
سحر یوسفی
مومیایی، مادهای است قهوهای یا سیاه رنگ که در نتیجه اکسید
شدن هیدروکربنهای نفتی که از کربن و هیدروژن تشکیل شدهاند، به وجود میآید و در شکافها
و شکستگیهای طبقات زمین که در مجاورت ذخایر نفتی زیر زمینی وجود دارند، پیدا میشود.
مومیایی در صد درجه حرارت ذوب میشود در ترکیب مومیایی علاوه
بر هیدروکربن، اکسیژن، نیتروژن، ازت و گاهی گوگرد هم وجود دارد. اسامی دیگر مومیایی،
قیر طبیعی، زفت رومی، قیر معدنی، عرقالجبال، عرق کوه، زفت البحرو آسفالت معدنی و مومیاست .
در کشور ما، در برخی کوههای استان فارس (داراب) و استهبانات
و همچنین برخی کوههای استان کرمان از شکافهای سنگهای کوه مومیایی بیرون میآید.
در تاریخ طبابت علما و دانشمندان از مومیایی به عنوان یک دارو
مفید و با اهمیت نام برده ، برای تداوی و درمان امراض مختلف از قبیل: سرمازدگی، نفس
تنگی، مرض قند، استخوانها، زخم معده، رودهها، سوختگی و غیره آن را توصیه کردهاند .
در حدود ۲۵۰۰ سال پیش از امروز ارسطو فیلسوف و دانشمند یونان
به خصوصیات درمانی مومیایی پی برده و برای معالجه بیماران از آن استفاده کرده بود.
ابنسینا فیلسوف و طبیب نامدار نیز درباره خصوصیات درمانی مومیایی
چنین گفته است: «مومیایی برای درمان زخم معده، مشکلات تنفسی، شکستگی و درد استخوانها
و ناتوانیهای جسمی مؤثر است. به انسان انرژی میبخشد به دل (قلب) قوت زیاد میدهد
و یکی از بهترین دارویهای طبیعی شمرده میشود.»
...