شاهرخ؛ قصه طلا و مس

عاطفه میرافضل

او سی و یک بهار و زمستان را دید اما انگار در دنیای دیگری سیر می‌کرد. در روزهای خزان زده پائیزی چون حر از مسیر رفته بازگشت و عروجی زیبا را برای خود رقم زد. شاهرخ زیر بار حرف زور و ناحق نمی‌رفت. دشمن ظالم و یار مظلوم بود. دوازده سالگی، طعم تلخ یتیمی را چشید. از آن پس با سختی روزگار را سپری کرد. در جوانی به سراغ کشتی رفت. سنگین وزن کشتی می‌گرفت. چه خوب پله‌های ترقی را یکی پس از دیگری طی می‌کرد. قهرمان جوانان، نایب قهرمان بزرگسالان، دعوت به اردوی تیم ملی کشتی فرنگی. همراهی تیم المپیک ایران و... اما این‌ها همه ماجرا نبود. قدرت بدنی، شجاعت، نبود راهنما، رفقای نا‌اهل و... همه دست به دست هم داد تا غرورش از او شاهرخی بسازد تمام عیار برای زورگیری و دعوا و...

پدر نداشت. از کسی هم حساب نمی‌برد. مادر پیرش هم کاری نمی‌توانست بکند الا دعا! اشک می‌ریخت و برای فرزندش دعا می‌کرد. خدایا پسرم را ببخش، عاقبت به خیرش کن. خدایا پسرم را از سربازان امام زمان‌‌عجل‌‌الله‌تعالی‌فرجه قرار بده. دیگران به او می‌خندیدند. اما او می‌دانست که سلاح مؤمن دعاست.

زندگی شاهرخ در غفلت و گمراهی ادامه داشت. تا این‏که دعاهای مادر پیرش اثر کرد. مسیحانفسی آمد و از انفاس خوش او مسیر زندگی شاهرخ تغییر کرد. بهمن ۱۳۵۷ بود. شب و روز می‌گفت: «فقط امام، فقط خمینی‌ره» وقتی در تلویزیون صحبت‌های حضرت امام پخش می‌شد، با احترام می‌نشست. اشک می‌ریخت و با دل و جان گوش می‌کر. می‌گفت: «عظمت را اگر خدا بدهد، می‌شود خمینی، با یک عبا و عمامه آمد. اما عظمت پوشالی شاه را از بین برد.» می‌گفت: «هرچه امام بگوید‌‌ همان است.» وقتی امام گفت: «به یاری پاسداران در کردستان بروید.» دیگر سر از پا نمی‌شناخت.

...