هیزم‌های کوچک

حسنی احمدی

محمد و یارانش مسیر طولانی را طی کرده‌اند. عده‌ای از اصحاب خسته شده‌اند، رسولم که یاران را خسته می‌بیند ندا می‌دهد که در همان سرزمین فرود بیایند و استراحت کنند. نگاهم به محمد است در حالی که ذکر می‌گوید از شتر پیاده می‌شود، نگاهی به بیایان و اطراف آن می‌اندازد. تا چشم کار می‌کند بیایان است. محمد می‌گوید: «نیازی به بر پا کردن آتش داریم همگی هیزم جمع کنید» یکی از اصحاب خود را به حبیبم می‌رساند و می‌گوید: «ای رسول خدا بینید چقدر این سرزمین خالی است! هیزمی دیده نمی‌شود تا آن‌ها را جمع کنیم.» رسول مهربانی‌ها نگاهی از سر لطف به یاران می‌کند و می‌گوید: «هرکس هر چقدر می‌تواند هیزم جمع کند.»

اصحاب سری به تأیید تکان می‌دهند و روانه صحرا می شوند. همگی دقت می‌کنند تا شاید شاخه خشک کوچکی را از زمین پیدا کنند. آن‌ها به عشق محمد تلاش می‌کنند و حبیبم پا به پای آن‌ها به دنیال هیزم است. هرکس هر اندازه که توانست با خود هیزم آورد حتی اگر تنها شاخه کوچکی باشد. وقتی همه یاران جمع شدند و هیزم‌ها را روی هم ریختند و در کناری ایستادند در کمال ناباوری مقدار زیادی هیزم جمع شد.

...