قهوه ترامپی
سید مهدی مهدوی
ترامپ، پشت میز ریاست‌جمهوری‌اش لم داده بود و دنبال سوژه برای توئیت می‌گشت. قصد داشت یک هارپ رسانه‌ای راه بیندازد و معادلات جهانی را چپ‌اندرقیچی‌تر از چیزی که بود، بکند؛ اما مغزش نم پس نمی‌داد.
به فکر افتاد: قهوه‌ای بنوشم؛ شاید مخم برانگیخته شود!
خواست بگوید برایش قهوه بیاورند؛ اما ناگهان جرقه‌ای در ذهنش کودتا کرد. نیشش باز شد. فکر بکری از شیارهای مغزش ساطع شده و موهای زردش را روشن کرده بود.
توئیت کرد: هوس قهوه با شیر کرده‌ام، همین حالا.
و زمان گرفت ببیند از توئیت تا آوردن قهوه چقدر طول می‌کشد.
با خودش گفت: ببینم این کارکنان مفت‌خورم تا چه حد آنلاین، فعالیت‌های رسانه‌ای‌ام را رصد می‌کنند.
طولی نکشید که قهوه نیامد، اما تلفن به صدا درآمد؛ آن هم نه هر تلفنی، بلکه تلفن شرایط اضطراری.
نیم‌خیز شد و نگاه کرد. شماره آل سعود افتاده بود. غر زد: باز گاومان زاییده!؟ یا زاییده‌های قبلی شروع کرده‌اند به شاخ زدن؟!
گوشی را برداشت: بله؟
بن‌سلمان پشت خط بود: وای، قَدَرقُدرتا! اَبَرشوکتا! بزرگا! اربابا! چه خبر شده؟! چه اتفاقی افتاده؟! من که تازه دَمتان را دیده‌ام. من که همین اخیرا سبیل نداشته‌تان را حسابی چرب و چیل کرده‌ام! چه شده به این زودی دوباره به فکر دوشیدنم افتاده‌اید؟! نکند سوءتفاهمی پیش آمده و از من دلخورید و به این شکل می‌خواهید دقّ دلی‌تان را سرم خالی کنید؟! موطلایی! با من نکن از این کارها.
ترامپ، از داد و بیداد بی‌موقع بن‌سلمان اوقاتش تلخ شد. منظور او را هم نفهمیده بود. با دلخوری و لحنی تمسخرآمیز گفت: بله؟
بن‌سلمان ناله‌کنان گفت: آنقدر از شما سلاح خریده‌ایم که هر چه می‌ریزیم سر یمنی‌ها، تمام نمی‌شود. حتی حیوانات و تأسیسات آبرسانی‌شان را هم بمباران می‌کنیم، اما باز، از سهمیه روزانه، مهمات اضافه می‌آوریم. البته نمی‌دانم چرا نتیجه نمی‌گیریم. زن و بچه یمنی زیاد کشته‌ایم؛ اما چه فایده؟! کشتی‌های جنگی ما دارد در تنگه باب‌المندب یکی یکی و حتی دو تا دو تا غرق می‌شود و می‌رود به ناکجا. اعلام کرده‌ایم نفت‌کش بوده‌اند نه جنگی؛ اما چه فرقی؟! خودمان که خبر داریم در این تایتانیک‌بازار چه خبر است. البته نمی‌گویم سلاح‌های شما شگون نداشته، اما نمی‌دانم چرا اوضاع درست نمی‌شود. خودتان ببینید دیگر که اوضاع چه جور است. یک زمان داعشی داشتیم؛ امیدی داشتیم. قرار بود برای ما و شما و اسرائیل، کشورگشایی کند. می‌خواستیم سه‌تایی خاورمیانه جدید را روی خون ساکنانش بنا کنیم. حیف از داعش! افسوس که پُکید. آن‌همه هزینه، آن‌همه تأمین، آن‌همه انرژی‌گذاشتن، آن‌همه صرف وقت، آن‌همه آموزش؛ همه هیچ شد. مثلا اسرائیل آموزش‌شان داده بود. همه شما هم که کمک کردید این فرزند ما رشد کند، اما آخرش هم شد این. وقتی همه غرب کمک کند و باز کار پیش نرود، آن‌وقت من چه کنم؟ از همه جا بدبیاری می‌آورم. دستم کاملا بسته است. پادشاه هم نمی‌شوم از این ولیعهدی و دربدری دربیایم. آخر چه کار کنم؟! به چه کسی بگویم؟! پدرم ملک‌سلمان، نه عمرش را می‌دهد به شما، نه خودش با زبان خوش کناره‌گیری می‌کند که قدرت کاملا بیفتد دستم و ببینم چه خاکی به سر می‌کنم. اصلا از وقتی یک سری اعضای خاندان سلطنتی را انداخته‌ام زندان، پدرم به من شک کرده. حتی نگرانم ولیعهدی‌ام روی هوا باشد. همه دلخوشی‌ام این است که پدر اختلال حواس دارد و یادش نمی‌ماند من بعضا چه می‌کنم؛ اما می‌ترسم یادش بیندازند. حتی به دوستانم هم اعتماد ندارم. شما را نمی‌گویم ها، یک وقت به خودتان نگیرید. شما در اغلب اوقات، این‌طوری نبوده‌اید؛ یا حداقلش اینکه علنا نبوده‌اید. اما اگر این‌ها هم نباشد، می‌ترسم ملک‌سلمان کلا فراموش کند ولیعهدش منم و برود کس دیگری را جانشین خودش کند. وضعم این‌قدر خراب است. پا در هوا هستم. چه کنم؟ هنوز نتوانسته‌ام مقدمات لازم را کامل انجام دهم تا پدر را برکنار کنم و خودم بنشینم جایش. زمان می‌برد؛ کار یکی دو شب نیست. اطرافیان هم سنگ جلوی پایم می‌اندازند. نمی‌خواهند موقعیت‌شان خراب شود. برای من، پادشاه‌شدن ماه‌ها وقت و مدت‌ها انرژی‌گذاشتن لازم دارد. آل سعود، آل گرگ است. همه با چنگ و دندان در حال رقابتند. اصلا یک وضعی...
بن‌سلمان، همین‌طور گفت و گفت. بعضا شاخ می‌شد، بعضا نالان، بعضا عصبی، بعضا عصبانی. حتی یک فقره پیش آمد که سیم‌هایش قاطی کرد و پرخاش‌کنان بد و بیراه گفت؛ و چند نوبت هم ضجه زد و بی‌تابی کرد و زنجموره گرفت.
صدای او، مثل بلندگو از گوشی توی گوش ترامپ می‌پیچید و مانند همزن مخش را تیلیت می‌کرد. واقعا تحمل‌ناپذیر بود. ترامپ هر لحظه داشت کفری‌تر و کفری‌تر می‌شد؛ کفری‌تر از چیزی که معمولا هست. کار به جایی کشید که ناخودآگاه از روی صندلی بلند شد و با برافروختگی ایستاد. صورت پت و پهنش، شروع کرد به جمع و جور شدن. لحظه به لحظه قیافه‌اش چروکیده‌تر شد. اعضای چهره‌اش در حال جمع‌شدن در بخش میانی صورتش بود؛ انگار باتلاقی در وسط چهره‌اش پدید آمده باشد. کار به جایی رسید که قیافه‌اش کاملا به شکل دستمالی مچاله‌شده و پیچ‌خورده در وسط صورتش درآمد.
این دستمال مچاله‌شده، به شکلی هیستیریک و عصبی در آن میانه رعشه پیدا کرده بود و می‌لرزید؛ مثل یک داعشی که با دستپاچگی و خشونت، در حال ور رفتن با کمربند انفجاری‌ای باشد. وسطِ صورت ترامپ داغ و کاملا قرمز شده بود و اطرافش زرد و سفید می‌شد. او مثل یک قوطی کنسرو دربسته شده بود که مستقیما روی شعله اجاق گاز گذاشته باشند و حسابی جوش آورده و تحت فشار قرار گرفته و آماده شکوفایی آنی باشد!
