طلای کثیف
فائقه بزاز
حکایت زباله در ایران به خصوص تهران، قصه تلخی است و کم‌لطفی برخی دوستان منظره‌های زننده‌ای را رقم می‌زند. سطل‌های خاکستری بزرگ در بیشتر کوچه‌ها و خیابان‌ها قرار دارند ولی انبوه زباله و برون‌ریز مردم گاه سطل‌ها را ناچار می‌کند تا روی زمین بغلطند و محیط بانشاطی را برای کلاغ‌ها، موش‌ها و گربه‌ها به وجود آورند.
این اتفاق در حالی در شهرهای بزرگ ما در حال وقوع است که موضوع مدیریت پسماند در بسیاری از کلان‌شهرها به یک صنعت در حال رشد تبدیل شده است.
چند وقت پیش پای صحبت‌های یکی از دوستانم که ساکن تورنتوی کاناداست نشسته بودم که با دلخوری از بی‌توجهی مسئولین و البته بی‌مسئولیتی برخی شهروندان در این رابطه حرف می‌زد. او می‌گفت: «در تورنتو تمام مسئولیت تفکیک زباله بر عهده خود فرد است تنها با این تفاوت که به جای سطل‌های بزرگ خاکستری 3 تا 4 سطل با رنگ‌های مختلف برای زباله‌های خشک و تر وجود دارد و شهروندان موظف هستند پسماندهای منازلشان، مثل شیشه، پلاستیک، زباله تر و خشک را با دقت تفکیک کرده و هر کدام را در سطل مخصوص خودش بگذارد و اگر خانه‌ای زباله‌هایش را ـ مثل هموطنان عزیزمان ـ به صورت مخلوط کنار در بگذارد زباله‌اش حمل نخواهد شد و در صورت تکرار فرد جریمه هم می‌شود.»
در تهران ما خبری از سطل زباله‌های رنگی نیست. از طرفی هنوز فرهنگ‌سازی لازم هم برای مدیریت همان سطل‌های بزرگ خاکستری توسط برخی وجود ندارد. خیلی از دوستان همشهری، از داخل خودروهایی که در حال عبور از کنار سطل است، هدف‌گیری خودشان را امتحان می‌کنند و کیسه زباله خود را به سوی سطل پرتاب می‌کنند یا بدون رعایت حق و انصاف رفتگری که مثل من و شما عزیز و محترم است، در بسته‌بندی زباله‌اش دقت لازم را به عمل نمی‌آورد..