گل و گیاه و فضای مرده آپارتمان نشینی در شهرها
گل‌های بد سرپرست
فرشته امیرزاده
خانم رسولی به این سادگی‌ها ول کن نبود هر گلی که تحویل میداد انگار سرپرستی‌اش را به اهالی سپرده باشد با شناسنامه و مهر و امضاء تحویل میداد که زمان بیداری و خو اب و استراحت و رسیدگی به گل در آن شناسنامه آمده بود، مجموعه‌ای از ریز ترین توجهات حیاتی تا نیازهای روحی ـ روانی مانند؛ پای درد دل گل‌ها نشستن و با آن‌ها صحبت کردن! پدرکه آدم کم حوصله‌ای بود در واکنش به سخنرانی طولانی خانم رسولی پیرامون اخلاقیات شخصی و اجتماعی گل‌ها، گفت: مگر گل‌ها حرف می‌زنند؟ نگاهی به گل‌های ساکت روی زمین که با پول اهالی مجتمع، تحت نظارت خانم رسولی، خریداری شده بودند تا بین ساکنین پخش بشود و چهره ساختمان را از کسالت و بیرنگی در آورند،انداخت.خانم رسولی سری به نشانه تایید تکان داد و گفت: بله، گل‌ها همیشه در حال حرف زدن هستند، البته گاهی هم سکوت می‌کنند، البته گلی که زیاد سکوت کند کم‌کم پژمرده می‌شود و می‌میرد!
پدر سرش را کج کرد و با تعجب پرسید: لابد باید دوره درمانی هم بگذراند تا خوب شوند! خانم رسولی انگار که یکی از شاگردانش حرف بسیار خوبی زده باشد با خوشحالی گفت: دقیقا وتعدادی گل پژمرده را نشان‌مان داد که لا به لای گل‌های بزرگ و باطراوت وزیر نور مخصوص بودند و گفت: مثل این‌ها! این‌ها در میان گل‌های شاداب و نور تقویت شده در حال بازسازی روحی هستند تا دوباره به زندگی برگردند. پدر که حوصله‌اش سر رفته بود موضوع بحث را عوض کرد، نگاهی به گل کوچکی انداخت و گفت: همین خوب است کم حرف به نظر می‌رسد و کم‌توقع! گل‌هایی را انتخاب کرده بود که اگر به قول خودش مردند و جان دادند کم‌تر دلش بسوزد و مجبور نباشد به کسی جواب پس بدهد. خانم رسولی شناسنامه گل لاغر مردنی را به پدر داد و گفت: همین؟ یا گل دیگری هم می‌خواهید؟
...