«سلام بمبئی» بازگشت به سینمای کاباره‌ای

سینمای هند با المان‌های رقص و آواز پس از انقلاب جایی در سینما و تلویزیون ما نداشت و اکثر فیلم‌های هندی که از شبکه‌های مختلف تلویزیون پخش می‌شد با ممیزی بخش‌های رقص و آواز تنها به نمایش صحنه‌های درام و ماجراجویانه اثر توجه داشتند.

اکثر سینمارو‌های حرفه‌ای وقتی اسم سینمای هندی به گوششان می‌‌خورد عکس‌العمل نشان می‌دهند گویی فکر کردن به این نوع سینماهم حتی توهین به شعورشان به حساب می‌آید! جدای آن که هر کشوری فیلم‌های خوب و شاهکار خود را دارد، هند هم کارگردانان مطرحی چون «ساتیاجیت رای» را در تاریخ خود داشته. اما نکته حایز اهمیت بازگشت سینمای ایران به آثاری است که جزء آن‌که احساسات مخاطب را برانگیزد و رقص داشته باشد هیچ چیز دیگری ندارد. همان داستان همیشگی که در فیلم‌های هندی وجود دارد. دختری که به اجبار باید همسر فرد دیگری شود و نسبت به آن فرد هیچ علاقه‌ای ندارد و علاقه‌ای میان او و پسری از طبقه کارگر (که این به دانشجویی خارجی بدل شده) باعث دردسر برای خود، خانواده و پسر عاشق‌پیشه می‌شود.

در فیلم سینمایی «سلام بمبئی» مانند دیگر آثار هندی داستان بر اساس اتفاق جلو می‌رود، به صورت اتفاقی ماشین دختر پنچر می‌شود، بر اثر اتفاق پسر در اتوبوس ماشین دختر را می‌بیند، پیاده شده و در پنچرگیری به او کمک می‌کند، بر اثر اتفاق در حالی که منتظر تاکسی است دختر را می‌بیند، بر اثر اتفاق تمام دروسی که در دانشگاه تدریس می‌شود درباره «قلب» است و اتفاقاتی که کل داستان را پیش می‌برد.

...