بدنسازی
بدنسازی
مهناز کرمی
مشت‌های گره کرده از حرصم را محکم فشار می‌دهم:
ـ مامان خانم، مگه من نگفتم اگه بخوای عمه رو هم دنبالم بفرستی باشگاه نمی‌رم؟! ها!
مادر با دست روی صورتش می‌کوبد:
ـ ای وای نرگس، خدا منو بکشه از دست شما دو تا راحت شم. نه حرف تو کله تو می‌ره نه عمه‌ات!
روی لبه تختم می‌نشینم:
ـ چرا من هر جا می‌خوام برم دنبالم راه می‌افته، آخه مگه من هم‌سنشم!
مادر کلافه دستانش را در هوا تکان می‌دهد:
ـ آخه من چیکار کنم، برو ببین آماده شده منتظر توئه. برم بگم چی، نرگس دوست نداره با تو بره باشگاه؟!
ای وای، باز با شلوغ‌بازی‌هایشان من را در عمل انجام شده قرار داده بودند. چاره‌ای نیست، تسلیم می‌شوم و از اتاق بیرون می‌آیم. عمه ملوک با ساک ورزشی از اتاقش بیرون می‌آید:
ـ خوبه نرگس؟! لباس ورزشی؟! قمقمه آب و نون پنیر سبزی و چند تا کیک و... برداشتم!
اوووووه! ای بابا، مگر قرار بود پیک‌نیک برویم که کل آشپزخانه را در ساکش ریخته بود. خدا به داد من برسد، حوصله کلنجار رفتن با عمه را ندارم. رو به او می‌کنم:
ـ آره خیلی خوبه! فقط یادت رفت بستنی هم برداری!
عمه کمی فکر می‌کند:
ـ راست می‌گی ها نرگس، اما نه، بستنی زود آب می‌شه. از باشگاه که برگشتیم توی راه می‌خریم!
نه مثل اینکه امروز حال عمه زیادی خوب بود. انگار نه انگار که برای تناسب اندام می‌خواستیم به باشگاه برویم. با عمه به راه می‌افتیم. مادر تند تند صلوات می‌فرستاد و به سر و صورتمان فوت می‌کرد. از مادر خداحافظی می‌کنیم. به در باشگاه که می‌رسیم رو به عمه می‌کنم:
ـ عمه خواهش می‌کنم حواستو جمع کن، اگه از دستگاه‌ها خوب استفاده نکنی امکان داره دست و پاتو بشکنی، یه وقت هم می‌بینی خدای نکرده...
عمه غیظی می‌کند:
ـ خوبه، خوبه! همچین داره حرف می‌زنه که انگار من خودم هیچی بلد نیستم! اون موقع که جنابعالی داشتی پستونک می‌خوردی من راه باشگاه رو می‌رفتم و می‌اومدم!
بله می‌دونم، وسط راه تره‌بار به خانه از بغل باشگاه رد می‌شد! اصلا به من چه. نگرانی من بابت این بود که آن‌جا جو‌گیر نشود و با پای خودش وارد باشگاه شود و با آمبولانس برگردد. در هر صورت خودش می‌دانست من توصیه‌های لازم را کرده بودم. وارد باشگاه که می‌شویم صدای موزیک عمه را به وجد می‌آورد. عمه با دست محکم پشت کمرم می‌کوبد:
ـ دختر ببین این‌جا چقدر محیطش شاده، به نظرت از کدوم دستگاه شروع کنیم!
دستم را روی کمرم که از درد زوق زوق می‌کرد می‌گذارم:
ـ باید مربی بگه چیکار کنیم، ما که نمی‌تونیم سرِ خود کاری انجام بدیم.
عمه نگاه عاقل اندر سفیهی به من می‌اندازد:
ـ مگه من بچه‌ام که بهم بگن چیکار کنم چیکار نکنم! مثل اینکه خودم یه پا استادم! به نظرم اول برم اون دستگاهه که خانمه داره روش راه می‌ره!
می‌دانستم بابت عمه باید قید امروز را بزنم. رو به عمه می‌کنم:
ـ عمه به اون دستگاه می‌گن تردمیل، باید حواستو جمع کنی که سرعتش رو بیش از حد بالا نبری...
عمه اخمی می‌کند:
ـ مگه من از تو پرسیدم اون دستگاه چیه؟! خودم می‌دونستم اسمش ترلدویله!
باشد، هر چه شما بگویی عمه‌جان! نمی‌توانستم او را به حال خود رها کنم. نزدیک تردمیل می‌شوم و نوبت می‌گیرم. عمه که تاب ایستادن ندارد به سمت دستگاه‌های دیگر می‌رود. به دنبالش به راه می‌افتم. عجب بدشانسی بودم من! دست عمه را می‌گیرم:
ـ عمه شما باید اول یه کم روی تردمیل راه بری تا بدنت گرم بشه بعد با دستگاه‌های دیگه کار کنی...
