دعای خیر مادر

مهناز کرمی

چرخ خرید را به دنبال خود می‌کشم. می‌ایستم تا نفسی تازه کنم‌، سربالایی نفس‌گیریست‌. از بازار تره‌بار تا خانه راهی نیست‌، اما سنگینی باری که با خود می‌کشم راه را به نظرم دو چندان کرده.

به کوله بار خرید نگاهی می‌اندازم‌:

-‌ علی‌، امشب مهمون داریم‌. لا‌اقل تو خریدها رو انجام بده تا من بتونم به کارها برسم‌.

-‌ نگار جان خودت که می‌دونی من امروز یه دنیا کار دارم‌. نمی‌تونم در مغازه رو ببندم‌. حتی هنوز وقت نکردم لباس‌هایی رو که از بازار آوردم تو ویترین بچینم‌.

دسته چرخ را می‌گیرم و به دنبال خود خِرکِش می‌کنم تا خانه‌.

با دستانی یخ‌زده از سرما‌، کلید را در قفل خانه می‌چرخانم. وارد پارکینگ می‌شوم. از سوز خشک هوا، پوست صورتم گِز گِز می‌کند. در آسانسور را باز می‌کنم و چرخ خرید را هل می‌دهم داخل آسانسور. دکمه 2 را فشار می‌دهم. با ایستادن آسانسور وارد پاگرد می‌شوم. در آپارتمان را باز می‌کنم و نایلون‌های خرید را یکی یکی به آشپزخانه می‌برم. از قابلمه روی اجاق گاز بخار بلند می‌شود. درش را بر می‌دارم. فسنجان در حال جوشیدن است. می‌گذارم تا حسابی جا بیفتد. به سراغ فریزر می‌روم. کشو را باز می‌کنم و بسته‌های مرغ منجمد شده را بیرون می‌آورم. داخل یخچال ژله‌ها در جام‌های پایه بلند، مانند رنگین کمانی به رنگ‌های زرد و نارنجی و قرمز به ردیف جا خوش کرده‌اند.

میوه‌ها را داخل سینک می‌ریزم و می‌شویم. به سراغ وسایل تزئینی داخل کمد دیواری می‌روم. بسته را بیرون می‌کشم. با کاغذهای رنگی ریسه‌ای و بادکنک، پذیرایی را تزئین می‌کنم.

اگر نازنین خانه بود نمی‌گذاشت به این راحتی به کارهایم برسم دستی به سر و گوش خانه می‌کشم. میز آرایش را مرتب می‌کنم. خودم را در آینه می‌بینم. زنی با ظاهری خوشحال، اما خسته. عکس عروسیمان بالای تخت در قابی چوبی خود‌نمایی می‌کند. امشب دهمین سالگرد ازدواجمان است. نگاهم را به صورت علی می‌دوزم‌:

- علی جان، امشب مهمون داریم، دیر نکنی‌ها...

- چشم نگار خانم، سعی می‌کنم زود بیام.

نگاهم را از قاب عکس می‌گیرم. به آشپزخانه می‌روم. میوه‌های شسته شده را در ظرف پایه‌دار کریستال می‌چینم. مرغ‌ها را یکی یکی در تابه سرخ می‌کنم و در قابلمه می‌چینم. با کمی‌آب و زعفران دم کشیده می‌گذارم که بپزد. در قابلمه فسنجان را برمی‌دارم حسابی جا افتاده و روغن انداخته. کتری در حال جوشیدن است.

بخار غلیظی از لوله‌اش بیرون می‌زند. زیر شعله را کم می‌کنم. دو قاشق چای و کمی ‌هل و دارچین به همراه آب جوش داخل قوری می‌ریزم. بخاری مطبوع و خوشبو از داخل قوری به مشامم می‌رسد.

نگاهی به دور و بر می‌اندازم. کارها تقریبا تمام شده. به اتاق می‌روم. مانتو و شالم را از روی رِگال برمی‌دارم.

به سمت شیرینی فروشی سر کوچه می‌روم تا کیکی را که از قبل سفارش داده‌ام تحویل بگیرم. هوا گرفته و سرد است. صدای دسته جمعی قار قار کلاغ‌ها که مانند گروه کُر ریتم گرفته‌اند، سکوت کوچه را شکسته.

سوز سردی صورتم را می‌گزد. پا تند می‌کنم، به شیرینی‌فروشی می‌رسم. کیک را تحویل می‌گیرم و به خانه برمی‌گردم.