و ناگهان، انگار انفجاری رخ داد. اعضای صورت ترامپ چنان از آن حالت جمع‌شدگی پراکنده شد، که گویی کمربند انفجاری ترکید و دست و پا و سر و تن داعشی به اطراف پخش و پلا شدند: ترامپ نعره زده بود!
و در ادامه، در حالی که سرش را با شدت به طرفین تکان می‌داد و لب و لوچه‌اش در حال تاب‌خوردن و کش و قوس بودند، با عصبانیت داشت می‌گفت: مرتیکه مفت‌خور شکم‌گنده چرت و پرت گوی تعطیلِ کله‌خرابِ نعش‌صفتِ آویزان!
و حین گفتن این عبارات، بخش گسترده‌ای از روبرو و طرفینش را با آب دهان آبیاری کرد. بعد، سکوتِ پس از طوفان پیش آمد. نه او چیزی گفت، نه بن‌سلمان. شاید تلفن سوخته یا بن‌سلمان هنگ کرده بود. گوش خود ترامپ داشت زنگ می‌زد؛ اما معلوم نبود به خاطر سیل صحبت بن‌سلمان بود، یا فریاد خودش. عوضش خود ترامپ حسابی کیف کرده بود. در چهره‌اش، نفرت و رضایت توأمان دیده می‌شد. خیس‌شدگی لب و لوچه‌اش را با پشت دست و آستین کتش پاک کرد و در همان حال با خودش اندیشید: هه! رم کرده‌ای، ها؟ چه خیال کرده‌ای؟! اینجا سرزمین گاوچران‌هاست!
بعد دوباره اخم کرد. یاد پررویی بن‌سلمان افتاده بود. قیافه از خودراضی به خود گرفت. نگاهی به گوشی تلفن در دستش انداخت. آن را مقابلش گرفت و با لحنی عاقل اندر سفیه، فریاد زد: توهم برت داشته که استادِ چرند گفتن و اراجیف بافتن و خزعبلات ردیف‌کردنی؟! می‌خواهی رکورد مزخرفات‌بلغورکردن را بزنی؟! کور خوانده‌ای مردکِ متوهم! برو فیلم سخنرانی‌های مرا ببین تا گوشی دستت بیاید که عددی نیستی!
بعد زیر لب با خودش گفت: یک بار رفتم به سازشان رقص شمشیر کردم، هول برشان داشته و سریع پسرخاله شده‌اند.
حالا، ترامپ، سرخ و برافروخته، سکوت کرد. یک ابرویش بالا رفته و لب‌هایش به حالت پژمرده درآمده بود و شبیه بچه‌ای که فاتحانه خود را به قهر بزند، احساس غرور و افتخار از وجناتش می‌ریخت. در همین حال، چشمش به سمت مقابلِ دفتر کارش افتاد و کارکنان کاخ سفید را آنجا دید که در را باز کرده و تو آمده و همگی بلااستثناء به او خیره شده بودند. بیست سی نفری می‌شدند؛ پیر و میانسال و جوان. از مردان کت‌مشکی پیراهن‌سفید کراوات‌تیره گرفته تا انواع زنان. ظاهرا داد و بیداد ترامپ را شنیده و به در هجوم آورده و به داخل ریخته بودند؛ تا چیزی از این معرکه را از دست ندهند. یکی از آن‌ها، که دختر جوانی بود و به عنوان کارآموز در کاخ سفید می‌پلکید، برای توجیه حضورشان گفت: اتفاقی که نیفتاده پرزیدنت؟ گفتیم نکند دشمنان آزادی و دموکراسی و حقوق بشر و منافع ملی ایالات متحده، بر سرتان ریخته و در حال شکنجه‌تان هستند.