عمه لب ور می‌چیند:
ـ نه بابا، کی گفته؟! هر کی این حرفو زده خواسته سرتو با اون دستگاهه گرم کنه به بقیه دستگاه‌ها نرسی!
بحث کردن بی‌فایده بود. عمه دست روی دستگاهی می‌گذارد که می‌دانستم اگر کمی غافل شود بدون شک، شکمش سفره می‌شود! رو به عمه می‌کنم:
ـ عمه این دستگاه به درد شما نمی‌خوره. به این می‌گن اسکات‌پا. مگه شما پا درد نداری؟! پاهات جون نداره این دستگاه را بالا نگه داری...
عمه با حرص رو برمی‌گرداند:
ـ حالا هی سنم رو بزن تو فرق سرم. آره من پیرزنم! خیالت راحت شد؟!
خدایا من تاوان کدام اشتباهم را داشتم پس می‌دادم. کمی سر به سر عمه می‌گذارم. بالأخره عمه لبخند می‌زند:
ـ خوبه، خوبه، انقدر خودتو لوس نکن دیگه!
عمه دستش را روی شکمش می‌گذارد:
ـ ای وای نرگس دارم از گشنگی می‌میرم. بریم لقمه نون و پنیرمون رو بخوریم بعد ورزش رو شروع کنیم، چطوره؟!
سری به نشانه تأیید تکان می‌دهم و به دنبال عمه راه می‌افتم. او از داخل ساکش لقمه‌ای بیرون می‌آورد و به سمتم می‌گیرد. با دست لقمه را به طرف عمه برمی‌گردانم:
ـ نه عمه من گشنه‌ام نیست. شما بخور جون بگیری بتونی ورزش کنی!
فمه با فراقِ بال و خاطری آسوده گازی به لقمه‌اش می‌زند و آن را تا آخر می‌خورد. شانس آوردیم که صبح هوس املت کرده و سه عدد تخم‌مرغ به همراه چهار عدد گوجه‌فرنگی املت درست کرده و نوش جان کرده بود! وگرنه از گرسنگی تلف می‌شد! نگاهم را به عمه می‌دوزم. عمه زل می‌زند به چشمانم:
ـ نرگس می‌خوای کیک بخوری؟!
بهتر بود عمه جمله‌اش را این‌جوری می‌گفت: نرگس بهتر نیست یه کیک هم بخورم که شیرینی‌اش باعث بشه که قندم نیفته!
سرم را به نشانه نه تکان می‌دهم. عمه قمقمه آبش را بیرون می‌آورد و یک نفس آن را سر می‌کشد! به نظرم بهتر بود عمه سر معده‌اش کمی خالی بگذارد که موقع ورزش و دولا راست شدن برایش اتفاقی نیفتد! با عمه به سمت تردمیل می‌رویم. نوبت عمه بود. او روی تردیمل می‌ایستد. دستگاه را روشن می‌کنم و آن را روی شماره 3 می‌گذارم. رو به عمه می‌کنم:
ـ عمه، دست به این دکمه‌ها نزنی. سرعتش تا شماره 10 زیاد می‌شه اما خیلی بالاست و نمی‌تونی خودتو کنترل کنی. بذار روی همین روالی که هست دستگاه کار کنه تا ده دقیقه‌ات پر بشه. باشه؟!
عمه با دست مرا از خودش دور می‌کند:
ـ باشه بابا، چرا این‌قدر حرف می‌زنی تو! مگه نمی‌خوای خودت ورزش کنی که از من کنده نمی‌شی؟!
بیا، منِ بیچاره بدشانس رو بگو. تقصیر من بود که دلم برایش شور می‌زد. به سمت دستگاه‌های دیگر می‌روم. فکر کنم که عمه دیگر آن‌قدر بزرگ و عاقل شده باشد که دست به کار خطرناکی نزند! مثل اینکه جای همه چی عوض شده بود، به جای اینکه عمه نگران من باشد، من نگران او بودم! عجب روز تاریخی و به یادماندنی! امیدوار بودم که تا زمان برگشتمان به خانه اتفاقی نیفتد. صدای جیغ عمه در گوشم می‌پیچد. به سمت تردمیل برمی‌گردم. نگاهم روی دستگاه خیره می‌ماند. تردمیل با سرعت بالایی در حرکت بود و عمه چنان می‌دوید که اگر تعادلش بهم می‌خورد مطمئنا به چند تکه تقسیم می‌شد! باز هم کار خودش را کرده و سرعت دستگاه را زیاد کرده بود. با عجله به سمت عمه می‌دَوم. قبل از رسیدنم عمه از زوی تردمیل به زمین پرت می‌شود. برای لحظه‌ای چشمانم را می‌بندم. خدا، هم عمه و هم مرا بیامرزد. عمه که مشخص بود و من هم به خاطر اینکه با کلی غرولند او را به این‌جا آورده بودم. با پاهایی لرزان به سمت عمه می‌روم. مربی و چند نفر دیگه هم دور او جمع می‌شوند. عمه ناله می‌کرد و پایش را می‌مالید. روبرویش می‌نشینم و با نگرانی صدایش می‌کنم:
ـ عمه چی شد؟ کجات درد میکنه؟!
