اعتماد به سقف در کانادا!
مریم سیادت
الان که هوای ونكوور گرمه، اغلب مهمانی‌ها و به خصوص مراسم تولد را در پارک می‌گیرند. خودم تا به حال شاهد چند تولد بودم و اغلب مال یک کودک یا نوجوان بود. لباس‌ها، غذاها و کلا جو تولدشون خیلی توجهم را جلب کرد. ای کاش روم می‌شد اجازه بگیرم و از آن‌ها عکس بندازم. به وضوح می‌توانم بگویم لباس‌های خانم‌ها راحت‌تر و ساده‌‌تر از اغلب لباس‌های تو خونه‌ای من بود. اغلب یا بدون آرایش بودند یا با آرایش کم البته به جز خانم‌های پیر. غذاها ساندویچی و هله هوله بود و از ژله‌های مدل به مدل تزریقی و کیک با تم‌های کودکانه خیلی خفن خبری نبود. جالب‌تر این‌که نه موزیک بود و نه رقص!
تو پارک با یک ایرانی که سال‌ها این‌جا بوده، هم‌صحبت شدم. گفتم: به نظرت علت این سادگی چیه؟ مگه اونا زن نیستن و خودنمایی دوست ندارند یا مگه مرداشون نیاز به خوشگل کردنشون ندارند؟ تو حرف‌هایش یک نکته برایم جدید بود!
با خنده می‌گفت: تو مدرسه این‌قدر به بچه‌ها کارای خلاقیتی و... می‌دن که اعتماد به نفساشون بالای سرشونه! مدام تو مدرسه به بچه‌ها تلقین می‌کنند؛ زیبایی «زیروولیو» است (Zero Value) یعنی با اعتبار صفر! خیلی دیدم پسرایی که واقعا ظاهر خوبی دارن و خانمشون از زشتی و مثلا چاقی در حد فاجعه است. یه چیزی می‌گم یه چیزی می‌شنوید و البته برعکس. حتی آرایشگری می‌گفت به یه دختر نوجوون گفتم تو خیلی خوشگلی؛ در جا بهم جواب داد ولی زیبایی همه چیز نیست!