عجایب تاریخ
شاید برایتان عجیب باشد اما در قرون وسطی حتی اجساد مرده‌ها هم به دادگاه احضار و محاکمه می‌شدند و این اتفاق امری بسیار عادی بوده است. در قرن هفدهم در فرانسه، قانونی جزایی به اجرا گذاشته شد که براساس آن، در مورد پرونده‌های مربوط به خیانت به کشور، خودکشی و دوئل، می‌شد فرد را حتی در صورتی که مرده بوده به حضور دادگاه آورد و محاکمه کرد. بر همین اساس اجساد مختلفی در این دوران به محضر دادگاه برده می‌شدند و با حضور وکیل محاکمه می‌شدند. این اجساد تا زمان تکمیل پرونده و پایان جلسات در محل دادگاه باقی می‌ماندند تا حکم نهایی‌شان صادر شود. احکام صادره، حتی اگر اعدام هم بود، به طرزی تحقیرآمیز و خشونت‌بار بر این اجساد اعمال می‌شد.
در یک مورد، جیمز اول، در زمان پادشاهی‌اش بر انگلستان، اجساد در حال تجزیه یک پدر و پسر را به دادگاهی در اسکاتلند آورد. آن‌ها در این دادگاه به خیانت به کشور محکوم شدند. جزای آن‌ها اعدام از طریق حلق‌آویز کردن، کشیدن از چهار طرف تا چهار تکه شدن و در نهایت به چهار میخ کشیدن تعیین شد.
در قرن هجدهم در دادگاه مشابهی در فرانسه، جسد «هوبر‌پورتیه» به اتهام دزدی و قتل محکوم شد تا در میدان اصلی شهر روی زمین کشیده شده، سپس به چوبه دار آویخته شده و برای اینکه برای او درسی شود، به درون چاهی از فضولات‌انداخته شود. البته چنین اعمالی بیشتر از آن‌که نشان‌دهنده عدالت و گرفتن حق قربانیان یک جنایت داشته باشد، نشان از قساوت قلب قاضیان این دادگاه‌ها داشت.
این نحوه برخورد فقط مختص افراد عامی نبود، بلکه حتی بالاترین مقامات دولتی هم ممکن بود به چنین دادگاه‌هایی فراخوانده شوند. مشهورترین مورد از این دست، متعلق است به یکی از پاپ‌های کلیسای کاتولیک به نام «پاپ فورموسوس». این پاپ در سال ۸۹۶ میلادی از دنیا رفت. یک سال پس از مرگ او، پاپ بعدی او را متهم به سوءاستفاده از مقام خود کرد و دستور نبش قبر او را صادر کرد. سپس لباس مخصوص پاپ‌ها را تن او کرده، جسد را در این وضعیت در دادگاهی مذهبی محاکمه کرد. زمانی که رأی این دادگاه مذهبی بر گناهکار بودن او صادر شد، لباس پاپ را از تن او بیرون کرده و انگشتانش ـ یا بهتر بگوییم آنچه از انگشتانش مانده بودـ را به عنوان مجازات قطع کردند. سپس برای تحقیرش، جسد او را در زمین یک سفالگر بینوا رها کردند.