وسوسه خرید خوراکی در خانم‌های جوان
قلقلک‌ها و چشمک‌ها
طیبه رسول‌زادگان
بی برو برگرد خرید یکی از جذاب‌ترین و وسوسه‌انگیزترین سرگرمی‌های یک خانم است؛ چه خانمش پا به سن گذاشته و دنیادیده باشد و چه جوان و تازه‌عروس. و چه چیزی بهتر از سوپرمارکتی پر زرق و برق یا شعبه‌ای از یک فروشگاه زنجیره‌ای بزرگ که به همه خواسته‌ها و نیازهای پیدا و پنهان خانمی جوان، یک‌جا پاسخ بدهد و حتی برای مشتری‌های پر و پا قرص خودش، در هر بار مراجعه، پیشنهادهای جذاب و هیجان‌انگیز جدید و ندیده و نشناخته‌ای را هم در آستین داشته باشد؟! و بدین ترتیب روز به روز و لحظه به لحظه مشتری‌ها را شیفته و دلباخته خود کند و حضور زود به زودشان را در راهروهای رنگارنگ فروشگاه، مستدام!
سفره رنگین نازنین
نازنین هم مثل خیلی از نوعروس‌ها دوست دارد خودش و خانه زندگی و آشپزخانه و یخچال و کابینت و روی میز ناهار و شام و صبحانه‌اش آراسته باشد و در این آراستگی چند قدمی هم جلوتر از زیبایی و تمیزی و نظم و ترتیب بردارد و نه تنها همگی در هیچ زمان و مکانی چیزی کم و کسر نداشته باشند که حتی روز به روز رنگ‌ها و عطرها و طعم‌های ویژه‌تر، متنوع‌تر، نایاب‌تر و خاص‌تری را برای آقای همسر و خانواده محترمشان و کلیه دوستان و آشنایان و حتی همسایگان رونمایی کند.
برای همین هر روز خدا پایش بیرون از خانه است و در حال سرک کشیدن در مغازه‌هاست؛ مبادا که محصول خوش‌طعم و خوش‌عطری به بازار آمده باشد و او اولین‌بار روی میز دخترعمه شوهر و سر سفره مادرشوهر و روی میز آشپزخانه یکی از جاری‌ها با آن مواجه شود و غافلگیر گردد!
حالا بماند که یک روز در میان هم در سوپرمارکت بزرگ محله و آن شعبه از فروشگاه بزرگ زنجیره‌ای معروف که تازگی‌ها در محله‌شان سبز شده حاضر می‌شود، فروشگاهی که می‌تواند کل سوپری‌های فسقلی منطقه را فقط در یکی از بخش‌های کوچکش قورت بدهد.
بارها شده که عروس جوان ترجیح داده محض خاطر سفره رنگینش هم که شده سحرخیز باشد و صبح اول وقت پشت درهای فروشگاه به انتظار بنشیند و به قول قدیمی‌ها زنبیل بگذارد مبادا که کسانی زودتر از او وارد فروشگاه شوند و محصول جدیدی را زودتر از او ببینند و بردارند و سر او بی‌کلاه بماند. مبادا که آخرین قوطی مربایی خاص، فقط به خاطر یک لحظه دیرتر جنبیدن یا معطل ماندن پشت چرخ خرید مشتری جلویی، از دستش برود چون نتوانسته راهروهای مواد شوینده را به سرعت طی کند و به راهروی ترشیجات و مرباجات برسد! از این پیشامدها آن‌قدر به سرش آمده و حسرت به دل مانده که حالا روزگارش شده برنامه‌ریزی دقیق و حساب‌شده برای حضور پشت درب‌های بسته فروشگاه.
نازنین همیشه از قبل لیست خریدش را آماده می‌کند و توی دستش نگه می‌دارد و تا باز شدن درهای فروشگاه چند باری مرورش می‌کند ولی نمی‌داند چرا همین که وارد فروشگاه می‌شود یهویی کم‌حافظگی‌اش گل می‌کند و لیست هم معلوم نیست توی کدام جیب مانتو یا کیفش فرو می‌رود و نازنین‌‌جان بی‌اختیار در فضای خنک و مطبوع و نیز رنگ و موسیقی ملایم فروشگاه غرق می‌شود. عجله برای خرید و زود برگشتن به خانه برای ناهار درست کردن و تماشای همزمان تکرار سریال دیشب، جایش را به آرامش و سکون و تمرکز بر روی کالاهای مرتب چیده شده در قفسه‌ها می‌دهد.
