مثل مردم
حسنی احمدی
مدینه در شرایط خاصی است. نرخ نان و گندم به شدت افزایش یافته و مردم به شدت نگران و مستاصل هستند. صادق آل‌محمد خدمتکارش را فرا‌می‌خواند و از او می‌پرسد:آیا ما امسال در خانه گندم داریم؟
خدمتکار با خوشحالی می‌گوید: بله؛ به اندازه یک‌سال در خانه گندم داریم و مشکلی از نظر تهیه نان احساس نمی‌کنیم. چهره جعفربن محمد کمی در هم می‌رود، فکر کرده و خطاب به خدمتکار می‌گوید: آن‌ها را به بازار ببر و برای فروش در اختیار مردم بگذار.
خدمتکار متعجب می‌گوید: گندم در مدینه نایاب است. اگر این‌ها را بفروشیم دیگر خریدن آن برای ما میسر نمی‌شود. جعفر بن محمد همچنان متفکرانه سوال می‌کند: مردم نان خود را چگونه تهیه می‌کنند؟ خدمتکار که از این سوالات مولایش شگفت‌زده و حیران است می‌گوید: روزانه نانشان را تهیه می‌کنند و گاهی گندم و جو را با هم مخلوط می‌کنند.
فرند حبیبم محمد دستی به محاسنش می‌کشد. لبخندی به خدمتکار می‌زند و می‌گوید: بعد از این نان این خانه را روز به روز از بازار خریداری کن تا با دیگران در تهیه نان تفاوتی نباشد. باید نان ما نیمی از گندم و نیمی از جو باشد چرا که وقتی مردم محتاجند و ما توان رفع احتیاجشان را نداریم باید با آنان همدردی کنیم.
جعفر بن محمد دیگر سکوت می‌کند تا خدمتکار بتواند به بازار رفته و گندم‌ها را بفروشد. او هم مانند حبیبم محمد به فکر مردم است، مردم...