چشم‌های ترامپ گشاد شد. می‌خواست ناسزایی در جواب مسخره‌کردن آن زن بدهد، که صدای بن‌سلمان مزاحمش شد: مَمَمَن که چیزی نگفتم قربان. مَمَمَن غلط بکنم چیزی بگویم ارباب. ولی خودتان انصاف بدهید آخر. ببینید ما چقدر شیرینی می‌دهیم. به خزانه آمریکا شیرینی می‌دهیم. به شخص شما شیرینی می‌دهیم. به کنگره، به سنا، به همه بزرگ و کوچک‌تان شیرینی می‌دهیم. به سازمان ملل هم که بعضا مجبور می‌شویم شیرینی بدهیم. اروپا را که دیگر نگو؛ رنگ و وارنگ از ما شیرینی می‌خواهند. یکی دو تا هم که نیستند. حتی به اسرائیل هم داریم شیرینی می‌دهیم؛ به جای اینکه اسرائیل به ما شیرینی بدهد. اما دم شما را که اخیرا دیده‌ایم. حتی پدرم ملک‌سلمان هم که فراموشی دارد هنوز یادش هست همین تازگی‌ها دلارهایمان را به حساب ایالات متحده واریز کرده‌ایم. ماجرا این‌قدر تازگی دارد. جیب‌مان خالی شده. هنوز به اندازه کافی نگذشته که دوباره شارژ شده باشیم. پهپاد یمنی هم که آمد زد پالایشگاه‌مان را به آتش کشید و وضعیت نفت‌مان را در هاله‌ای از دود و آتش و ابهام فرو برد. شرکت آرامکو الان آرام و قرار ندارد. سهامش شیرجه رفته و در حال سقوط آزاد است. وقتی حمله به یمن را کلید می‌زدیم و شروع کرده بودیم به کشتن زن و بچه آن‌ها، فکر نمی‌کردیم بتوانند این‌همه مقاومت کنند و مجبور شویم تاوان پس بدهیم. روز به روز اوضاع‌مان وخیم‌تر می‌شود. شاهزاده‌ها دچار کسری بودجه شده‌اند. عیش و نوش و بریزبپاش‌شان ممکن است در آینده نزدیک دچار نقصان شود. بالاخره ما باید همه آن چندهزارنفر را کاملا راضی نگه داریم یا نه؟! یک شاهزاده سعودی، عیاشی نکند، چه کند؟! بیاید وارد گود رقابت برای کسب قدرت شود؟! برای پرورش داعشی و کشتن یمنی، با چنین اوضاعی می‌توان تمرکز داشت؟! اصلا مگر یادتان نیست خرج داعش چطور سر به فلک گذاشت؟! خرید بمب و مهماتی که روی سر یمنی‌ها می‌ریزیم هم که حسابش از دست‌مان دررفته. آنقدر در حال پول پخش کردن بین این و آن هستیم که حسابدارهایمان از رمق افتاده‌اند و حالِ حساب ندارند. دیگر بی‌حساب خرج می‌کنیم.
ترامپ دید بن‌سلمان باز شروع کرده به وراجی. این بار جلوی کارکنانش قیافه رسانه‌پسندتری به خود گرفت و گفت: خب من چه کار کنم مردک بن‌سلمانِ عزیز؟! مرتیکه گرامی! چه دردی به جانت افتاده که برداشته‌ای این وقت شب خودتان، وقتِ اداری پرزیدنت آمریکا را با تلفن اضطراری اشغال کرده‌ای؟
بن‌سلمان گفت: توئیت شما ارباب، توئیت شما. که در آن اعلام کرده بودید خواب تازه‌ای برای ما دیده‌اید. البته ما نوکر شما هم هستیم ها؛ ولی نوکر هم توانی و نوکری هم حد و حدودی دارد. اگر بیش از حد ظرفیت استخراج‌مان کنید، رد می‌دهیم و رم می‌کنیم. مستقیما هم که ماجرا را رسانه‌ای کردید. چرا به خودمان نگفتید؟! لااقل قبل از توئیت، با خودمان هماهنگ می‌کردید ...
ترامپ، که به وضوع گیج می‌زد و از تعجب جفت ابروهایش را بالا داده بود، پرید وسط حرف بن‌سلمان و گفت: کدام توئیت مردک؟ من که خیلی وقت است توئیت نکرده‌ام. آخرین باری که توئیت کردم، چند دقیقه پیش بود.