آن را داخل یخچال جای می‌دهم. به ساعت شماطه‌دار روی دیوار پذیرایی چشم می‌دوزم. ساعت 5 غروب را نشان می‌دهد. زنگ آیفون به صدا در می‌آید. گوشی آیفون را بر‌می‌دارم‌:

- کیه ؟

- باز کن مادرجون

دکمه آیفون را فشار می‌دهم، مادر به همراه دخترم نازنین است. از بس این وروجک شیطان و بازیگوش است از مادر خواسته بودم امروز او را پیش خود نگاه دارد. تا جلوی دست و پایم را نگیرد. در آپارتمان را باز می‌کنم منتظر آمدنشان می‌مانم. نازنین با سر و صدا در آسانسور را باز می‌کند و بیرون می‌دود. پشت سرش مادر نفس نفس زنان با صورتی سرخ از آسانسور وارد پاگرد می‌شود:

- سلام مادر جون خوش اومدی.

- سلام مادر، حالت چطوره دخترم‌؟

نازنین با هیجان خودش را در آغوشم رها می‌کند‌:

- مامان جون دلم برات یه ذره شده بود.

صورتش از سرما گل انداخته. برق چشمانش و جست و خیزش مرا به وجد می‌آورد.

مادر را می‌بوسم و به خانه دعوتش می‌کنم. او با راه رفتنی کِش‌دار خودش را به مبل می‌رساند‌:

- ای وای، امان از این پا درد لعنتی‌!

به آشپزخانه می‌روم. نازنین ذوق زده به سمتم می‌آید‌:

- وای مامان جون، خونه چه خوشگل شده. چقدر بادکنک و کاغذ رنگی... آخ جونم. تولدم مبارک از شور و نشاط دخترکم سر ذوق می‌آیم. نگاهی به جثه ظریفش می‌دوزم و لبخند می‌زنم.

با دو فنجان چای پیش مادر بر‌می‌گردم. سینی را روی میز می‌گذارم:

- بفرمایید مادر، هوا سرده چای می‌چسبه. مادر فنجان را برمی‌دارد:

- به به، چه چای خوشرنگی. دستت درد نکنه دخترم.

- نوش جان.

مادر نگاهی به دور و برمی‌اندازد‌:

- علی کجاست ؟

نگاهم را به صورت مادر می‌دوزم‌:

- سرکاره، زود بر‌می‌گرده.

مادر نفس عمیقی می‌کشد‌:

- امشب کیا دعوتن نگار جان‌؟!

ظرف شکلات را به سمت مادر می‌گیرم‌:

- به امیر و پریسا زنگ زدم گفتم. از طرف علی هم مادر و خواهرش میان. مادر تکانی به خود می‌دهد و روسریش را از روی سر بر‌می‌دارد‌:

- امیر که می‌دونم میاد. بهم زنگ زد و گفت میاد دنبالم قبول نکردم. نمی‌خواستم بهشون زحمت بدم.

مادر آهی می‌کشد‌:

- مادر جون، علی نتونست وام رو برای خرید خونه جور کنه؟!

بغض می‌کنم. نگاهم را به گل قالی می‌دوزم‌:

- نه مادر، دیشبم صاحبخونه به خاطر یه مسئله کوچیک و پیش پا افتاده با علی بحثش شد.

به آشپزخانه می‌روم تا مادر متوجه ناراحتی‌ام نشود. با دست مانع از چکیدن قطره اشکی که روی صورتم راه گرفته می‌شوم.

مادر از داخل پذیرایی می‌گوید‌:

- غصه نخور دخترم، ایشالله همه چی درست میشه به خدا توکل کن، خودش حلال تمام مشکلاته.

- انشالله مادر، توکّل به خدا

صدای زنگ آیفون ادامه صحبت‌هایمان را قطع می‌کند. میهمان‌ها از راه می‌رسند، صدای گپ و گفتمان بالا می‌رود و...

به ساعت روی دیوار نگاهی می‌اندازم، ساعت 7 شب است، گوشی را از روی میز غذاخوری بر‌می‌دارم به اتاق خواب می‌روم. شماره علی را می‌گیرم. خاموش است. با دست پرده پنجره اتاق را کنار می‌زنم. نور چراغ برق، کوچه را روشن کرده. برف آرام آرام و رقص‌کنان روی زمین می‌نشیند. همه جا سپید پوش شده. درختان مانند آدم برفی شده‌اند. پنجره را کمی ‌باز می‌کنم تا هوای خانه عوض شود. پرده را رها می‌کنم. به پذیرایی بر‌می‌گردم، مادرِ علی به سمتم می‌آید‌:

- مادرجون، علی همیشه انقدر دیر میاد خونه‌؟!