عمه به پایش اشاره می‌کند. دستگاه همچنان روشن بود. نگاه عمه به دستگاه می‌افتد. رویش را برمی‌گرداند:
ـ اون بی‌صاحاب رو خاموش کنید. خدا ازتون نگذره. این چیه گذاشتید این‌جا، نمی‌گید مردم می‌افتن دست و پاشون می‌شکنه!
عجب! قبل از اینکه سوء‌تفاهمی پیش بیاید مربی و بقیه را از پیش عمه دور می‌کنم. سرم را نزدیک عمه می‌برم و در گوشش زمزمه می‌کنم:
ـ آخه عمه مگه من بهت نگفتم دست به دکمه‌های تردیمل نزنی ها؟!
عمه نگاه اخم‌آلودی به من می‌اندازد:
ـ اون سرعتی که تو تنظیم کرده بودی به درد عمه زریت می‌خورد! حوصله‌ام سر رفت یکم سرعتش رو بیشتر کردم هیجانش بیشتر بشه، همین!
یک کم! اگر خدای نکرده اتفاق بدتری می‌افتاد و سرش به جایی می‌خورد باز به همین راحتی صحبت می‌کرد؟! ناله عمه بلند می‌شود:
ـ ای وای خدا، ننه‌جان پام درد داره از درد می‌ترکه! دارم می‌میرم یکی به دادم برسه. از این دختره که خیری به آدم نمی‌رسه. بفرما نرگس‌خانم، خوب شد؟! بیا اینم باشگاه. خیالت راحت شد؟!
عمه جوری صحبت می‌کرد که انگار برایش دعوت‌نامه فرستاده بودند. با این شیرین‌کاری‌هایش نه خودش ورزش کرده و نه گذاشته بود من ورزش کنم. عمه با اخم نگاهم می‌کند:
ـ بیا اینم باشگاه! خوب شد؟! حالا خدا می‌دونه پام شکسته، در رفته، دیدی چه خاکی به سرم شد! همین‌جوری پام داره باد میکنه میاد بالا...
مربی با کمپرس یخ به طرفمان می‌آید. قبل از اینکه یخ را روی پای عمه بگذارد جیغ عمه به هوا می‌رود:
ـ این چیه می‌خوای بذاری رو پام؟! پای من شکسته اون‌وقت می‌خوای یخ بذاری؟! برو یه دستمال گرم کن بیار بذار رو پام...
به مربی اشاره می‌کنم که بی‌خیال عمه شود. از ساک ورزشی یک کیک بیرون می‌آورم و به عمه می‌دهم:
ـ بیا این کیک رو بخور دلت ضعف نره!
عمه کیک را از دستم می‌گیرد:
ـ آخ گفتی، دارم از گرسنگی غش می‌کنم. مثل اسب داشتم روی این دستگاهِ کوفتی می‌دویدم، نفسم داشت بند می‌اومد...
به مادر زنگ می‌زنم و ماجرا را می‌گویم. مادر از پشت خط جیغ می‌کشد:
ـ وای، خدا مرگم بده، نرگس نکنه عمه‌ات مرده نمی‌خوای چیزی به من بگی! راستشو بگو...
ای وای، خدا مرا بکشد تا از دست همه راحت شوم. عمه کم بود حالا مادر هم اضافه شده بود. گلویی صاف می‌کنم:
ـ مادرجون، عمه حی و حاضر این‌جا نشسته داره کیکشو می‌خوره! فقط یه کم پاش کوفته شده، همین! یه ماشین بگیر بیا دنبالمون.
گوشی را قطع می‌کنم. در دلم به خودم لعنت می‌فرستادم که دیگر برای جایی رفتن برنامه‌ریزی نکنم. به سمت عمه می‌روم. او کیکش را خورده و با دیدنم شروع به آه و ناله می‌کند:
ـ آخ، آخ. کاش پام نشکسته باشه، وگرنه پس فردا چجوری بیام باشگاه! راستی نرگس یادت باشه از باشگاه که رفتیم بیرون، دمِ یه بقالی،چیزی نگه دارید چند تا بستنی بخریم، دلم غش رفت! خدا را شکر می‌کنم که به مغز عمه آسیبی نرسیده و بستنی را فراموش نکرده!