تولد دوستانه

مهناز کرمی

ذوق‌زده رو به مادر می‌کنم:

ـ وای مامان چقدر خوشحالم امروز قراره دوستام بیان این‌جا، ممنون که اجازه دادی.

مادر لبخند می‌زند:

ـ والله از ترس عمه ملوکت جرأت نکردم به عمه زریت و لیلا همه بگم بیان. حالا بدو برو اون جارو برقی رو بردار خونه رو حسابی جارو کن،‌ گردگیری یادت نره...

امروز جشن تولدم بود. مادر هم که قربانش بروم تا تلافی جشن امروز را سر من درنمی‌آورد بی‌خیال نمی‌شد. حالا تا کل خانه را مانند شب عید خانه تکانی نمی‌کردم، دلش آرام نمی‌گرفت. به پذیرایی که می‌آیم با عمه که دست به کمر ایستاده روبرو می‌شوم. عمه نگاهش را به من می‌دوزد:

ـ آخه من نمی‌دونم، آدم تا وقتی این همه فک و فامیل داره، چرا باید برای تولدش دوستاشو دعوت کنه؟!

نمی‌دونم والله،‌ دختر هم بود دخترای قدیم! بزرگ‌تر که حرف می‌زد کوچک‌تر جرأت نمی‌کرد بگه نه...

بله... دختر هم بود دخترهای قدیم!‌حتما خودش دلش می‌خواست جشن تولدش را با دوستانش در برج میلاد بگیرد که با مخالفت‌ مادربزرگ خدا بیامرزم روبرو شده و مجبور شده در حضور مش‌ تقی و عیالش و کدخدا تیمور و اهل و عیالش تولدش را برگزار کند!‌ خودم را به نشنیدن می‌زنم و به اتاق می‌روم. جارو برقی را خِر کش می‌کنم و به پذیرایی می‌آورم. می‌دانستم از عمه نمی‌شود توقع کمک داشت. عمه نیم نگاهی به من می‌اندازد و به سمت آشپزخانه می‌رود و رو به مادر می‌کند:

ـ اووووووه،‌چه خبره این همه ساندویچ! آخه خدا رو خوش میاد این همه اسراف؟! کیک بس بود دیگه، حالا ساندویچ نباشه،‌ تولد از گلوی دوستای نرگس پایین نمی‌ره؟!

مادر دست از کار می‌کشد و به عمه خیره می‌شود:

ـ ملوک خانم، نفری یه ساندویچ درست کردم این کجاش زیاده؟!

عمه چشمانش را ریز می‌کند:

‌ـ مینا عوض اینکه به این نرگس کم عقل بگی برای تولدش، آقا حشمت و زری و پسر عمه‌ام و زن و بچه‌هاش و... دعوت کنه، وایسادی برای دوستاش بریز و بپاش می‌کنی؟! خب معلومه که دیگه نرگس خانم به حرف هیچ‌کس گوش نمی‌ده؟!

مادر ساندیچ‌‌ها را داخل یخچال می‌گذارد و میوه‌ها را داخل سینک می‌ریزد. عمه چشمانش را گرد می‌کند:

ـ وا،‌ مینا دیگه زیادی داری شلوغش می‌کنی! ‌یک نوع میوه بغلشم یه خیار بذار کافیه دیگه،‌ چه خبره آخه...

مادر که حسابی کلافه شده،‌ دست مرا می‌گیرد و داخل اتاقم می‌برد:

ـ خدا لعنتت کنه نرگس، من که بهت گفتم اگه بخوای دوستاتو دعوت کنی عمه‌ات ترجبح می‌ده کل فامیل رو جمع کنه اما اونا نیان!

مادر را به آرامش دعوت می‌کنم:

ـ‌حقش بود می‌فرستادیمش خونه عمه زری تا دیگه انقدر ساز مخالف نزنه!

حالا کیک رو ببینه حتما دچار حمله عصبی می‌شه...

مادر انگشتش را روی بینی می‌گذارد و هیس می‌گوید:

ـ آروم نرگس،‌ همین‌جوری عمه‌اتت سایَمون رو با تیر می‌زنه،‌ وای به حالا اینکه بفهمه داریم درموردش چی می‌گیم. پاشو بریم بیرون تا شک نکرده.

