مردی در کنار کعبه
حسنی احمدی
صدای گریه توجه طاووس یمانی را به خود جلب کرد. سری چرخاند و مردی را دید که زیر ناودان کعبه نشسته نماز می‌خواند دعا می‌کند و اشک می‌ریزد. صدای مرد برای طاووس یمانی آشناست به سمت ناودان طلا می‌رود و می‌بیند فرزند حبیبم علی‌بن‌حسین است که در حال گریه و انابه است.
کنار سجاد می‌نشیند و می‌پرسد: ای پسر رسول خدا شما را در چنین حالی می‌بینم با این‌که شما دارای سه امتیاز هستید که هر کدام از آن‌ها مایه امید و نجات است. اول آن‌که فرزند رسول خدایی، دوم شفاعت جدت شامل حال شماست و سوم این‌که مشمول رحمت الهی می‌باشی.
سجاد اشکان چشمش را پاک می‌کند و می‌گوید:
ای طاووس فرزند پیامبر بودنم امیدوار‌کننده نیست زیرا خداوند در قرآن می‌فرماید: «پس هنگامی که در صور دمیده شود در آن روز نه میانشان خویشاوندی و نسبی وجود خواهد داشت و نه اوضاع و احوال یکدیگر را می‌پرسند.» (مؤمنون، 101)
شفاعت جدم نیز مایه امید نمی‌باشد زیرا خداوند می‌فرماید: «و جز برای کسی که خدا بپسندد شفاعت نمی‌کنند.» (انبیاء، 28)
و پیامبر شفاعت نمی‌کند مگر اشخاص نیک را بنابراین شفاعت مرا از خوف خدا ایمن نمی‌کند.
و اما در مورد رحمت پروردگار، قرآن می‌فرماید: «رحمت خدا شامل حال نیکوکاران است.» (اعراف، 56)
و من نمی‌دانم از نیکوکارانم یا نه.
کلام سجاد که تمام می‌شود برمی‌خیزد و قامت می‌بندد و طاووس یمانی در اندیشه بزرگ فرو می‌رود.