معصومه پاکروان
من یکی از اهالی آپارتمان خیابان
گل و بلبل هستم. این‌جا ساختمانی است که هرگز روی آرامش ندیده و به گمانم نخواهد دید.
در یک روز معمولی مثل بقیه
روزها همه اهالی دور هم جمع شده و مشغول
حرف زدن بودند آقای پزشک‌مهرگلویش را صاف کرد و رو به بقیه گفت:
-
اهالی محترم آپارتمان این
پنجمین جلسه است که ما دور هم جمع شدیم تا به یک نتیجه کلی در مورد هدیه آقاسلمان
برسیم!
آقای سالادی هم پشت بند سخن
آقای پزشک‌مهر گلویی صاف کرد و مثل حالت آقای پزشک‌مهر گفت:
-
من که دیگر خسته شدم از بس
پیشنهادات ریز و درشت دادم و همه گفتند نه!
آقای
تهرانی کمی از دمنوشی که آقاربیع آورده بود خورد و سپس گفت:
-
به نظر من که دیگر خیلی دارد
دیر می‌شود!
آقای سالادی گفت:
-
دیر که نمی‌شود! آقاسلمان از
این‌جا که جایی نمی‌رود... من روی همان حرف جلسه اولم هستم و می‌گویم یک کپسول آتش‌نشانی
برایش بخریم!
خانم سعادت سری تکان داد و گفت:
-
آقای سالادی این همه آدم برای
عیادت آقاسلمان جمع شویم و یک کپسول آتش‌نشانی برایش بخریم!؟ بد نیست! اگر می‌خواهید
بخرید من را جدا کنید!
خانم داوری دست بالا برد و گفت:
-
اجازه هست من نظرم را بگویم!
آقای پزشک‌مهر با تکان سر تأیید
کرد و خانم داوری گفت:
-
به نظر من باید یک چیزی بخریم
که هم به دردش بخوردهم یادگاری بماند!
...