وارد پذیرایی که می‌شویم،‌ عمه را آماده رفتن به بیرون می‌بینم.

مادر رو به عمه می‌کند:

ـ کجا به سلامتی؟!

عمه خنده‌ای می‌کند:

ـ دارم می‌رم پیش فرنگیس، زود برمی‌گردم.

خداروشکر که داشت می‌رفت پیش دوستش، این‌جوری هم اعصاب خودش راحت بود هم می‌گذاشت ما به کارهایمان برسیم. خدا پدر فرنگیس را بیامرزد. بعد از رفتن عمه، ‌مشغول تزئین و کارهای دیگر می‌شویم. مادر نفس عمیقی می‌کشد:

ـ ای وای، از صبح انقدر عمه‌ات غر به جونم زد که نفهمیدم دارم چکار می‌کنم. باور کن اگه یه ساعت دیگه خونه می‌موند، دیوونه می‌شدم.

نگاه حق به جانبم را به مادر می‌دوزم:

ـ حالا اگه عمه زری و لیلا رو هم دعوت می‌کردیم باز عمه یه بهانه دیگه می‌گرفت.

مادر نوچ نوچی می‌کند:

ـ واااای، ول کن نرگس! دلم غش رفت. حالا هم که نیست همش حرفشو می‌زنی و تن منو می‌لرزونی. حداقل بذار این یه ساعتی که نیست یه کم اعصابمون آروم باشه!

باشد مادر جان! چه بداخلاق و بی‌اعصاب! خودش هر چی می‌گفت چیزی نبود، من که حرف می‌زنم اعصابش به هم می‌ریزد. ساعتی بعد درِ خانه باز می‌شود و عمه ملوک خرامان خرامان وارد می‌شود. من و مادر با چشمان گرد شده به عمه خیره می‌شویم. عمه نیشخندی می‌زند و دستش را در هوا تکان می‌دهد:

ـ فرنگیس سلام رسوند. همین که فهمید امروز تولد نرگسه گفت بیا یه دست به سر و روت بکشم. منم تو رو دربایستی قرار گرفتم...

اووو! عمه ملوک و رو دربایستی!‌ معنی یک دست به سر و رو کشیدن را هم فهمیدیم. عمه فقط یک دست لباس عروس کم داشت!

عمه با عجله به سمت اتاقش می‌رود و در همان حال رو به مادر می‌کند:

ـ من برم زود لباسامو عوض کنم تا مهمونا نیومدن!

نگاهی به مادر می‌اندازم و لب ور می‌چینم:

ـ فقط موندم چه جوری این همه زحمتی که امروز عمه برای تولدم کشید رو جبران کنم! من که تولدمه هنوز وقت نکردم موهامو شونه کنم...

مادر با دست مرا به طرف اتاقم می‌فرستد:

ـ وای نرگس چقدر غر می‌زنی، خب تو هم برو آماده شو. چیکار کنم این‌جا مثل مترسک وایسادی در و دیوارو نگاه می‌کنی...

بله... از صبح این همه کار انجام داده بودم و الان جوابم این بود. عمه ملوک که موضعش را مشخص کرده بود. او عادتش بود در هنگام کار چیزی را برای قهر کردن بهانه کند و از زیر کار شانه خالی کند. این وسط من بودم که باید جور او را هم بکشم! به اتاقم می‌روم، عمه خودش را به من می‌رساند:

ـ نرگس بیا خودم آماده‌‌ات کنم، راستی خوشگل شدم؟!

ـ آخ،‌آخ، پس چرا اون تاجی رو که برای عروسیِ محسن خریدی روی موهات نذاشتی!

عمه دستی به موهایش می‌کشد:

ـ ای وای راست می‌گی نرگس،‌ خودم چرا یادم نبود!

