گریه‌های علی

حسنی احمدی

بغض گلوی علی را می‌‌فشارد، یاران علی دور او گرفته‌اند و به چهره غمگینش نگاه می‌کنند. علی خطاب به یارانش می‌گوید: من دلم خیلی به حال ابوذر غفاری می‌سوزد خدا رحمتش کند. علی سکوت می‌کند،‌ یاران علی همچنان چشم به لبان مولای خود دارند. یکی از اصحاب دل به دریا می‌زند و می‌پرسد: مگر چه اتفاقی افتاده بود؟ اشک در چشمان علی ظاهر می‌شود، گفتن این جملات چقدر برای علی سخت است، علی آرام می‌گوید: آن شبی که به دستور خلیفه مأموران برای بیعت گرفتن از ابوذر به خانه او رفتند چهار کیسه اشرفی به ابوذر دادند تا با خلیفه بیعت کند. ابوذر خشمگین می‌شود و به مأمورین می‌گوید: شما دو توهین به من کردید. اول آن‌که فکر کردید که من علی را می‌فروشم و آمدید من را بخرید. دوم آن‌که بی‌انصاف‌ها آیا ارزش علی چهار کیسه اشرفی است؟ شما با چهار کیسه اشرفی می‌خواهید من علی را بفروشم؟ اگر تمام ثروت‌های دنیا را هم جمع کنید با یک تار موی علی عوض نخواهم کرد. ابوذر آن‌ها را بیرون کرد و در را محکم به رویشان بست. صدای گریه علی بلند می‌شود، شانه‌هایش آشکارا می‌لرزد. یکی از اصحاب می‌‌گوید: یا امیر‌المؤمنین دلیل این گریه شما چیست؟ ابوذر به شما وفادار بوده است. گریه‌هی علی شدت می‌گیرد و رو به اصحاب کرده و می‌گوید: به خدایی که جان علی در دست اوست قسم، آن شبی که ابوذر درب خانه را به روی سربازان خلیفه محکم بست، سه شبانه‌روز بود که خانواده‌اش هیچ غذایی نخورده بودند. ولوله‌ای در میان یاران علی افتاد، کاش علی ابوذرهای بیشتری در کنار خود داشت...