تزریقات
مهناز کرمی
با نگاهی لرزان رو به مادر می‌کنم:
ـ مامان تو رو خدا، حداقل این مورد رو نذار حتی عمه بهش فکر کنه، من جونم رو دوست دارم...
مادر کلافه من را مانند مگس مزاحمی از خود دور می‌راند:
ـ اَ اَ اَ، ولم کن دیگه نرگس. از بس غر زدی مغزمو خوردی، به من چه که عمه‌ات گیر داده بره تزریقات یاد بگیره!
نگاه مستأصلم را به مادر می‌دوزم:
ـ مامان یعنی اصلا جون من براتون مهم نیست؟!
مادر که حسابی عصبانی شده رو ترش می‌کند:
ـ آخه دختره بی‌عقل، عمه‌ات با تو چی کار کرده که نگران باشم!
با گردنی آویزان از ته دل می‌نالم:
ـ خب مادر من، عمه روی کی می‌خواند کارآموزی کنه؟! خب من بدبخت دیگه...
مادر لب ور می‌چیند و سری تکان می‌دهد:
ـ برو خدا شفات بده، حالا کو تا آمپول زدن یاد بگیره.
عمه ملوکی که من می‌شناختم به این راحتی بی‌خیال من نمی‌شد. برای هیچ‌کس هم مهم نبود. من که می‌دانستم چه عاقبتی در انتظارم است. امروز اولین روز از دوره کارآموزی عمه ملوک جانم بود. کاش همین امروز آن‌ها متوجه بی‌استعدادی‌اش در این مورد بشوند و عذرش را بخواهند. هنوز در ای کاش‌هایم غرق بودم که صدای باز شدن در خانه به گوش می‌رسد. ناخودآگاه به طرف اتاقم می‌روم. روی تخت بی‌حرکت دراز می‌کشم و چشمانم را می‌بندم. صدای مادر و عمه ملوک به گوشم می‌رسد.
عمه رو به مادر می‌گوید:
ـ وااای، نمی‌دونی مینا چه روزی بود. همه نگاه‌ها به دست من بود. باورشون نمی‌شد توی یه روز انقدر حرفه‌ای شده باشم!
صدای خنده دلنشین مادر به گوش می‌رسد:
ـ به‌به، به سلامتی ملوک جان، معلومه که حسابی خانم دکتری شدی واسه خودت!
می‌دانستم با تعریف‌های مادر، عمه در آسمان‌ها سیر می‌کند. از دست مادر کفرم درمی‌آید. حداقل می‌توانست بگوید نه ملوک جان حالا کو تا بخوای آمپول زدن یاد بگیری، یاد گرفتن این کار چند وقتی زمان می‌برد! آن وقت با خنده به او می‌گفت خانم دکتر! خدا مرا بیامرزد. تا حالا که عمه بابت یادگیری تزریقات در عرش سیر می‌کرد، بعد از این هم بابت مُهر نظام پزشکی که مادر به او داده بود، حتما مجوز کالبدشکافی من بینوا را هم می‌گرفت! با شنیدن سؤال عمه از مادر که می‌پرسد: راستی مینا، نرگس کجاست؟! چشمانم را محکم‌تر می‌بندم. مادر بلند رو به عمه می‌کند:
ـ نرگس تا یه دقیقه پیش این‌جا بود، حتما رفته تو اتاقش.
با حرص از روی تخت بلند می‌شوم. به سمت آشپزخانه می‌روم و نگاهم را به عمه می‌دوزم و خنده زورکی می‌کنم:
ـ سلام عمه، به سلامتی امروز تونستی چیزی یاد بگیری یا نه؟!
عمه ملوک نزدیک‌تر می‌آید و با دست ضربه‌ای محکم به کتفم می‌زند:
ـ مثل این‌که عمه‌ات را دست کم گرفتی نرگس خانم!
از درد کتفم چشمانم را جمع می‌کنم و با ناله می‌گویم:
ـ نه، این‌که توش شکی نیست که شما دست به هر کاری بزنی نفر اول میشی!
عمه بادی به غبغب می‌اندازد:
ـ مینا هر وقت تو یا نرگس آمپول داشتید حتما بهم بگید. تعارف نکنید ها!
مادر که تمام دلداری‌هایش به من را فراموش کرده، سر ذوق می‌آید و رو به عمه می‌کند:
ـ باشه ملوک جان، دستت درد نکنه، خیر ببینی!
چشمان گرد شده‌ام را به مادر می‌دوزم و سعی می‌کنم با اشاره به او بفهمانم بیشتر از این تعریف و تمجید نکند. مادر نگاهش را خیره‌ام می‌کند:
ـ چیه نرگس، چیزی می‌خواستی بگی؟!
آب دهانم را فرو می‌دهم:
ـ نه، نه!
چقدر خوب می‌شد که مادر کمی خویشتن‌داری می‌کرد. فقط کافی بود عمه بفهمد که من از روش او برای تزریقات می‌ترسم یا در ذهنم تجسم کرده‌ام او تزریقات بلد نیست، آن وقت تا روزی چند آمپول ویتامین به من نمی‌زد و خودش را ثابت نمی‌کرد، ول کن نبود! به شدت جای خالی عمه زری را احساس می‌کردم! کاش عمه ملوک بابت تزریقات به عمه زری هم فکر می‌کرد. در این‌جور مواقع من همیشه بیشتر از مواقع جلوی چشم بودم! عمه چشمانش را ریز می‌کند و از بالا تا پایین مرا برانداز می‌کند و رو به مادر می‌گوید:
ـ راستی مینا، به نظرت یه کم نرگس لاجون نشده؟!
