عقیق و فیروزه

کیمیا حسین‌زاده

قسمت دوم

نفسی عمیق کشیدم و با خودم فکر کردم کاش فیروزه با این وقار و متانت اهل حجاب هم بود. شربت‌ها را روی میز گذاشتم و گفتم: فیروزه جان چرا لباساتو در نمیاری؟ شالش را برداشت و روی مبل نشست: خونتون خیلی قشنگه. احساس می‌کنم جهازت توی این خونه بیشتر جلوه می‌کنه. شروع به هم زدن شربت کرد. گفتم: خب چه خبر؟ چیکارا می‌کنی؟ علی آقا خوبن؟ شربت را مزه کرد و پاسخ داد: هیچی سلامتی. خبرها پیش شماست. از توی کیفش کتاب‌ها را درآورد و روی میز گذاشت: داشت یادم می‌رفت. ببخشید توروخدا این همه مدت دستم بود. گفتم: این حرفا چیه حالا چه عجله‌ای داری اصلا کتابا مال خودت. باور کن تعارف نمی‌کنم. نگاهم کرد و لبخند شیرینی زد. آدم صاف و ساده‌ای بود، آن قدر ساده که به راحتی متوجه شده بودم که امروز آن فیروزه همیشگی نیست. یک جورایی کسل بود. پس از هر دیالوگی که بین ما رد و بدل می‌شد، سکوت و مکثی به وجود می‌آمد که در نوع خودش بی‌سابقه بود. عاقبت من من کنان گفت: می‌دونی هدی جان... فکر می‌کنم فهمیده باشی فقط برای خونه نو و کتاب پیشت نیومدم. مکثی کرد و ادامه داد: دیشب با علی دعوام شد. وقتی دید چشمان من دارد از حدقه بیرون می‌زند، هول شد و گفت: نه نه مسأله اصلا این نیست...