمه زری به خنده می‌افتیم، چقدر هم به عمه ملوک این عنوان می‌آمد. مادر انگشت اشاره‌اش را روی بینی‌اش می‌گذارد:

ـ هیس! چند دقیقه صبر کنید به سلامتی کارمون تموم میشه می‌ریم، اینقدر جلوی غریبه‌ها هنرنمایی نکنید.

ای بابا، از صبح ما داریم هنرنمایی می‌کنیم یا عمه ملوک؟! ما که نه حرفی

می‌زدیم نه کاری می‌کردیم. مادر هم که قربانش بروم تنها شگردش برای آرام کردن اوضاع به در گفتن و دیوار شنیدن بود!

در اتاق باز می‌شود و عمه ملوک خرامان خرامان در حالی‌که لبخند فاتحانه‌ای بر لب دارد از اتاق خارج می‌شود. ناگهان قیافه عمه در هم می‌رود و صدای جیغش به هوا می‌رود:

ـ ای وای ننه جان به دادم برس، سوختم...

همگی به سمت عمه ملوک می‌دویم، به گمانم ماری، عقربی او را نیش زده بود که این‌طور هوار می‌کشید! منیژه خانم که حسابی هول کرده رو به عمه می‌کند:

ـ چی شد ملوک؟!

عمه ملوک با گریه به پایش اشاره می‌کند. مادر با هزار مکافات پای عمه را بالا می‌گیرد و کف پای او را نگاه می‌کند. سوزنی تا نصف در پایش فرو رفته بود. منیژه خانم با دست روی گونه‌اش می‌کوبد:

ـ ای وای، برای همین نمی‌خواستم ملوک را ببرم تو اتاق! اما ملوک امان نداد که بگم در حال خیاطی سوزن از دستم افتاد و پیدایش نکردم...

عمه زری و لیلا دستان عمه ملوک را محکم می‌گیرند و مادر سوزن را از پای او بیرون می‌کشد. قیافه عمه ملوک دیدنی بود. اگر توان داشت با دست‌هایش منیژه خانم را خفه می‌کرد. هر چه بود که سوزن از پای عمه ملوک خارج شد! به نظرم آدم نفخ داشته باشد و با دو متر به هم چسبیده اندازه‌اش را بگیرند بهتر از آن است که درد رفتن سوزن به پا را تجربه کند!