بخاطر بچه ها
مرضیه ولی حصاری
روی صندلی نشست من هم آرام کنار تخت نشستم دلم عجیب شور می‌زد.
ـ ببین ساجده، گفتنش برای خودم هم سخته ولی دوست ندارم مقدمه‌چینی کنم به نظرم دیگه وقتشه که تمومش کنیم، بچه‌ها نتونستن با تو کنار بیان، روز اول هم گفتم اولویت من بچه‌ها هستن، تو هم گفتی...
پریدم وسط حرفش...
ـ ولی بهرام...
ـ حرفم قطع نکن، بذار حرفم تموم بشه، گفتی می‌تونی با بچه‌ها کنار بیای ولی نتونستی، باز شرایط سهیل خیلی بد نیست ولی سارا داره داغون میشه، در واقع اشتباه از من بود نباید ازدواج می‌کردم، حداقل به این زودی‌ها نباید ازدواج می‌کردم.
بهرام با دست شقیقه‌اش را گرفت. احساس کردم گریه‌اش گرفته است.
ـ ببین بهرام هنوز مدت زیادی نیست که ما ازدواج کردیم، اجازه بده همه چیز درست میشه، من، تو و زندگی و بچه‌ها را دوست دارم.
ـ کی قرار درست بشه ساجده، سارا افت تحصیلی کرده، داره افسرده میشه از طرفی هم مامانم می‌گه تو با بچه‌ها...
ـ من چی بهرام
ـ هیچی،ولش کن، من می‌دونم تو خیلی مهربونی ولی دیگه ادامه دادنش فایده نداره، تمام حق و حقوقت می‌دم بدون هیچ کم و کاستی، می‌تونی برای خودت یه خونه کوچیک بخری.
اشک‌هایم آرام روی گونه‌هایم می‌غلطد.
ـ بهرام مگه همه چیز پوله، من جز تو هیچ‌کس تو این دنیا ندارم، تو تنها کس من هستی.
ـ بسه ساجده، عذابم نده، هر چی زودتر تمومش کنیم بهتره، توافقی خیلی زمان‌بر نیست.
دیگر منتظر نمی‌مانم تا ادامه حرف‌هایش را بشنوم. بلند می‌شوم و به سرعت از اتاق بیرون می‌آیم، چادرم را از جا رختی برمی‌دارم و گریه‌کنان از خانه خارج می‌شوم، انگار همه دنیا روی سرم خراب شده...
****
با بهرام در شرکت مریم آشنا شدم، آن هم به صورت اتفاقی، مرد آرام و سر به زیری بود. مریم می‌گفت یک سالی است همسرش را به خاطر سرطان از دست داده، اولین بار دلم برایش سوخت، خیلی تنها به نظر می‌رسید، شاید چون خودم تنهایی را با پوست و استخوانم حس کرده بودم، غم را در چشمانش خواندم. وقتی در پرورشگاه بزرگ شده باشی و هیچ‌کس را نداشته باشی، راحت می‌توانی تنهایی دیگران را در چشمانشان بخوانی. مدتی که گذشت احساس کردم نگاه‌های بهرام تغییر کرده، حالا به غیر از غم می‌شد محبت را در چشمانش خواند.
درست یادم نمی‌آید 5شنبه بود یا جمعه ولی مریم ذوق‌زده زنگ خانه را زد، در را که باز کردم شادمان آغوشش را باز کرد...
ـ وای ساجده شانس بهت رو کرده.
ـ چی شده مریم چرا اینطوری می‌کنی؟
ـ مهندس پرتوی امروز بهم زنگ زد گفت ازت بپرسم قصد ازدواج داری یا نه؟ چی از این بهتر، پولدار نیست که هست، تحصیل کرده نیست که هست، خوش قد و بالا نیست که هست.
ـ صبر کن پیاده شو با هم بریم.
همینطور که به سمت آشپزخانه می‌رفت دستم را کشید و روی صندلی نزدیک آشپزخانه نشست.
ـ ببین ساجده شانس یک بار در خونه آدم می‌زنه، مرد خیلی خوبیه فقط ی چیزی هست. اینکه مهندس دو تا بچه داره. البته به نظر من مشکلی نیست چون قلب مهربون تو رو هرکسی داشته باشه بچه‌ها عاشقش می‌شن، حالا چی می‌گی؟
***
نزدیک امام‌زاده صالح بودم، جلوی در ایستادم، این بار فقط نگاه کردم، داخل که شدم برخلاف همیشه خلوت بود، گوشه‌ای از ضریح را چسبیدم و گریه کردم، من بهرام و بچه‌ها را دوست داشتم، من خانواده‌ام را دوست داشتم، اما حالا آن‌ها من را نمی‌خواستند... بعد از یک سال همه چیز تمام شده بود، سارا از اول هم سر ناسازگاری داشت اما سهیل...
***
باید بر می‌گشتم خانه و وسایلم را جمع می‌کردم، تمام راه را پیاده برگشتم، هوا کم‌کم به تاریکی می‌رفت. اواسط کوچه بودم که صدای جیغ‌های بلندی توجهم را جلب کرد، سارا بود وسط کوچه خودش را می‌زد و کمک می‌خواست، به سمتش دویدم، چشمش که به من افتاد ناله کرد...
ـ ساجده بیا، سهیل سمی که بابا برای سوسک‌ها گرفته بود خورده...
دنیا روی سرم خراب شد به سمت خانه دویدم، فقط فریاد می‌کشیدم سهیل.... چشمانم چیزی را نمی‌دید. پایم به پله‌ها گیر کرد و با صورت زمین خوردم. احساس کردم صورتم گرم شده، هر زحمتی بود خودم را به سهیل رساندم...
ـ سهیل مامان جان چی شدی، سهیل....
***
چمدانم را روی تخت گذاشتم، لباس‌هایم را مرتب داخل چمدان چیدم، سرم هنوز درد می‌کرد. شکستگی عمیق بود و هنوز آثارش رهایم نکرده بود. در باز شد و بهرام وارد شد.
ـ ساجده جان، چی کار می‌کنی؟
لبخندی تحویلش دادم.
ـ هیچی وسایلم جمع می‌کنم.
ـ من واقعا معذرت می‌خوام. بیا اینجا بشین با هم صحبت کنیم.
ـ بهرام من بلیط قطار دارم دیرم میشه.
ـ خواهش می‌کنم. من جون بچه‌ام مدیون توام، اون روز من عصبانی بودم، شرایط سارا خوب نبود.
رو به رویش مینشینم
ـ مگه الان شرایط سارا فرق کرده؟!
ـ آره فرق کرده، به خدا فرق کرده، تو این یک هفته همه چیز براش عوض شده.
آرام بلند می‌شوم کشوی مدارک باز می‌کنم.
ـ من می‌خوام یه مدت مجاور امام رضا باشم باید فکر کنم، باید تصمیم بگیرم، تو می‌خواستی من تنها رها کنی بهرام، تنها، می فهمی؟ نمی‌دونم شاید برگردم به خاطر سهیل و سارا، بخاطر بچه‌هام...