بی خوابی

مرضیه ولی حصاری

موهایم را باز می‌کنم، گیره سرم را بی صدا روی میز می‌گذارم. دستم را لای موهایم می‌برم و با خودم فکر می‌کنم. سه روز است که به موهایم شانه نزده‌ام. بالای گهواه مهتاب می‌ایستم چه معصوم خوابیده است. انگار نه انگار که تا همین نیم ساعت پیش کل خانه را روی سرش گذاشته بود. خسته‌ام، خسته‌تر از همیشه. 6 ماه است که درست نخوابیده‌ام، مهتاب بد قلق‌ترین بچه‌ای بود که تا به حال دیده بودم. روی تخت خواب می‌نشینم. نگاهی به احمد می‌کنم، بی هیچ دغدغه‌ای خوابیده وآرام خر خر می‌کند. پتو را کنار می‌زنم، کاش می‌شد حداقل 2 ساعت بخوابم. سرم را روی بالش می‌گذارم، چشمان خیلی زودتر از چیزی که فکرش را می‌کردم سنگین می‌شود، هنوز به خواب عمیق نرفته‌ام که صدای جیغ مهتاب بلند می‌شود. از جا می‌پرم سردرگمم انگار در این دنیا نیستم.

ـ زهره چرا بلند نمیشی؟ مهتاب داره گریه می‌کنه... صد بار گفتم مهتاب تو این اتاق نخوابون، من خسته‌ام ، از صبح سرپا بودم، اصلا مراعات نمی‌کنی... خودت صبح تا شب خونه‌ای

حرف‌های احمد مثل پتک در مغزم می‌نشیند(ازصبح تا شب خونه‌ای ، از صبح تا شب خونه‌ای). پتو را کنار می‌زنم، احمد پشتش را به من کرده و همچنان زیر لب غر می‌زند. مهتاب را در آغوش می‌کشم و ازاتاق بیرون می‌روم. هر چقدر برایش لالایی می‌خوانم قصد خوابیدن ندارد، کمی شیر خشک برایش درست می‌کنم. شاید مادرجان درست می‌گوید شیرم کم است که این بچه همه‌اش گریه می‌کند. شیشه شیر را در دهان مهتاب می‌گذارم روی مبل می‌نشینم. همه جا دوباره سکوت می‌شود. صدای شیر خوردن مهتاب مثل یک لالایی در گوشم می‌پیچد، نمی‌دانم کی به خواب می‌روم.

***

میز صبحانه را می‌چینم... با یک دست کار سختی است... مهتاب برایم لبخندی می‌زند از اینکه در هر لحظه در آغوشم باشد لذت می‌برد. نزدیک در حمام می‌روم و احمد را صدا می‌زنم.

ـ پس کی میای بیرون؟ خیلی وقت چایی دم کردم.

ـ الان میام بانو یه کم کمتر غر بزنی اومدم.

جلوی آینه می‌ایستم، چقدر عوض شده‌ام، چشمانم دیگر برق نمی‌زند، دستی به موهای دورنگم می‌کشم، کاش فرصت می‌شد موهایم را رنگ می‌کردم، هنوز داشتم به موهایم فکر می‌کردم که احساس می‌کنم کف سرم می‌سوزد، نگاهی به مهتاب می‌کنم دسته‌ای مو لای انگشتانش خودنمایی می‌کند و ریز ریز می‌خندید. نمی‌دانم چه واکنشی نشان بدهم از درد گریه کنم یا با خنده‌های مهتاب بخندم.

ـ زهره بیا دیگه من چند دقیقه هست که از حموم بیرون اومدم و منتظر نزول اجلال شما هستم.

به آشپزخانه می‌روم، مهتاب با دیدن احمد ذوق می‌کند و دست و پایش را به سرعت تکان می‌دهد. روی صندلی می‌نشینم احمد نگاهم می‌کند، دوست دارم این بار او چایی یریزد ولی زیرکانه دستانش را به سوی مهتاب باز می‌کند.

ـ دخملم بده به من، واقعا نامردیه تو هر روز از صبح تا شب داری با این بچه حال می‌کنی پس سهم من چی؟!

سکوت می‌کنم، مهتاب را در آغوشش می‌گذارم و خودم چایی می‌ریزم، هنوز نشسته‌ام که احمد می‌گوید:

ـ زهره جان چرا یه دستی به سر روی خونه نمی‌کشی؟ خیلی به هم ریخته شده!