آرام و بی‌دغدغه بین راهروها قدم می‌زند و نگاهش را خیلی با حوصله روی محصولات جدید می‌اندازد و با آرامش برمی‌داردشان، قیمتشان را چک می‌کند، تاریخ تولید و انقضایشان را نگاهی می‌اندازد و معمولا هم می‌پسندد و یکی دوتایی را توی دستش می‌گیرد. بعد با این‌که هنوز خیلی مانده به قسمت گوشت و ماهی برسد و برای ناهار و شام این هفته گوشت قرمز و سفید بردارد متوجه می‌شود بهتر است اول از همه بگردد و چرخ خریدی از یک گوشه فروشگاه برای خودش دست و پا کند چون با آن وضعیت که سس و مربا و شامپو و پودر رختشویی و مسواک و چند بسته بیسکویت را به سختی در بغل گرفته، خیلی بعید است بتواند گوشت و ماهی هم انتخاب کند، چه برسد به این‌که بخواهد اقلام پروتئینی انتخابی‌اش را تا صندوق، حمل هم بکند!
سر ظهر که به خانه برمی‌گردد باز هم مثل دفعات قبل مجبور شده از کارت بانکی‌اش استفاده کند و این یعنی از مقدار پول نقدی که برای خرید اقلام مصرفی آن هفته خانه همراهش برده بود، عبور کرده و این خبر خوبی برای روزهای آخر ماه نخواهد بود!
دردسرهای لیلا
خیلی پیش می‌آید که لیلا اصلا قصدی برای خرید ندارد و صرفا برای خوش‌گذرانی سری به فروشگاه‌های بزرگ می‌زند تا از فضای دلپذیرشان استفاده کند و سرش گرم شود. ولی همین که وارد فروشگاه می‌شود کم‌کم بوهای وسوسه‌کننده و ظاهر پر زرق و برق خوراکی‌ها کار خودش را می‌کند و قلقلکش می‌دهد برای خرید.
این وسوسه اولش با مقاومت لیلا مواجه می‌شود و او با سرسختی خودش را به طرف قفسه‌های دیگر هل می‌دهد ولی مقاومت خیلی هم کار آسانی نیست به خصوص اگر بوی خوش خوردنی در حالی دماغ آدم را پر کرده باشد که گرسنه هم باشد. یا با عبور از میان خوراکی‌های آماده خوردن، یاد و خاطره آن دسته‌شان که قبلا آزموده، بیاید جلوی چشمش و باز هم قلقلکی به قلقلک‌های قبلی اضافه شود. آن وقت است که احتمالا با خودش می‌گوید: «فقط یه چیپس ساده می‌گیرم و بس.» بعدش فکر می‌کند: «خب، من که دارم خرج می‌کنم لااقل همین چیپس رو بزرگ بگیرم که ارزش خریدش رو داشته باشه.» بعد با خودش حساب می‌کند: «حالا که دارم می‌گیرم، خب باهاش یه ماست موسیر یا چکیده هم بگیرم که بهم بچسبه و یه حال اساسی به خودم داده باشم» و خودش را این‌طور راضی می‌کند: «اگه همین‌ها رو می‌خواستم از بیرون بگیرم خیلی پولش بیشتر می‌شد... اگه الان نگیرم فردا پس‌فردا که باز دلم هوس چیپس و ماست کرد می‌رم از سوپری سر کوچه می‌گیرم که یک ریال هم تخفیف نمی‌ده، پس بهتره همین الان از همین‌جا و با تخفیف بگیرم... همین خودش یعنی سود!» و بعد لبخندی پیروزمندانه می‌زند و از این‌که فکر اقتصادی دارد به خودش می‌بالد.
