نماز علی
حسنی احمدی
جنگ به اوج خود رسیده است. کارزار صفین صحنه نبرد حق و باطل شده است. علی در میان لشکر شمشیر می‌زند و دشمنان را به درک واصل می‌کند. همان‌طور که شمشیر می‌زند هر از گاهی نگاهی به سوی آسمان می‌اندازد و دوباره می‌جنگد. می‌دانم علی در پی خورشید است. او بی‌قرار رسیدن هنگامه نماز ظهر است تا عاشقانه به نماز بایستد. ابن‌عباس از دور پسرعموی خود را نظاره می‌کند. این کار علی برای او سؤال شده است. دیگر توان ندارد خود را به علی می‌رساند و می‌پرسد: «یا امیرالمؤمنین این چه کاری است که می‌کنید؟»
علی به ابن‌عباس نزدیک می‌شود و می‌گوید: «منتظر زوال هستم تا نماز بخوانیم.»
ابن‌عباس که علی را بزرگ‌ترین مرد جنگی می‌داند با صدایی که تعجب از آن مشهود است می‌گوید: «آیا حالا وقت نماز است با این‌که ما به شدت سرگرم پیکار و جهاد هستیم؟!»
علی به چشمان ابن‌عباس نگاه می‌کند و می‌گوید: «ابن‌عباس ما برای چه با ایشان بر سر جنگ هستیم؟ تنها به خاطر نماز است که با آن‌ها نبرد می‌کنیم.»
علی دوباره به آسمان نگاه می‌کند و من بی‌تاب زوال آفتاب هستم تا نماز علی را به نظاره بنشینم تا برایم عاشقانه‌هایش را بخواند.