خانه دو طبقه
معصومه کرمی
ـ زن چیکار داری می‌کنی؟ کی می‌ره تو اون خراب شده زیرزمین. رفتی خودتو اونجا اسیر کردی؟ این ظرف‌ها چیه کنار حوض؟
پیرزن دستش را به دیوار زیرزمین می‌گیرد و آرام از وسط خرت و پرت‌های ولو شده کف زیرزمین عبور می‌کند. پیرمرد تمام قد بالای پله‌ها با عصای چوبی کنده‌کاریش ایستاده، پیرزن از پله‌ها بالا می‌رود و رو به پیرمرد می‌گوید:
ـ برو کنار بذار رد بشم، می‌بینی که چی کار دارم می‌کنم، نظافت!!! بشینم در و دیوارو نگاه کنم؟!
پیرمرد سرش را تکان می‌دهد:
ـ آخر کی می‌ره تو این آشغال دونی؟! اگه با من باشه همه رو می‌ریزم دور.
پیرزن هن‌هن‌کنان از کنار پیرمرد رد می‌شود:
ـ بله تو بلدی همه چیزو دور بریزی اما من نه!
کنار حوض می‌رسد و روی چهارپایه پلاستیکی قرمز رنگ می‌نشیند، ظرف‌های خاک گرفته را داخل حوض فرو می‌برد، صدای عصای پیرمرد تا پشت سر پیرزن می‌آید، می‌ایستد، داد می‌زند:
ـ این آت و آشغالا را چرا می‌شوری، دور نمی‌اندازی حداقل بزار پایین تو همون زیرزمین بمونه.
پیرزن آبکشی قرمز را از حوض بیرون می‌آورد، روی لبه حوض می‌گذارد، دستش را با دامنش خشک می‌کند، به طرف پیرمرد برمی‌گردد و رو به او می‌گوید:
ـ دِ همین کارارو کردی که بچه‌ها رو فراری دادی رفتن دیار غربت، با این اخلاق بدت فکر کردی همه مثل من هستن که 50 ساله دارم تحملت می‌کنم؟!
پیرمرد دستی به سبیل سفیدش می‌کشد عینکش را جابجا می‌کند.
ـ استغفروالله، اونا خودشون دلشون هوایی بود. رفتنشون چه ربطی به من داره؟!
پیرزن روسری‌اش را روی موهای فرق بازکرده سفیدش جابجا می‌کند:
ـ اصلا اومدی خونه چی کار کنی؟ اعصاب منو به هم بریزی، برو پارک پیش همون پیرمردای غرغرو لنگه خودت.
پیرمرد عصایش را به زمین می‌کوبد و می‌گوید:
ـ ناهار چی پختی؟ لابد ظهر می‌خوای بگی وقت نکردم.
پیرزن لبه حوض را می‌گیرد، با فشار بلند می‌شود روبروی پیرمرد می‌ایستد:
ـ اصلا دیگه غذا درست نمی‌کنم می‌خوای چی کار کنی؟ 50 سال درست کردم چه گلی به سرم گذاشتی؟
پیرمرد قدمی به عقب بر می‌دارد و بلند می‌گوید:
ـ اصلا به من چه، هرچقدر دلت می‌خواد تو این خاک زیرزمین دست و پا بزن، من که وسایلمو جمع می‌کنم می‌برم طبقه بالا راحت می‌خوابم.
پیرزن دولا می‌شود و ظرف‌های ملامین را داخل حوض می‌ریزد:
ـ پس پیک نیک یادت نره، با خودت ببر بالا تا از گشنگی نمیری، من که غذا درست نمی‌کنم.
ـ باشه، فقط خودت خواستی یادت بمونه، دیگه پایین نمی‌آم.
پیرزن بشقاب ملامین را زیر شیر آب گرفته، داخل سبد روی لبه حوض می‌گذارد:
ـ بهتر، بالأخره منم بازنشستگی می‌خوام، هی غذای رژیمی بپز آقا بخوره، قندش بالا نره، فشارش بالا نره، من با یه لقمه نون و ماستم سیر می‌شم.
خورشید به وسط آسمان رسیده بود که پیرزن کار زیرزمین را تمام می‌کند، همه چیز برق می‌زد فقط لکه روی پله پایین پاک نمی‌شد، پیرزن هرچقدر دستمال را روی آن می‌کشید اثر نمی‌کرد، یاد سال‌ها پیش می‌افتد زمانی که وحید نمره ریاضی‌اش زیر 10 شده بود، پیرمرد آن روز زودتر از مغازه برگشته بود، بعد از دیدن نمره وحید او را در زیرزمین زندانی کرد و گفت که حق ندارد ناهار بخورد! اما بعد از اینکه خوابش برد پیرزن با بشقاب غذا خود را به زیرزمین رسانده بود، اما با صدای پریدن گربه از روی لبه حوض به گمان اینکه همسرش بیدار شده و الان صدای فریادش خانه را پر می‌کند، دستش لرزیده بود و کمی خورشت روی پله ریخته بود، آهی از ته دل می‌کشد. یکبار دیگر دستمال را محکم‌تر روی پله می‌مالد، دستانش درد می‌گیرد اما لکه پاک نمی‌شود. از جا بلند می‌شود، قفل در زیرزمین را می‌زند. صدای اذان که از گلدسته‌های مسجد می‌آید، وضو می‌گیرد، زیر لب صلوات می‌فرستد، به طرف اتاق می‌رود. جای خالی پیرمرد و لباس‌های او را در اتاق می‌بیند. نگاهی به آشپزخانه می‌اندازد، پیک نیک را هم با خود برده بود. جانمازش را پهن می‌کند. موقع دعای آخر نماز خمیازه‌ای بلند می‌کشد، از اذان صبح تا حالا کار کرده بود، سجاده را تا می‌کند، بالش تکیه داده به دیوار را زیر سر می‌کشد و با چادر نماز خوابش می‌برد.
