دو دینار
حسنی احمدی
مرد مؤدب روبروی حبیبم محمد می‌نشیند و می‌گوید: ای پیامبر خدا می‌خواهم این دو دینار را در راه خدا بپردازم.
محمد لبخندی به چهره مرد زد و گفت: آیا والدین تو یا یکی از آن دو زنده‌اند:
مرد گفت: آری ای رسول خدا.
محمد گفت: برو و این دو دینار را خزج والدینت کن زیرا این کار برای تو بهتر است از آن‌که در راه خدا انفاقشان کنی.
مرد برخاست و رفت و به توصیه حبیبم محمد عمل کرد. چندی گذشت، مرد دوباره خدمت محمد رسید و گفت: ای پیامبر خدا آن کار را کردم و این‌ها دو دینار دیگر هستند که می‌خواهم در راه خدا انفاق کنم.
ـ آیا همسر داری؟
ـ آری.
ـ آن‌ها را خرج همسرت کن زیرا این کار برایت بهتر از آن است که در راه خدا انفاقشان کنی.
مرد بازگشت و این‌بار نیز به توصیه محمد عمل نمود. پس از مدتی باز مرد خدمت رسول مهربان ما رسید و عرضه کرد: ای پیامبر خدا آن کار را کردم و این‌ها دو دینار دیگرند که می‌خواهم در راه خدا انفاق کنم.
ـ آیا خدمتکار داری؟
ـ بله یا رسول خدا.
ـ آن‌ها را خرج خدمتکارت بکن زیرا این کار برایت بهتر از آن است که در راه خدا انفاقشان کنی.
مرد چنان کرد و بار دیگر با دو دینار بازگشت و گفت: ای پیامبر خدا این‌ها دو دینار دیگر است که می‌خواهم در راه خدا انفاق کنم.
محمد دست مرد را گرفت و گفت:
دینارها را بده و بدان که این دو دینار برترین دو دینار تو نیست بلکه ثواب آن دینارهای قبلی از ثواب این‌ها بیشتر است.