و به این ترتیب اولین خریدها با خریدی ساده و کوچک و نسبتا ارزان کلید می‌خورد و اگر زودتر به طرف صندوق‌های فروشگاه نرود هیچ بعید نیست که وسوسه‌های بعدی هم به سراغش بیاید و خودش را در حالی پیدا کند که نیم کیلو آب نبات ترش و چندین قوطی آب پرتقال و چندین بسته شکلات تلخ توی سبد خریدش جا خوش کرده و دارد به زودتر رسیدن به خانه و نشستن پای تکرار سریال دیشب فکر می‌کند!
همه‌چیز در فروشگاه چشمک می‌زند
اولین جمعه هر ماه، روز خرید خانوادگی زوج جوان است. این برنامه را از همان چهارسال پیش که اولین خرید مشترکشان را رقم زدند دنبال می‌کنند. البته آن موقع‌ها هنوز نی‌نی نداشتند ولی الان یک دختر تپل مپلی دارند که موقع فروشگاه‌گردی توی چرخ خرید می‌نشانند و با خیالی آسوده به خرید ماهانه‌شان می‌رسند.
اکثر اوقات همه‌چیز خوب پیش می‌رود و مشکلی پیش نمی‌آید ولی گاهی کش آمدن خرید و از دست رفتن زمان استراحت تعطیلات آخر هفته برای آقای همسر، کمی ناراحت‌کننده می‌شود. برای همین مدام به مهشاد تذکر می‌دهد که: «زود باش انتخاب کن... اصلا می‌خوای تا تو داری نخود لوبیا سوا می‌کنی، من برم گوشت بردارم؟» ولی بیشتر وقت‌ها جواب می‌شنود: «نه بذار خودم می‌خوام باشم... الان کارم تموم می‌شه.»
ولی کارش به این زودی‌ها تمام نمی‌شود. چون بعد از راهروی حبوبات و غلات و ماکارونی و رشته، می‌رود سراغ راهروی ادویه‌جات و بعدش هم که چشمش می‌افتد به بیسکویت‌ها و شکلات‌های پذیرایی، کمی آن‌طرف‌تر هم پودر کیک و ژله. کافی است سرش را بچرخاند تا شربت‌های رنگارنگ در طعم‌ها و اندازه‌های مختلف هم برایش چشمک بزنند، مهشاد هم به رویشان لبخندی بزند و برود احوال‌پرسی و دعوت به منزل!
این‌طوری می‌شود که تا رسیدن به صندوق و کارت کشیدن، دو سه ساعتی توی فروشگاه پلاس هستند و مهشاد انتخاب می‌کند و همسرش چرخ خریدهای جدیدی را به قطار چرخ‌های قبلی اضافه می‌کند تا جوابگوی انبوه خریدهای پیش‌بینی‌نشده و خارج از لیست خانم خانه باشد و سعی می‌کند به جای اعصاب‌خوردی، با دختر کوچولویشان هم‌صحبت شود.
عاقبت می‌رسند به صندوق و چون آخر هفته هم هست و وقت شلوغی، خیلی‌های دیگر هم در صف صندوق همراه با چرخ‌هایشان به صف شده‌اند. اکثر به صف‌شدگان، از علافی و بیکاری، نگاهشان روی خوراکی‌های ریزه میزه قفسه‌های کنار صندوق‌ها می‌افتد و محض کنجکاوی هم که شده دستشان را دراز می‌کنند تا از نزدیک نگاهی بهشان بیندازند.
شاید به پنج دقیقه نمی‌کشد که چند بسته دراژه و آبنبات و تخمه‌فلفلی و بادام‌زمینی نمکی و شکلات تخته‌ای توی دست‌های کاسه‌شده اکثر‌شان نشسته. چون نه توی چرخ‌ها جای خالی هست و نه قد و قواره کوچک تنقلات اجازه می‌دهد که لای بقیه خریدها آوار شوند. آخرش هم همه خریدهای توی دست و چرخ‌ها یک‌جا تحویل صندوق‌دار می‌شود و قیمت گران این خرده‌خریدهای آخر چنان لای خریدهای دیگر گم می‌شود که اصلا کسی از اهل خانه متوجه نمی‌شود که چه سود