تماشاخانه با چاشنی پف‌فیل

گلاب بانو

پدرهیچ‌وقت تا قبل از تأیید گرفتن و تعریف شنیدن از یک فیلم سراغ تماشای آن نمی‌رود، بعد از این‌که فیلم هم به تأیید برخی صاحب نطران از جمله دایی رضا رسید، تلفن‌ها به صدا در می‌آیند و مراسم قرار گذاشتن برای سینما آغاز می‌شود. البته این آداب و رسوم متعلق به وقتی است که ما کودک بودیم و دخل و تصرفی در انتخاب نداشتیم.

مراسم این‌گونه بود که پدر با دایی رضا و اهل و عیالش وعده ناهاری یا خانه ما یا خانه آن‌ها می‌گذاشتند و تا آبگوشت جا بیفتد با برو بچه به تماشای فیلم می‌رفتند و بر می‌گشتند و طی خوردن آبگوشت فیلم را هم تعریف می‌کردند و بعضی صحنه‌های تأثیرگذار را هم اجرا می‌کردند که باعث خنده و شادی اطرافیان می‌شد.

این خاطره مال وقتی بود که ما تحت کفالت پدر بودیم اما الان از آن مراسم سینما رفتن و آبگوشت خوردن چیز زیادی نمانده بچه‌ها خودشان بزرگ شده‌اند و هر کدام به اختیار و دلخواه خود به سینما می‌روند و مادر که در سینما چرت می‌زند نشستن در خانه و درد دل کردن با زن‌دایی را ترجیح می‌دهد، می‌ماند پدر و دایی رضا که همچنان به عادت قدیم جمعه‌ها شال و کلاه می‌کنند و به سینما می‌روند در طول خوردن ناهار هم که حالا بجای آبگوشت چرب،که برای فشار خون هر دو مضر است به کته مرغ‌آب‌پز بی‌نمک تقلیل یافته، با هم فیلم را تحلیل می‌کنند و به شکل کاملا متحدی معتقدند فیلم‌ها دیگر رنگ و بو ندارند و چنگی به دل نمی‌زنند. حالا این‌که واقعا این‌طور است یا آن دو، دق و دلی نخوردن آبگوشت را بر سر فیلم در می‌آورند خدا می‌داند و بس!

...