پیرزن از جا بلند می‌شود و به حیاط می‌رود. مثل هر روز شلنگ را برمی‌دارد و گلدان‌ها را پر از آب می‌کند، خاک روی برگ درخت‌ها را با فشار انگشت روی شلنگ می‌شوید. پیرزن شلنگ را حلقه می‌کند و دور شیر آب می‌اندازد، با آب پاشی درخت‌ها و حیاط، حیاط خنک‌تر شده، لبه حوض می‌نشیند و به آب حوض نگاه می‌کند، کف آبی حوض جلبک بسته و سبز شده، یاد چند سال پیش می‌افتد که بچه‌ها دور حوض می‌دویدند، ماهی‌های قرمز در آب شنا می‌کردند. او و پیرمرد گلیمی‌گوشه حیاط می‌انداختند، سماور و چایی هم که همیشه آماده بود. پیرمرد فریاد می‌زد:
ـ وحید بدو برو دو تا نون سنگک داغ بگیر بیار عصرونه بخوریم، مینا تو هم برو سفره را بیار.
به طرف زیرزمین نگاه می‌کند، لبخندی از سر رضایت روی لب‌هایش می‌نشیند. لکه روی پله کمرنگ‌تر شده، زیر لب می‌گوید:
ـ خیلی تندی کردم خدا منو ببخشه.
با حسرت نگاهی به طبقه بالا می‌کند، چند روز بود پیرمرد بی‌صدا صبح به پارک می‌رفت و ظهر برمی‌گشت به اتاق بالا. دیگر طاقتش تمام شده بود، هر روز غذای رژیمی‌درست می‌کرد و هن‌و‌هن‌کنان پله‌ها را بالا می‌رفت. غذای داخل سینی را پشت در می‌گذاشت و آرام می‌گفت:
ـ تخم‌مرغ نخوری فشارت می‌ره بالا، غذا برات گذاشتم پشت در.
چند ساعت بعد می‌رفت ظرف‌های خالی را پایین می‌آورد. با بلند شدن صدای زنگ تلفن، به طرف اتاق می‌رود، گوشی را برمی‌دارد:
ـ قربون صدات برم وحید جون، مادر دورت بگرده، تو حیاط بودم داشتم باغچه آب می‌دادم، ببخشید دیر جواب دادم. شوخی می‌کنی گفتی کی می‌آیی؟ آخر هفته! مینا هم گفته میاد؟! باشه مادر منتظرتونم. بچه‌ها رو ببوس از طرف من.
ـ باید برم به حاجی هم بگم بچه‌ها دارن میان. دیگه بچه‌بازی در نیاره آبروم بره جلوی عروس و دوماد، بچه‌ها که می‌شناسنش.
پله‌ها را با زحمت بالا می‌رود، پشت در اتاق می‌ایستد، آرام می‌گوید:
ـ حاجی، وحید زنگ زد، داره با مینا آخر هفته میاد.
جوابی نگرفت، این‌بار بلندتر می‌گوید:
ـ تموم کن قهر و قهربازیو، باید آماده بشیم.
اما باز صدایی از اتاق نمی‌آید، بلندتر می‌گوید:
ـ بیا بیرون دیگه، و چند ضربه به در می‌زند.
بلند می‌گوید:
ـ چرا جواب نمی‌دی؟ تو که خوابت این‌قدر سنگین نبود؟
چیزی مثل برق از ذهن پیرزن می‌گذرد، در اتاق را باز می‌کند پیرمرد روی زمین افتاده، پیرزن به گریه می‌افتد، به طرف پیرمرد می‌رود، دستان سرد پیرمرد را در دست می‌گیرد، اشک‌هایش راه می‌گیرند روی چروک‌های صورتش، می‌گوید:
ـ تو که بی‌وفا نبودی، مگه قول ندادی همیشه کنارم بمونی؟ چند روزه قهر کردی اومدی بالا که چی رو ثابت کنی؟ چشماتو بازکن.
دست روی قلب پیرمرد می‌گذارد، دیگر نمی‌تپد! از ترس دستش را رها می‌کند و شروع به فریاد زدن می‌کند.
با صدای زنگ تلفن از خواب بیدار می‌شود صورتش از اشک خیس است هنوز چادر نماز روی سرش است..