رانندگی و قوانین سخت آلمان

داشتم با ماشین از کنار شرکت همسرم رد می‌شدم. چون فرزند یک ماهه‌ام در صندلی مخصوص کودک در عقب ماشین گریه می‌کرد، همان‌جا ایستادم. بغلش کردم و دادم دست مادرم که جلو نشسته بود. چند دقیقه‌ای صبر کردم تا گریه دخترم آرام شود و بگذارمش در صندلی خودش و راه بیفتیم.

همان موقع همسرم و همکارش اتفاقی از شرکت آمدند بیرون و ما را دیدند. صحبت بین ما و همسرم که آمده بود کنار ماشین، خیلی کوتاه بود. اما در تمام آن یکی دو دقیقه، همکار آلمانی‌اش خیره خیره داخل ماشین ما را نگاه می‌کرد. آلمانی ها معمولا به کسانی که با آن‌ها حرف نمی‌زنند یا ربط خاصی ندارند، نگاه هم نمی‌کنند، چه برسد به خیره شدن! یعنی اگر حتی نیم نگاهی هم به ما نمی‌انداخت و منتظر برگشتن همسرم می‌شد، کاملا عادی بود. اما همین‌طور خیره به ما نگاه می‌کرد.

عصر که همسرم آمد خانه، گفت که همکارش آن روز بلافاصله بعد از برگشتن همسرم از او پرسیده که بچه چرا در بغل بوده است؟ و همسرم که از من علت را پرسیده بود، جوابش را داده که گریه می‌کرده و همان لحظه بغلش کرده‌اند و قرار نیست این‌طوری راه بیفتند. اما همکارش گویا فکر کرده تأکید بیشتری لازم است، چون دو سه بار دیگر تأاکید کرده که مبادا چنین خطایی را حتی برای یک دقیقه رانندگی مرتکب شوید! و از اتفاقات بدی که ممکن است بیفتد صحبت کرده.

ـ در خیابان‌های شهرهای آلمان حداکثر سرعت پنجاه کیلومتر بر ساعت و در بیشتر کوچه‌ها از جمله جایی که من رانندگی می‌کردم، سی کیلومتر بر ساعت است. اما تمام کودکانی که قدشان کمتر از ۱۴۰ سانتی‌متر است، باید حتی در شهرها و حتی با سرعت بسیار پایین ماشین، در صندلی مخصوص (که نوع آن بر اساس سن و قد کودک تعیین می‌شود) بنشینند و کمربندشان بسته باشد. این قانون فقط روی کاغذ نیست و کافی است که پلیس یا مثلا همکار آلمانیتان شما را در حال رعایت نکردن آن ببینند!

ـ در نزدیک چهار سالی که در آلمان زندگی کرده‌ام، تا به حال کسی را در ماشینی که چرخش می‌چرخد، بچه به بغل ندیده‌ام!