
معصومه
پاکروان
من
یکی از اهالی آپارتمان خیابان گل و بلبل هستم. اینجا ساختمانی است که هرگز روی آرامش
ندیده و به گمانم نخواهد دید.
در
یک روز معمولی مثل بقیه روزها با صدای آقای سالادی که آقای پزشکمهر را مخاطب قرار
داده بود خواب از سر همسایهها پرید! آقای سالادی چنان هو میکشید و چنان اظهار
تعجبی از دیدن آقای پزشکمهر کرد که اگر یک آدم فضایی یکهو به آپارتمان سقوط میکرد
اینقدر دچار تعجب نداشت! آقای سالادی لحظاتی رو به آقای پزشکمهر ایستاده، بعد از
مدتی که مبهوت قیافه او بود، هوم بلندی کشید و گفت:
-
این چه شکل و قیافهای است آقای پزشکمهر؟! چرا موهایت این مدلی شده است؟
آقای
پزشکمهر دستی میان موهایش برد و لب به دندان گزید و گفت:
-
ای بابا ...آقای سالادی... چیزی
نیست که آرایشگرم را عوض کردم!
آقای
سالادی چشمانش را به هم مالید و دوباره گفت:
-
همان آرایشگر قبلیتان که خوب
بود... چرا عوضش کردید؟
آقای
پزشکمهر که سعی میکرد آرام حرف بزند، با لحن ملایمیگفت:
-
راستش خواستم سرم را به دست
آشنا به باد بدهم!
آقای
سالادی با خنده گفت:
-
پزشکمهر جان یعنی بالأخره رفتی
آرایشگاه سلمانخان ؟
آقای
پزشکمهر با تکان سر تأیید کرد و گفت:
-
آقای سالادی چه کنم که این دلنازک است!
آقای
سالادی گفت:
-
مگر چه شده؟
...