بن‌سلمان گفت: بله قربان؛ همان. در گزارش سازمان اطلاعاتی آلِ سعود آمده که شما در توئیتِ چند دقیقه قبل‌تان اعلام کرده‌اید فوری‌فوتی قصد دوشیدن ما را دارید. من که از خودم که درنیاورده‌ام؛ توئیتِ خودِ شما بوده. البته توئیت‌تان به رمز بوده؛ اما سازمان اطلاعاتی آل سعود آن را رمزگشایی کرد.
در این هنگام، ترامپ که متوجه نمی‌شد قضیه از چه قرار است، نگاهی انداخت به جمعیت کارکنانش که وارد دفتر کارش شده و به او خیره بودند و دم به دم بر تعدادشان افزوده می‌شد و عقبی‌ها برای ورود به داخل، بقیه را به جلو می‌راندند و جلویی‌ها در مقابلِ جلوترآمدن مقاومت می‌کردند. به این شکل، به آرامی، موازنه‌ای دموکراتیک بین آن گروه در جریان بود.
ترامپ خواست جلوی کارکنانش کم نیاورد، بنابراین برای خالی نبودن عریضه، شروع کرد به صاف کردن گلویش؛ صاف‌کردنی که در ادامه رسما تبدیل شد به سرفه. بن‌سلمان، فکر کرد ترامپ دارد چیزی می‌گوید. سریع حرفش را قطع کرد و گفت: چه قربان؟ فرمودید چه؟
ترامپ کم نیاورد و بعد از منّ و منّی گفت: دوباره بگو؛ صدایت واضح نیست.
بن‌سلمان گفت: من خواب بودم که سازمان اطلاعات آل سعود آمد بیدارم کرد و خبر داد شما توئیت کرده‌اید «قصد دارید سریعا شیر ما را بدوشید؛ قبل از اینکه قهوه‌تان سرد شود». البته توئیت شما به رمز بود، اما ما رمزگشایی‌اش کردیم و این اطلاعات را از داخلش به دست آوردیم. درست نفهمیدیم منظور از «قهوه» چیست، اما بقیه واضح بود. البته جسارت نباشد، سازمان اطلاعات آل سعود، به پای سیآیاِیِ شما و موسادِ دوستِ عزیزمان اسرائیل نمی‌رسد؛ ولی به هر حال، سازمان اطلاعات آل سعود است دیگر؛ شاگردی‌تان را کرده و به مدد شما در کارش به تبحر خاصی رسیده.
ابروهای ترامپ، که مدتی همان‌طور بالا مانده بود، پائین آمدند و حالت اخم پیدا کردند. به توئیتش فکر کرد. چند بار در ذهن مرورش کرد. کم کم داشت عصبانی می‌شد که بن‌سلمان ناگهان دوباره گریه و زاری‌اش را از سر گرفت:
ـ شما که ما را تازه دوشیده‌اید. باز چه زود هوس شیر کرده‌اید؟! البته اگر باز هم می‌خواهید، به روی چشم؛ اما چرا به رمز و با ایما و اشاره حرف‌تان را می‌زنید؟! چرا مستقیم به خودمان نمی‌گویید؟! چرا ماجرا را رسانه‌ای می‌کنید؟ چرا قبل از خودمان، اول باید دیگران بفهمند؟! می‌خواهید ما را در عمل انجام‌شده قرار دهید تا در رودربایستی گیر بیفتیم و نه نیاوریم؟! آخر با ما چرا؟! ما که با شما این‌طوری نبودیم...
ترامپ با خودش فکر کرد: نکند این بن‌سلمان دارد کولی‌بازی درمی‌آورد که در معامله بعدی، تسلیحات‌مان را بزخرید کند؟! نکند دارد برای خرید بعدی زمینه‌چینی می‌کند که کمتر بسلفد؟!