خودم را کمی عقب می‌کشم. مادر نگاهی از سر تأسف به من می‌اندازد:
ـ چرا ملوک، چیکارش کنم این ذلیل مرده رو آخه؟! انقدر لاغر شده که هر کی نگاه کنه فکر میکنه بهش غذا نمی‌دیم. شده یه تیکه پوست و استخون!
من پوست و استخوان بودم! با ترس نگاهی به دست و پایم می‌اندازم. به نظر خودم استاندارد بودم، آن هم از نوع جهانی‌اش! حالا آن‌ها می‌خواستند با این ترفند مرا موش آزمایشگاهی خودشان کنند، قضیه‌‌اش فرق می‌کرد. مادر هم که قربانش بروم. معلوم نبود موضعش چیست. حداقل می‌توانست در این‌جور مواقع کمی از من حمایت کند. عمه نوچ و نوچ‌کنان به سمتم می‌آید و با دست صورتم را بالا می‌گیرد:
ـ آخ، آخ... انقدر نرگس زرد شده که انگار خدای نکرده یرقان گرفته!
مادر نگاهش را به عمه می‌دوزد:
ـ وای خدا مرگم بده ملوک، حالا چیکار کنیم؟!
ترسی موهوم به جانم می‌نشیند. احساس ضعف می‌کردم. یعنی تا این حد حالم وخیم بود و خودم خبر نداشتم! پس چطور تا قبل از این‌که عمه برای یادگیری برود حال من خوب بود؟! چرا از درون می‌لرزیدم! ای وای سرم گیج می‌رفت! عمه چانه‌ام را ول می‌کند و سرش را به طرف مادر می‌چرخاند:
ـ این خانم خانم‌ها، چاره‌اش فقط چند تا آمپول ویتامینه تا از این قیافه زرد و زار دربیاد، همین!
تازه متوجه قضایا می‌شوم. می‌دانستم چه کنم. گلویی صاف می‌کنم و خودم را جمع و جور، دستی به صورتم می‌کشم و رو به عمه و مادر می‌کنم:
ـ ای بابا، شما چقدر سخت می‌گیرید. من که واجب نیستم مامان بنده خدا می‌خواست بره آمپول حساسیتشو بزنه فرصت نشد!
عمه نگاهی به مادر می‌اندازد:
ـ آره مینا؟!
مادر که هول کرده، با مِن و مِن می‌گوید:
ـ آره، نه، ای بابا اون که زیاد مهم نیست، یه کم آبریزش بینی گرفته بودم خوب شدم، مگه نه نرگس؟!
مادر با چشم و ابرو سعی در فهماندن من برای گفتن جواب آره بود و من بی‌توجه به اشاره‌هایش رو به عمه می‌کنم:
ـ نه بابا کجا خوب شده، دیشب ندیدی تا صبح عطسه و سرفه می‌کرد!
مادر به سمتم می‌آید و دستم را می‌گیرد و با خود به سمت آشپزخانه می‌کشد. در همان حال رو به عمه می‌کند:
ـ ملوک جان بذار یه سر به غذا بزنیم، الان برمی‌گردیم.
همین که وارد آشپزخانه می‌شویم، مادر با حرص مرا به گوشه‌ای می‌کشد:
ـ خدا لعنتت کنه نرگس، مگه تو دشمن منی که داری این‌جوری به کشتنم می‌دی؟!
نگاهم را خیره به مادر می‌کنم:
ـ وا، مامان مثل این‌که حالت خوب نیست ها؟! پس چرا می‌خوای منو موش آزمایشگاهی خواهرشوهرت کنی؟!
مادر سری تکان می‌دهد و خنده‌کنان نیشگون ریزی از دستم می‌گیرد:
ـ تو چقدر ساده‌ای دختر، من که می‌دونم تو نمی‌ذاری عمه‌ات بهت آمپول بزنه، اما من چی؟! می‌دونی اگه اعتراض کنم عمه‌ات می‌خواند تا قیامت برام قیافه بگیره...!
تقصیر من چه بود که مادر با عمه رودربایستی داشت! کمی با مادر مشورت می‌کنیم و حرف‌هایمان را با هم یکی و به پذیرایی برمی‌گردیم.
مادر رو به عمه می‌کند:
ـ راستی ملوک، از زری خانم چه خبر؟!
عمه سری تکان می‌دهد:
ـ نمی‌دونم، چند روزه ازش بی‌خبرم. چطور؟!
مادر دستش را در هوا تکان می‌دهد:
ـ هیچی، دیروز با لیلا دیدمشون. داشتن می‌رفتن همون درمانگاهی که تو میری تزریقات یاد بگیری...
عمه به‌طور کامل رنگ زرد رخسار من و حساسیت فصلی مادر را فراموش می‌کند و چادرش را از روی جالباسی برمی‌دارد و رو به عمه می‌کند:
ـ مینا، یه سر برم خونه زری، زود برمی‌گردم!
عمه را به خدا می‌سپاریم و او راهی خانه عمه زری می‌شود. می‌دانستم تا عمه ملوک ته و توی قضیه را در نیاورد به خانه برنمی‌گردد!