گمان کنم تشنه‌ای
حسنی احمدی
محمدبنعلی هاشمی از مخالفان شیعیان و فرزندان رسولم محمد است. او به سوی خانه جواد اهل بیت در حرکت است و تشنگی بی‌تابش کرده است. او با خود می‌اندیشد. دارویی که دیشب خورده‌ام مرا تشنه کرده است ولی من از او طلب آب نخواهم کرد.
علی هاشمی وارد خانه محمدبنعلی می‌شود و می‌نشیند، جواد نگاهی به چهره مرد می‌کند و می‌گوید: گمان کنم تشنه‌ای.
محمدبنعلی هاشمی جواب می‌دهد: آری.
جواد رو به خدمتکار خود می‌کند و می‌گوید: برای ما آب آشامیدنی بیاور.
علی‌بن‌هاشمی اندوهگین و پریشان می‌شود و با خود می‌گوید اکنون آب مسموم می‌آورند.
غلام آب را می‌آورد، جواد تبسمی به چهره مرد می‌کند و می‌گوید: آب را به من بده و بعد کمی از آب می‌نوشد و آب را به دست محمدبنعلی هاشمی می‌دهد، مرد آب را می‌نوشد. لحظاتی می‌گذرد باز تشنه شده است اما ترس دارد که باز آب طلب کند.
جواد می‌گوید: باز هم تشنه شدی؟
مرد سرش را پایین می‌اندازد و می‌گوید: بلی.
و غلام بار دیگر آب می‌آورد. محمدبنعلی هاشمی هنوز در خیالات خودش گمان می‌کند آب مسموم است و از خوردن آب وحشت دارد. خدمتکار جامی از آب را می‌آورد. جواد باز جام را در دست می‌گیرد و کمی از آن می‌نوشد و در‌حالی‌که به چهره مرد لبخند می‌زد جام آب را به طرفش می‌گیرد. محمدبنعلی هاشمی آب را می‌نوشد.
این‌بار افکار دیگری به ذهنش هجوم آورده است: شیعیان درست می‌گویند او از اسرار و رازهای دل مردم آگاه است.