ارزش هر انسانی به اندازه چیزی است که دوست می‌دارد
از علامه محمدتقی جعفری‌ره نقل شده است که: جمعی از جامعه‌شناسان برتر دنیا در دانمارک جمع شده بودند تا پیرمون موضوع مهمی به بحث و تبادل نظر بپردازند. موضوع این بود: «ارزش واقعی انسان به چیست» هر کدام از جامعه‌شناسان حاضر، سخنانی گفته و معیارهای خاصی ارائه دادند. هنگامی که نوبت به بنده رسید گفتم: اگر می‌خواهید بدانید یک انسان چقدر ارزش دارد، ببینید به چه چیزی علاقه دارد و به چه چیزی عشق می‌ورزد. کسی که عشقش یک آپارتمان دو طبقه است، در واقع ارزشش به همان مقدار آپارتمان است و کسی که عشقش به ماشین است، ارزشش به همان میزان است. اما کسی که عشقش خدای متعال است، ارزشش به اندازه خداست. علامه گفت: هنگامی که من این مطلب را گفتم و پایین آمدم جامعه‌شناسان حاضر،چند دقیقه روی پا ایستادند و کف زدند. هنگامی که تشویق آن‌ها تمام شد، من دوباره بلند شدم و گفتم: عزیزان، این کلام از من نبوده، بلکه از شخصی به نام علی (علیه‌السلام) است. (که برترین انسان بعد ار پیامبر اسلام است) که آن حضرت در نهج‌البلاغه می‌فرماید: «قِیمَهُ کَلِّ امْرِئٍ مَا یُحْسِنُه» (نهج‌البلاغه،حکمت 81)
خاطرهای از علامه محمد تقی جعفری
........................................................
آهنگر با معرفت
آهنگری با وجود رنج‌های متعدد و بیماری‌اش عمیقا به خدا عشق می‌ورزید. روزی یکی از دوستانش که اعتقادی به خدا نداشت، از او پرسید: تو چگونه می‌توانی خدایی را که رنج و بیماری نصیبت می‌کند، را دوست داشته باشی؟ آهنگر سر به زیر آورد و گفت: وقتی که می‌خواهم وسیله آهنی بسازم، یک تکه آهن را در کوره قرار می‌دهم. سپس آن را روی سندان می‌گذارم و می‌کوبم تا به شکل دلخواه درآید. اگر به صورت دلخواهم درآمد، می‌دانم که وسیله مفیدی خواهد بود، اگر نه آن را کنار می‌گذارم. همین موضوع باعث شده که همیشه به درگاه خدا دعا کنم که خدایا، مرا در کوره‌های رنج قرار ده، اما کنار نگذار.
...................................................................
آفتاب و مهتاب
پیری، از مریدان خود پرسید: هیچ کاری و اثری از شما سر زده است که سودی برای دیگری داشته باشد؟ یکی گفت: من امیر بودم. گدایی به در خانه من آمد. چیزی خواست. من جامه خود و انگشتر ملوکانه به او دادم و او را بر تخت شاهی نشاندم و خود به حلقه درویشان پیوستم. دیگری گفت: از جایی می‌گذشتم. یکی را گرفته بودند و می‌خواستند که دستش را ببرند. من دست خود را فدا کردم و اینک یک دست ندارم. پیر گفت: شما آنچه کردید در حق دو شخص معین کردید. مؤمن چون آفتاب و مهتاب است که منفعت او به همگان می‌رسد و کسی از او بی‌نصیب نیست. آیا چنین منفعتی از شما به خلق خدا رسید است؟
شیخ ابوالحسن خرقانی
..................................................
پایبندی به قانون
هنگامی که می‌خواهند مرقد مطهر حضرت امام رضا‌علیه‌السلام را غبارروبی کنند، خدام حرم دستمال‌های سفیدی را، برای انجام عمل غبارروبی به افراد و شخصیت‌های دعوت شده می‌دهند. این دستمال‌ها با گلاب ناب آغشته شده‌اند. رهبر معظم انقلاب این دستمال‌ها را می‌گیرند و پس از غبارروبی، به سر و صورت خود می‌کشند. در یکی از غبارروبی‌ها به آقای طبسی فرمودند: آیا من می‌توانم این دستمال متبرک را برای خودم بردارم؟ با این‌که تولیت آستان قدس زیر نظر مقام عظیم‌الشان ولایت است، ولی از آن‌جا که آقای طبسی را تولیت آستان قدس رضوی می‌دانند، می‌خواستند با هماهنگی ایشان و پایبندی به قانون این کار را انجام دهند.
حجه‌الاسلام محمدعلی حقانی
.....................................................
دانه بلند مازندران
روح‌الله خدمت آقا رفته بود از قرار، آقا به او فرموده بود چه قد رعنایی داری شما. بچه کجا هستی؟ پسرم هم گفته بود بچه آمل هستم. بعد حضرت آقا به سر پسر شهیدم دست می‌کشند و به روح‌الله می‌گویند: دانه بلند مازندران!
خاطرهای از مادر شهید مدافع حرم حاج روح‌الله سلطانی
...............................................
یک املت ساده
روزی که در منزل مقام رهبری، در خدمت ایشان بودم، بحث قدری به طول انجامید و نزدیک مغرب شد. پس از نماز، معظم‌‌له با مهربانی به من فرمودند: «آقا رحیم! شام را مهمان ما باشید.» بنده در عین حال که این را توفیقی می‌دانستم، خدمتشان عرض کردم: «اسباب زحمت می‌شود.» رهبر معظم انقلاب فرمودند: «نه، بمانید؛ هر چی هست با هم می‌خوریم.» وقتی که سفره را گشودند و شام آوردند، دیدم شام چیزی جز املت ساده نیست!
سردار سرلشکر سید رحیم صفوی