فرار کن

مرضیه ولی حصاری

(این داستان برگرفته از یک ماجرای واقعی است)

لباس صورتی‌ام را روی تخت پرت می‌کنم نگاهی به ساعت می‌اندازم دیرشده ولی خبری از مادر نیست، تند و تند وسایلم را داخل کیف مشکی می‌ریزم .خوبی رنگ مشکی این است که با هر لباسی ست می‌شود.

ـ مامان، ماااامااان، پس چرا نمیای؟

باید خودم به سراغش بروم. به خودش باشد که حالا حالاها نمی‌آید. کار همیشگی‌اش همینه... آدم را دق می‌دهد... از اتاق بیرون می‌روم. پیدا کردنش کار سختی نیست. طبق معمول پشت میز نهارخوری نشسته و سرش داخل گوشی است . اصلا متوجه حضور من نمی‌شود. آرام جلو می‌روم و دستم را روی شانه‌اش می‌گذارم.

ـ وای قلبم ریخت چیکاری می‌کنی دختر؟!

ـ مامان جان دو ساعت دارم صدات می‌کنم... مگر نگفتی میای کمکم لباس انتخاب کنیم؟! ببین باز کار ست کردن لباس من به شما افتاد داری اذیت می‌کنی‌ها! خب یه دقیقه بیا دیگه...

ـ ای بابا میام دیگه، مگه عجله داری؟! والله خجالت هم خوب چیزیه، دختر22 سالته، آپولو که نمی‌خوای هوا کنی، خودت یه چیز تنت کن برو دیگه... نکنه شوهر هم کردی من باید بیام بگم چی بپوشی!

ـ تقصیر خودته مادر من، از اول نذاشتی خودم لباس‌هام انتخاب کنم الان دیگه اعتماد به نفس ندارم، نمی‌تونم خودم تصمیم بگیرم.

مادر با دست به اتاق اشاره می‌کند و می‌گوید:

ـ باشه میام... حالا تو برو یه دستی یه موهات بکش تا من این مطلب بخونم... بد روزگاری شده، نوشته یه دختر بچه 8 ساله رو دزدیدن. طفلکی ابرانی هم نیست مهاجر بوده، حالا من مگه خواب خوراک دارم تا این بچه پیدا شه؟!

کمی عصبانی می‌شوم. به سمت آشپزخانه می‌روم و یک لیوان آب برمی‌دارم و شروع می‌کنم به غر زدن.

ـ مامان کی می‌خوای ول کن این صفحات حوادث بشی؟! دکترت چی گفت به شما؟! نگفت فشارت بالاس نباید فکر و خبال کنی؟! حالا نشستی غصه دختر بچه مهاجر می‌خوری؟! خوب می‌خواست کشور خودش بمونه نیاد اینجا مگه براش نامه فدایت شوم فرستاده بودیم؟! به شما چه که براش دلواپس بشی...

ـ این حرف نزن لیلا... گناه داره، از سر خوشی پا نشدن بیان اینجا که... مجبورن، کشورشون جنگه وگرنه کی دلش می‌خواد بره تو یه مملکت غریب...

ـ ای بابا... اصلا کار اونا به من چه؟! مشکل اصلی من شمایی... مشکلم شمایی که بیست ساله چسبیدی به این حوادث... سال‌های قبل که همش سرت تو صفحه‌های روزنامه‌ها بود و کوچکترین خبری از دستت درنمی‌رفت... الانم که خدارو شکر فضای مجازی کارت راحت کرده... از این کانال به اون کانال... به خدا برای شما سمه...

ـ باشه بیا بریم لباست رو انتخاب کنم... دیگه اینقدر غر نزن به جون من... همینم مونده تو برام تعیین تکلیف کنی بگی من چی بخونم چی نخونم!

***

انصافا سلیقه مامان حرف نداره... در آینه که نگاه کردم دل خودم آب شد... مادر نگاهی از سر رضایت به سر تا پایم انداخت و به سمت آشپزخانه رفت. معلوم بود که می‌خواهد اسپند دود کند، چند دقیقه نگذشته بود که بوی اسپند همه جارا پر کرد... باخنده گفتم:

ـ سوسکه از دیوار بالا می‌رفت مامانش براش اسفپند دود می‌کرد...

ـ حالا خودت رو زیاد تحویل نگیر...کی گفته برای تو اسپند دود کردم؟! برای خودم دود کردم چشم نخورم با این سلیقه‌ام، راستی مهمونی ساعت چند تموم میشه بگم بابات یا مجید بیان دنبالت؟!