بالأخره با این ترفند عمه را راهی اتاقش می‌کنم و آماده می‌شوم. یکی یکی دوستانم از راه می‌رسند. قیافه عمه با آن تاج و صورت رنگ و وارنگش دیدنی شده بود. عمه ذوق‌زده برای لحظه‌ای از کنارم تکان نمی‌خورد عکسی نبود که عمه در آن نباشد!‌ مادر کیک را می‌آورد. عمه با دیدن آن قیافه‌اش در هم می‌رود. فکر کنم پیش خود احساس کرده بود که کیک من نیم کیلو از کیک تولد خودش بیشتر شده!‌ از آن‌جا که رگ خواب عمه را می‌دانستم. برای فوت کردن شمع‌ها،‌ از عمه می‌خواهم که مرا همراهی کند!‌ عمه کم‌کم سگرمه‌هایش باز می‌شود و ریز می‌خندد. قبل از فوت کردن من عمه با فوتش چنان طوفانی به پا می‌کند که کل شمع‌ها یک‌جا خاموش می‌شود. خب خداروشکر که توانسته بودم عمه را راضی کنم. بعد از تمام شدن تولد و رفتن دوستانم،‌ عمه روی مبل می‌نشیند:

ـ وای نرگس،‌ بدو برو عکسایی که انداختیم رو بیار ببینم. یکی از دوستات همش به من می‌گفت: اصلا سنتون بهت نمیاد. من فکر می‌کردم شما از نرگس چهار، پنج سال بزرگ‌تری!

خدا دوستم شرین را خفه نکند. این حرف را به شوخی زده و عمه هم باور کرده بود. مکافات من بعد از این تازه شروع می‌شد. مقایسه‌هایی که عمه، با من و خودش می‌کرد.

عمه دستی به سر و صورتش می‌کشد و پشت چشمی نازک می‌کند و رو به مادر می‌کند:

ـ بفرما مینا خانم، تحویل بگیر! چند بار بهت گفتم تو هم مثل من بیا پیاده‌روی بلکه یه کم لاغر شی، گوش نکردی. دوستای نرگس فکر می‌کردن من بیست سال از تو کوچک‌ترم!

مادر نگاه بهت‌زده‌اش را به من می‌دوزد:

ـ آره نرگس،‌ عمه‌ات راست می‌گه؟!

مادر که رنگ به رو نداشت نگاهش را به من دوخته بود. عجب ساده‌ دلی بود مادر! چشمکی به مادر می‌زنم. او متوجه قضیه می‌شود. رو به عمه می‌کنم:

ـ عمه تولد بهت خوش گذشت؟!

او که در آسمان‌ها سیر می‌کرد نفس عمیقی می‌کشد:

ـ خیلی، نرگس یادت باشه واسه سال دیگه دوستاتو برای تولدم دعوت کنی!

خنده زیر زیرکی می‌کنم. با آمدن پدر به سمتش می‌روم:

ـ سلام بابا،‌ خوش اومدی.

پدر بوسه‌ای بر پیشانی‌ام می‌زند:

ـ دخترم تولدت مبارک.

نگاه پدر روی عمه خشک می‌شود:

ـ به‌به،‌ به سلامتی قراره بری عروسی ملوک؟!

عمه آب دهانش را فرو می‌دهد:

ـ نه داداش، واسه تولد نرگس یه دستی به سر و روم کشیدم...

پدر لبخندی می‌زند و رو به من می‌کند:

ـ تولد خوش گذشت؟!

قبل از اینکه مجال جواب دادن پیدا کنم،‌ عمه رو به پدر می‌کند:

ـ داداش یادته قدیم‌‌ها چهار تا فامیل رو دور هم جمع می‌کردن و جشن می‌گرفتن، نه مثل این دوره که حرف، حرف بچه‌هاست. حالا زری بفهمه تولد نرگس بوده و به اون نگفتیم چی پیش خودش فکر می‌کنه،‌ ها؟!

مادر رو به عمه ملوک می‌کند:

ـ ملوک جان ناراحت نباش،‌ زری و آقا حشمت،‌ امشب قراره واسه شام بیان این‌جا!

رنگ از روی همه می‌پرد:

ـ وا، کِی به اونا گفتی که من نفهمیدم؟!

رنگ عوض کردن عمه به وضوح مشخص بود. می‌دانستم مادر برای تلافی کارهای عمه این شوخی را کرده. من و مادر و پدر که می‌خندیم تازه عمه متوجه شوخی‌ مادر می‌شود. عمه خودش را جمع و جور می‌کند:

ـ نه،‌ می‌خواستم بگو اومدنی لیلا و محسن رو هم بیارن،‌ همین!

بله... ما هم که می‌دانستیم عمه چقدر دلش می‌خواهد که لیلا هم این‌جا باشد!!