دیگر طاقت نیاورد. مثل آتشفشانی که به لیبرالیسم نائل شده باشد، شروع کرد به داد و هوار. چنان سر و صدایی راه انداخت که جماعتِ جمع‌شده در دفترش شروع کردند به عقب رفتن:
ـ تازه دوشیده شده‌ای و فعلا شیر نداری؟! مردک! دلار، پول آمریکاست. دست تو به امانت سپرده شده. نبر حیف و میل کنی؛ برگردان به صاحبش. کارخانه‌های سلاح و مهمات‌سازی ما که مسخره تو نیستند به دلخواه تو تولیدشان را کاهش دهند و سودشان کم شود. هر نفتی که به خود ما می‌دهی به کنار، به اروپایی‌ها و آسیایی‌ها هم بفروشی، باید با پولش بیایی از آمریکا سلاح بخری. ما دلار را جَلد جیبِ آمریکا بار آورده‌ایم؛ هر جا برود، باید برگردد به جیب خودمان. تو هم به جز بمب و موشک به چیز دیگری نیاز نداری. بخر بریز سر زن و بچه مردم؛ غیر از این دیگر کارت چیست؟! برو و فقط روی این مسئله کار کن. چه معنا دارد چموشی با آمریکا؟! برو هر چه تسلیحات داری با داعش جوری تقسیم کن که همه مصرف شود. نبینم آخر دوره، چیزی بماند بیات شود. برای خرید بعدی، باید جیبت پر و انبارت خالی باشد.
بن‌سلمان که با شنیدن این حرف‌ها رام و همچنین وسوسه شده بود، گفت: نکند سلاح‌های جدیدی تولید کرده‌اید و منظور از توئیت‌تان اشاره به فروش آن‌ها به ما بوده؟ همین‌طور است، نه؟! ای کلکِ کاکل‌زری!
ترامپ که از حرف بن‌سلمان، بوی پول به مشامش خورده بود، شنگول شد و سرخوشانه گفت: می‌توان در موردش صحبت کرد. ما آماده هر گونه مشارکتیم. البته همه چیز را نمی‌توانیم بفروشیم. اخیرا با ایران کل‌کل داشته‌ایم و سربازهایمان استرس گرفته‌اند و همه پوشک‌های بزرگسال را خودمان لازم داریم. می‌دانیم به کار شما هم می‌آید. شما را کاملا درک می‌کنیم؛ اما فعلا مقدور نیست. پس این یکی را فاکتور بگیر؛ اما رنگ و وارنگ برایتان سلاح داریم که می‌توانیم فاکتور کنیم.
در این هنگام، مرد میانسالی که بین کارکنانِ جمع‌شده در دفتر ترامپ بود، زیر لبی به همکار تازه‌واردش گفت: مثل اینکه دارد معامله جور می‌شود. امیدوارم برای بستن قرارداد، کسی از آل سعود بلند نشود بیاید کاخ سفید. دفعه قبل که یکی از آن‌ها آمد، ترامپ مجبورمان کرد کل کاخ سفید را ضدعفونی کنیم؛ چون می‌ترسید از آن‌ها شپش به محیط سرایت کرده باشد.
همکار تازه‌وارد، کار خسته‌کننده ضدعفونی کل کاخ را تجسم کرد و به نشانه تأیید سر تکان داد.
ترامپ داشت برای بن‌سلمان پرچانگی می‌کرد:
- خون و نفت، ما را به هم پیوند داده. تا وقتی خون مردم خاورمیانه ریخته و نفتشان فروخته می‌شود، نان ما در روغن است. اصولا هر جنگی که حتی ما یا اسرائیل در آن اطراف راه بیندازیم، به نفع تو هم هست؛ پس درستش این است که تو هزینه‌های جنگی ما را بپردازی. اصلا ما هر جنگی در هر جایی راه بیندازیم، به نفعت است. هر جنگی قیمت نفتت را زیاد می‌کند و می‌توانی سلاح بیشتر از ما بخری. ما همکاران خوبی هستیم. تو نفتت را بفروش و دلار جمع کن؛ ما دلارهایت را می‌گیریم و سلاح می‌دهیم.
بن‌سلمان با شیفتگی گفت: قسطی هم می‌دهید؟
ترامپ گفت: ای رذل پولکی. من خیلی خوشحالم که به اندازه نصف دنیا از تو دورم.
بن‌سلمان با غم گفت: نفرمایید قربان؛ باورم می‌شود ها.
ترامپ با دلجویی گفت: عوضش ناراحتم که این‌همه از نفت‌تان دورم.
بن‌سلمان با شعف گفت: ممنونم ارباب.