ـ فکر کنم تا نه تموم بشه ولی لازم نیست... الان که با مامان فتانه می‌ریم، شب هم اگر شد باهاشون برمی‌گردم، نشد هم یه آژانس می‌گیرم، میام دیگه... گناه دارن خسته کوفته این همه راه رو بخوان بیان دنبال من.

کیفم رابرداشتم و آماده و حاضر روی مبل نشستم تا فتانه و مادرش برسند... مامان که از اسپند دود کردن فارغ شده بود دوباره سر جای همیشگی نشست و گوشی‌اش را دست گرفت؛ همان‌طور که عینکش را می‌زد، گفت:

ـ اگر آژانس پیدا نکردی زنگ بزن یکی بیاد دنبالت، خودت راه نییوفتی بیای‌ها... اون موقع شب خطرناکه.

ـ اینقدر اخبار حوادث خوندی، بدبین شدی مادر من... ساعت نه تازه اول شبه، بعدشم من مگه دو ساله‌ام؟! یعنی بلد نیستم تا خونه بیام؟!

ـ دختر جان چه ربطی داره به حوادث؟! از قدیم گفتن احتیاط شرط عقله...

ـ چشم، شما نگران نباش...

هنوز حرفم تمام نشده بود که صدای زنگ در بلند شد، از جایم بلند شدم، دوباره در آینه نگاهی به خودم انداختم و راه افتادم... خوشحال بودم که می‌توانستم بعد از 5 سال دوستان دوران دبیرستانم را ببینم، بهاره سبب خیر شده بود و همه را دعوت کرده بود... خانه‌شان کمی از شهر فاصله داشت ولی همه قبول کرده بودند که بیایند... مطمئنم خیلی خوش می‌گذشت بعد این همه سال...

***

از پنجره بیرون را نگاه کردم. هوا تاریک شده بود. بهاره برای چندمین بار شماره آژانس را گرفت، صدای مکالمه‌شان می‌آمد، باز هم ماشین نداشتند. فتانه با نامزدش رفت، هر چقدر اصرار کرد قبول نکردم با آن‌ها بروم. بهار در حالی‌که زیر لب غر می‌زد وارد اتاق شد:

ـ میگه هنوز ماشین نیومده، ترافیکه، ولی من می‌دونم داره دروغ میگه، ماشین دارن ولی چون ترافیک نمی‌فرستن... حالا خوبه کلی هم پول می‌گیرنا... تاکسی اینترنتی‌ها هم هیچ کدوم قبول نمی‌کنن... قحطی ماشین اومده انگار...

ـ عیب نداره بهاره جون، خودت رو ناراحت نکن، خودم میرم.

ـ نه بابا کجا بری تنها این موقع شب؟!‍ الان دیگه علی آقا از راه می‌رسه، میگم برسونتت.

ـ شما ها چرا اینقدر ترسویید بابا، تا سر خیابون 10 دقیقه راهه خودم میرم. بعدشم یه دربست می‌گیرم. من 4 سال شهرستان درس خوندم‌ها، بلدم مواظب خودم باشم.

تلفن همراهم زنگ زد و بهاره فرصت نکرد جوابم را بدهد. مامان بود، حتما طبق معمول دلش شور افتاده بود.

ـ الو، سلام مامان جان

ـ سلام ، هنوز راه نیوفتادی؟!

ـ الان راه میفتم، نگران نباش.

ـ ماشین گرفتی دیگه، مجید رسیده، می‌خوای بفرستمش دنبالت؟!

ـ نه مادر من، ماشین هست، مجید بیچاره رو کجا بفرستی؟! گناه داره خسته‌اس.

ـ باشه پس مواطب خودت باش.

بهاره هاج و واج نگاهم می‌کرد. لبخندی تحویلش دادم و گفتم:

چیه؟ چرا اونجوری نگاه می‌کنی؟! نکنه می‌خوای بگی چرا دروغ گفتم؟ دروغ نگفتم که، ماشین هست... سر خیابونتون بلأخره ماشین پیدامی‌شه دیگه...

به حرف‌ها و اصرارهای بهاره توجهی نکردم. شالم راروی سرم انداختم و کیفم را برداشتم. صورت بهاره را بوسیدم و چون حوصله نق زدن‌های بهاره را نداشتم به سرعت کفش‌هایم را پوشیدم، خداحافظی کردم و از پله‌ها پایین رفتم...