مِن و مِنی می‌کنم:

- نه، نه... امروز حتما براش کاری پیش اومده دیر کرده. ساعت از 8 شب گذشته، علی هنوز برنگشته. نازنین لب ورچیده و خسته تکانم می‌دهد‌:

- مامان پس بابا کی میاد ؟!

صورت نرمش را می‌بوسم‌:

- الهی قربونت برم، میاد عزیزم.

با صدای چرخیدن کلید در قفل، همه سرها به سمت در ورودی می‌چرخد. علی با ورودش به خانه از دیدن تزئینات و میهمان‌ها شوکه می‌شود‌:

- سلام، خیلی خوش اومدید. معذرت می‌خوام که دیر کردم. با دلخوری نگاهم را به علی می‌دوزم.

او از میهمان‌ها عذر‌خواهی می‌کند و به آشپزخانه می‌رود من هم به دنبالش. نازنین با هیاهو و هیجان در حال توضیح دادن به علی می‌شود‌:

- بابا این بادکنک‌ها روی می‌بینی‌؟ برای تولد منه‌!

مامان اینا رو چسبونده به دیوار که واسم جشن تولد بگیره.

علی دستی به سر نازنین می‌کشد‌:

- بابا جون تولد تو اردیبهشت بود که تموم شد. ایشالله سال دیگه تولد 6 سالگیتو می‌گیریم، باشه؟!

دست نازنین را می‌گیرم. او را آرام می‌کنم و به پذیرایی می‌فرستم. به سمت علی می‌چرخم‌:

- علی واقعا که... مگه نمی‌دونستی امشب مهمون داریم‌؟!

علی که هنوز قیافه‌اش شبیه علامت سؤال است، نگاهش را به من می‌دوزد‌:

- نگار قرار نبود مامان و سارا هم باشن، تزئینات و... ماجرا چیه‌؟!

دستش را می‌گیرم‌:

- میخواستم امشب غافلگیرت کنم. اما حالا بیا بریم پیش مهمونا. ناراحت میشن تنهاشون گذاشتیم.

علی که مثل بچه‌ها ذوق کرده نگاه خیره‌اش را به چشمانم می‌دوزد‌:

- امشب چه خبره‌؟! میشه بگی نگار‌؟!

دستش را می‌کشم و به پذیرایی می‌برم. میهمان‌ها با دیدنمان گل از گلشان می‌شکفد. قرار بر این می‌شود که اول شام را بخوریم بعد علی را غافلگیر کنیم. میز شام را می‌چینیم و شام را در فضایی شاد دور هم می‌خوریم.

بعد از شام نوبت کیک می‌شود. آن را از یخچال بیرون می‌آورم. نازنین هیجان زده بالا و پایین می‌پرید و از ته دل خوشحالی می‌کرد. چقدر دنیای بچه‌ها شیرین و دوست ‌داشتنی بود. میهمان‌ها با دیدن کیک شروع به دست زدن و هورا کشیدن می‌کنند. علی از همه جا بی‌خبر نگاهش روی نوشته کیک خیره می‌ماند‌:

- ای کلک، امشب سالگرد ازدواجمونه‌؟! پس قضیه این بود. انقدر گرفتار کار بودم که به کلی فراموش کردم. اما خبر نداری که منم یه خبر غافلگیر کننده برات دارم.

از خوشحالی روی پا بند نبودم. رو به علی می‌کنم:

- بگو علی، جون نگار. زود باش.

علی خنده‌ای می‌کند و رو به میهمان‌ها می‌کند‌:

- از این که زحمت کشیدید و تشریف آوردید ازتون ممنونم. امشب برای همسر عزیزم یه خبر خوب دارم و خوشحالم که در حضور شما این خبر رو بهش می‌دم.

علی برگه‌ای از جیب پیراهنش بیرون می‌آورد‌:

- این برگه دریافت وام خونه است که امروز گرفتم.

امیدوارم بتونیم با خرید یه خونه جمع و جور و نقلی از اجاره‌نشینی خلاص شیم.

دو دستم را به هم می‌کوبم و از ته دل می‌خندم.

اشک در چشمانم حلقه می‌زند. این بهترین خبری بود که علی می‌توانست به من بدهد.