شفاخانه
بشری صاحبی
قسمت دوم
همه اهالی مینی‌بوس با هم خوش و بش می‌کردند... همه شاد و خوشحال بودند... و در چشم‌های هیچ کدامشان اثری از خواب نبود... خانمی قدکوتاه با چادری رنگی گل گلی از بین مسافر‌ها با یک پلاستیک فریزر پر از شکلات به سمت مسافر‌های تازه‌وارد آمد و به آن‌ها شکلات تعارف کرد و توضیح داد که همه مسافران مینی‌بوس با هم فامیلند... اهالی روستای ابریشم‌دره... کدخدا نذر کرده بوده که اگر این بار نوه‌اش پسر باشد یک مینی‌بوس از اهالی روستا را ببرد پابوس امام غریب و شکر خدا هفته قبل، عروسش آب چلش را هم ریخته... اسم نوه‌اش را هم به یاد امام هشتم رضا گذاشته‌اند...
مینی‌بوس می‌رفت و خاطره‌گویی‌های زن چادر رنگی به سر برای راضیه و کبری خانم حکم لالایی داشت...
***
حوالی ظهر بود که راضیه چشم‌هایش را باز کرد... خاطره نماز صبحی که بین خواب و بیداری‌توی شیروان خوانده بودند را مرور کرد و خیالش راحت شد که نماز صبحش قضا نشده ... مینی‌بوس وارد مشهد شده بود و در ترافیک بین اول شهر گیر کرده بود... بارش برف هم علاوه بر روسفید کردن چهره درختان، ترافیک را تشدید می‌کرد...
کبری خانم هنوز خواب بود اما مریم با همان سکوت ممتد و آن نگاه‌ها‌ی پر حرف بیدار شده بود و تا دید راضیه بیدار شده، خیره شد به او... راضیه هم به مریم لبخندی زد و یادش رفت به روزهایی را که مریم تازه به دنیا آمده بود... آن روز سید عبدالله، بابای مریم دیدنی بود... کل روستا را ناهار دعوت کرد و یک گوساله سر برید... خدا بیامرز خیلی دختردوست بود و دائما قربان صدقه مریم می‌رفت... اگرچه کارگری دست‌هایش زمخت و خشن کرده بود، اما دلی بزرگ و مهربان داشت... می‌گفت: پیامبر خدا همیشه پیش پای دخترش حضرت زهرا بلند می‌شده... این یعنی دختر خیلی عزیزه. مریم تک دختر سید عبدالله بود و حالا از فراق پدری به آن مهربانی به این روز افتاده بود... درست مثل راضیه که از فراق حسین، طاقت مشهد رفتن را هم نداشت... در و دیوار حرم و آیینه‌کاری صحن‌ها... ایوان طلا، نقاره‌خانه و ... همه و همه بوی حسین را می‌داد... آخر حسین خیلی عاشق امام رضا بود و راضیه تنهایی دلش تاب زیارت نداشت... اما وقتی حال مضطرب کبری خانم را دیده بود که چطور امید بسته به دست‌های او تا پلی باشند برای رسیدن به آغوش ضریح امام رئوف؛ از خجالت نتوانسته بود چیزی به کبری خانم بگوید و امیدش را ناامید کند...