
گردآوری و تنظیم: مریم سیادت
خیلیها در حسرت رفتن به ینگه دنیا هستند و به خصوص ایالات متحده را بهشت موعودی میبینند. معمولا این گروه معتقدند که شرایط زندگی قانونمند در این کشور رویایی خیلی راحتتر از بقیه کشورهاست. برای همین خیلیها آنجا را سرزمین آرزوها می دانند و حتی اعتقاد دارند رفتگری و تحویل پیتزا در آنجا از خیلی شغل های آبرومند در این مملکت بهتر است! در این راستا برخی زنان هموطن ما هم اعتقاد دارند آمریکا بهشت برینی برای زنان است و کلیه حقوق کودکان و زنان در این بهشت بینظیر به طور تمام و کمال ایفا میشود و تمام حق و حقوق عرفی و اقتصادی با زنان است.
در این فرصت میخواهیم از قول یک مهاجر ایرانی مقیم آمریکا فضای خانواده ها را از زاویه دیگری معرفی کنیم. چون حتی بر اساس گزارشهای منتشر شده نشریات رسمی این کشور، موضوعات دیگری هم در کار است.
به اعتراف قشرهای مختلف جامعه آمریکایی، نقض حقوق بشر و تضاد طبقاتی در جامعه آمریکا به شدت بیداد میکند و بسیاری از صاحبنظران آمریکایی نیز به آن اعتراف کردهاند. علیرغم شانتاژهای رسانهای آمریکا، شهادت تاریخ و همچنین اعتراف قشرهای مختلف جامعه آمریکایی، نقض حقوق بشر و تضاد طبقاتی در جامعه آمریکا به شدت بیداد میکند.
در همین راستا، آسیبپذیرترین گروهی که از حمایت ناکافی مقامات ملی و ایالتی در آمریکا رنج میبرند، کودکان هستند. حدود نهصد هزار پرونده اثباتشده درباره کودکانی که کتک میخورند، بدنشان سوزانده میشود، گرسنگی میکشند، شکنجه میشوند، بهصورت جدی مورد بیتوجهی قرار میگیرند یا به هر شکل دیگری آزار میبینند، وجود دارد. تقریبا دو هزار کودک هم هر سال کشته میشوند و از آنجا که گاهی اوقات، مقامات، مجروحشدن یا قتل یک کودک را به اشتباه تصادفی و غیرقابل پیگیری اعلام میکنند، احتمالا آمار واقعی بیش از اینهاست. هر سال حدود 150 هزار کودک گم میشوند و تقریبا یکسوم آنها هیچوقت پیدا نمیشوند.
مطالعات نشان میدهد که حدود یکچهارم زنان و یکششم مردان آمریکایی بارها در کودکی از سوی یکی از اعضای نزدیک خانوادهشان مثل پدر، ناپدری و امثال آنها و گاهی حتی کشیش یا معلم مورد تجاوز قرار گرفتهاند. این افراد حتی تا بزرگسالی هم از افسردگی، بینظمیهای غذایی، اعتیاد به الکل و دیگر معضلات رنج میبرند. تقریبا 39 میلیون بزرگسال آمریکایی، در کودکی قربانی تجاوز بودهاند. تنها تعداد بسیار اندکی از متجاوزان محاکمه و همانها هم معمولا به مجازاتهای نسبتا سبک محکوم میشوند. در بسیاری از ایالتها، فرد متجاوز، با رفتارهای ملایم، مجازاتهای تعلیقی و برخی جلسات مشاوره درمانی کمفایده مواجه میشود. بسیاری از کسانی که به اعضای خانوادهشان تجاوز کرده و محکوم شدهاند، به بهانه «حفظ مصالح خانواده» اجازه مییابند که به خانه برگردند و اینبار با یک حس انتقام به کارشان ادامه دهند. گاهی حتی حق حضانت یا حق دیدار بدون نظارت هم به والدین متجاوز داده میشود.
سالانه حدود 45 تا 50 هزار زن و کودک با هویت جعلی و در واقع برای روسپیگری، کارگری یا کار بهعنوان مستخدم به آمریکا آورده میشوند. کنگره در سال 2000 قانونی تصویب کرد تا مبارزه با خشونت خانگی و نیز قاچاق زنان و کودکان را تقویت کند. دیوان محاسبات دولتی دریافته است که حدود سه میلیون و هفتصد هزار کودک مجبور به کار در مشاغل ممنوعه یا در شیفتهای بیش از حد طولانی هستند و سالانه بیش از دویست هزار کودک در محیط کار مجروح میشوند. گزارشهای رسانهای تحریکآمیز درباره تیراندازی در مدارس و «موج خلافکاری جوانان» موجب شده که برخی فراموش کنند که بیشتر این خلافکاران، قربانی خشونت هستند و نه عامل آن و به لحاظ آماری هم مدرسه جای امنتری نسبت به خانه برای آنهاست. بیش از یک میلیون کودک، در پرورشگاهها، کانونهای اصلاح و تربیت یا زندانهای بزرگسالان نگهداری میشوند. بسیاری از آنها برای تخلفات ناچیز یا صرفا همراهی غیرعمدی در یک صحنه جرم بازداشت شدهاند. کودکانی که در مراکز اصلاح و تربیت زندانی شدهاند، معمولا هدف آزار جنسی، ضرب و جرح شدید، حبسهای انفرادی طولانی، داروهای جنونآور و مضر برای اعصاب و در برخی موارد جراحیهای روانی قرار میگیرند. کودکان و از جمله اطفال زیر پنج سال پیشدبستانی، بهصورت فزایندهای رفتاردرمانی میشوند. اگر یک کودک بیقرار و بیتوجه باشد یا به هر دلیلی موجب نارضایتی مسئولان شود، ممکن است به دلایل کاملا غیرپزشکی به او دارو بدهند. اداره غذا و دارو، در سال 2009 استفاده از داروهای ضد روانپریشی برای درمان دیوانگی، اختلال دوقطبی و سایر بیماریهایی چون شیزوفرنی در کودکان را مجاز اعلام کرد. داروهایی که بدون آزمایشهای طولانی و کافی تجویز شوند، عوارض سنگینی دارند که حتی به خودکشی، مرگ ناگهانی، سکته مغزی و نارسایی قلبی منجر میشوند.