کوچه تاریک بود، شهرداری نکرده بود چند چراغ دراین کوچه‌ها نصب کند! ته دلم کمی ترسیدم اما سریع به خودم نهیب زدم که این اداها چیه از خودت در میاری؟! مگه تا خیابون اصلی چقدر راهه؟!

صدای چند سگ ازدور به گوش می‌رسید، اگر نزدیک‌تر می‌آمدند چه؟ سرعت قدم‌هایم را بیشتر کردم. هنوز تا خیابان اصلی خیلی راه مانده بوده. از دور می‌شد سایه دو نفر را که نزدیک می‌شوند را تشخیص داد... عجب غلطی کرده بودم... هنوز در افکار خودم غوطه‌ور بودم که صدایی در جا میخکوبم کرد:

ـ خانم خانما ساعت چنده؟

سر برگرداندم... دو جوان کمی آن طرف‌تر ایستاده بودند و سرتا پایم را برانداز می‌کردند، از نگاهایشان ترسیدم، نفسم به شماره افتاده بود... خواستم راه بیوفتم که یکی از آن‌ها به سرعت به سمتم دوید و راهم را سد کرد:

ـ کجا خانم، نگفتی ساعت چنده؟

داشتم از ترس سکته می‌کردم اما سعی کردم به روی خودم نیاورم و با صدایی بلند گفتم:

ـ ساعت ندارم، برو کنار مزاحم نشو.

ـ حالااگر مزاحم شم می‌خوای چیکار کنی؟!

ـ گفتم برو کنار وگرنه جیغ می‌زنما!

ـ جبغ بزن صدات جایی نمی‌رسه.

قلبم داشت از حرکت می‌ایستاد. خواستم راه رفته را برگرم که آه از نهادم بلند شد، جوان دوم پشت سرم ایستاده و چاقوی کوچکی را به سمت گرفته بود و می‌خندید... از خنده کریه‌اش مشمئز شدم.

ـ کجا می‌خوای بری خانم کوچولو، به نظرم اول کیفت رو بده به رفیقمون داش صمد بعد هم بیا با زبون خوش بریم سوار ماشین بشیم، نگران نباش ماشین همین بغل پارکه...

اشک‌هایم سرازیر شده بود... نمی‌دانستم چکار کنم؟! کیف را به سمتشان گرفتم:

ـ بیا کیف مال شما، توضش پول هست...فقط تو رو خدا بذارید من برم...

صمد سرش را نزدیک صورتم آورد:

ـ کجا بری این وقت شب... بابا هوا تاریکه،خطرناکه... ما خودمونن می‌رسونیمت، مگه نه داش کیا؟!

کیا خنده‌ای سرمستانه سر داد و گفت:

ـ پس چی؟! خودمون در خدمت لیدی هستیم.

به پهنای صورت اشک می‌ریختم و التماس می‌کردم.

کیا به صمد اشاره کرد و گفت:

ـ دست لیدی بگیر کمکش کن تا ماشین بیان.

دستش به سمت بازویم رفت، قلبم از جا کنده شده بود:

ـ آنجاچه خبر است؟ باآن خانم چکاردارید؟

باورم نمی شد، دو پسر جوان به سمتمان می‌آمدند، انگار التماس‌هایم به خدا جواب داده بود...

کیا چاقو به دست سریع در مقابلشان ایستاد و چاقو را به طرفشان گرفت و فریاد زد:

ـ به شما چه غربتی‌هااا

من ناله زدم:

تو رو خدا کمکم کنید، اینا مزاحم من شدن.

هنوز صحبتم تمام نشده بود که صمد به طرف یکی از جوان‌ها حمله کرد، کیا هم بیکار ننشست و با جوان دیگر دست به گریبان شد... بهت‌زده نگاهشان می‌کردم که صدایی در گوشم پیچید:

ـ فرار کن خواهر من... شما هم ناموس مایی، فرار کن...

فقط می‌دویدم، لهجه‌اش نا آشنا بود، چند قدم بیشتر نرفته بودم، باید چهره‌اش را می‌دیدم سر بر گرداندم، خدای من غرق خون بود... جوان ساده افغان که کیا با چاقوروی سینه‌اش نشسته بود باز هم بلند صدا زد:

ـ فرار کن... فرار کن...