ـ نمی‌رسم شاید بگم فردا یه کارگر بیاد تمیز کنه.

مهتاب را به طرفم می‌گیرد تا دستانش برای خوردن صبحانه آزاد باشد.

ـ کارگر برای چی؟ مگه خودت نمی‌تونی؟ تو این اوضاع و احوال مالی فقط همین یه کارمون مونده! روزها وقتی مهتاب خوابه خودت کارهات بکن دیگه...

فقط نگاهش می‌کنم. آخرین لقمه را در دهانش می‌گذارد و به سرعت از جایش بلند می‌شود.

ـ خریدی، چیزی لازم داری اس کن برام، خیلی دیر شد الان پیش بچه‌ها بد قول میشم.

زیر لب می‌گویم:

ـ میشه نری؟

ـ چی؟

ـ میشه نری ؟

ـ نرم؟ من هرهفته جمعه باید برم فوتبال. بمونم خونه چیکار کنم؟

‌‌ـ بمون یه کم کمکم کن من خسته‌ام.

‌ـ خسته‌ای؟ من هر روز دارم بیرون این خونه جون می‌کنم، با هزار جور آدم سرو کله می‌زنم، تو هم که نشستی تو خونه دست به چیزی هم که نمی‌زنی، اون از خونه زندگیت، اونم از غذا پختنت، حالا هم توقع داری من بعد از یک هفته سخته کاری بمونم خونه برات کار کنم؟!

دیگر حرفی نمی‌زند، انگار که دلخور باشد به سرعت ساکش را بر می‌دارد و می‌رود. همانطور روی صندلی نشسته‌ام، اشک‌هایم آرام سرازیر می‌شود... به هق هق که می‌افتم مهتاب جیغ می‌کشد، اشک‌هایم را بادست پاک می‌کنم و مهتاب را آرام زمین می‌گذارم، گریه‌های مهتاب بند نمی‌آید، چراکسی به فکر من نیست؟! به اتاق می‌روم، صدای گریه‌های مهتاب می‌آید، نمی‌خواهم بغلش کنم... خسته‌ام خسته.. از خودم بدم می‌آید، از احمد بدم می‌آید، از مهتاب...

چند بار زیر لب تکرار می‌کنم مهتاب... دلم طاقت نمی‌آورد، به سمتش می‌دوم و در آغوشش می‌کشم تا آرام شود.

زیر گوشش می‌گویم:

ـ مامان ببخش عزیزم، مامان ببخش...

مهتاب خوابش برده آرام می‌گذارمش روی تخت... جلوی آینه می‌ایستم، شانه را بر می‌دارم، مهتاب مادر سرزنده و سر حال می‌خواهد، بایدبه فکر خودم باشم، خودم به فکر خودم باشم، موهایم را شانه می‌زنم، لباس‌هایم را عوض می‌کنم، هنوز زمان زیادی نگذشته که مهتاب چشمانش را باز می‌کند، به رویش لبخند می‌زنم، او هم شادمانه برایم دست و پا می‌زند. صدای زنگ در می‌آید. مهتاب را بغل می‌کنم.

ـ بیا بریم ببینیم کیه؟ حتما معصومه خانم اومده بهمون سر بزنه...

در را باز می‌کنم، باورم نمی‌شود احمد است با یک دست گل صورتی، سرش را پایین می‌اندازد، و می‌گوید:

ـ راهم می‌دی بیام تو؟!

از جلوی در کنار می‌روم، داخل می‌آید و مهتاب را می‌گیرد و دست گل را در دستانم می‌گذارد.

ـ ببخش زهره باهات بد حرف زدم، تو این مدت اصلا بهت کمک نکردم...

لبخندی می‌زنم و با شیطنت می‌گویم:

ـ چی شد یکدفعه متحول شدی؟

ـ بعضی موقع‌ها آدم‌ها تلنگر می‌خوان، وسط راه مجید زنگ زد گفت نمیاد گفت دیشب بچه نذاشته خانمش بخوابه مونده تا بچه رو نگه داره تا خانومش استراحت کنه. به لحظه به تو فکر کردم، به خودم... به مهتاب...

دستش را می‌گیرم و به چشمانش نگاه می‌کنم، لبخندی می‌زند و آرام می‌گوید:

ـ امروز تغییر کردیا...